Έχασαν την ελκυστικότητά τους οι διμερείς συμβάσεις πράσινης ενέργειας στην εγχώρια και ευρωπαϊκή αγορά – Στο «ιταλικό μοντέλο» οι ελπίδες για την αναβίωση των PPAs

Την αδιαφορία της αγοράς, ιδίως από την πλευρά των καταναλωτών αλλά και από την πλευρά των παραγωγών αποτυπώνει το νεότερο «update» για την αγορά των PPAs, με στελέχη του κλάδου να δηλώνουν ξεκάθαρα την απουσία ουσιαστικού «οικονομικού» κινήτρου για τους βασικούς συντελεστές της σύμβασης.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, το εν λόγω ενδιαφέρον έχει μηδενίσει στην ελληνική αγορά με την δε ευρωπαϊκή να καταγράφει περιορισμένα αποτελέσματα, μένοντας ωστόσο μακριά από τις επιδόσεις των προηγούμενων χρόνων.

Αναλυτικότερα, η ευρωπαϊκή αγορά καταγράφει μια σημαντική μείωση στις νέες συμφωνίες που ωστόσο δεν προκύπτει μονάχα σαν λογική άμβλυνση του ενδιαφέροντος μετά από μια διετία ισχυρών επιδόσεων, όσο ως «συμπεριφορά» των συμμετεχόντων που αντικατοπτρίζει «δομικά» ζητήματα.

Το πρόβλημα, όπως εξηγούν οι ίδιες πηγές με γνώση της ευρωπαϊκής και εγχώριας αγοράς, έγκειται στην απουσία σαφούς οικονομικού κινήτρου που θα ωθήσει τις δύο πλευρές στην διαδικασία της διαπραγμάτευσης και προοδευτικά στη σύναψη ενός διμερούς συμβολαίου αγοροπωλησίας πράσινης ενέργειας.

Οι μεν καταναλωτές προσβλέπουν σε περαιτέρω μείωση των τιμών σε συνέχεια της αυξανόμενης διείσδυσης των ΑΠΕ και εν μέσω «καταιγισμού» μηδενικών και αρνητικών τιμών με τους δε παραγωγούς να αδυνατούν να προσφέρουν ανταγωνιστικές τιμές σε ένα ασταθές και ευμετάβλητο περιβάλλον που κυριαρχεί η αβεβαιότητα. Μια πρόσθετη παράμετρος που έρχεται να «σφραγίσει» την αναζήτηση εναλλακτικής, θέτοντας την σύναψη ενός διμερούς συμβολαίου εκτός κάδρου, αφορά το λεγόμενο shaping cost, δηλαδή το κόστος διαμόρφωσης.

Την ίδια στιγμή, όπως εξηγούν πηγές της αγοράς με γνώση της ευρωπαϊκής και εγχώριας πραγματικότητας, οι καταναλωτές αναζητούν PPA που συνδυάζουν αποθήκευση ή baseload φορτία πράγμα που απαιτεί πολλαπλάσια «assets» στην εξίσωση πέρα από απλώς ένα φωτοβολταϊκό πάρκο που αδυνατεί να προσφέρει baseload φορτίο.

Οι δε προμηθευτές που φαινομενικά θα μπορούσαν να «χετζαριστούν» με την σύναψη ενός διμερούς συμβολαίου, αν είναι καθετοποιημένοι εξαντλούνται στο δικό τους χαρτοφυλάκιο, με τους υπόλοιπους να απορρίπτουν προς ώρας την επιλογή του PPA, προσδοκώντας ότι οι τιμές θα υποχωρήσουν περαιτέρω το επόμενο διάστημα, όπως προαναφέρθηκε αλλά και γιατί τα νούμερα στερούνται «ελκυστικότητας» όπως χαρακτηριστικά σημειώνουν πηγές της αγοράς.

Σε αυτό το πλαίσιο, στελέχη του κλάδου προκρίνουν το «ιταλικό μοντέλο» ως την μόνη λύση προκειμένου να αρθεί το «τέλμα» στο οποίο έχει περιέλθει η αγορά.

Αναλυτικότερα, το εν λόγω μοντέλο, ως γνωστόν, θεμελιώνει την σύνδεση με το κράτος, αναλαμβάνοντας αυτό το ρόλο της εγγυοδοσίας, πράγμα που με την σειρά του ρυθμίζει σε εύλογα επίπεδα το shaping cost και διαμορφώνει ελκυστικούς όρους για την σύναψη των διμερών συμβάσεων.

Σε διαφορετική περίπτωση, στελέχη της αγοράς διατηρούν ισχυρές επιφυλάξεις για το μέλλον της αγοράς των PPAs, δεδομένου κιόλας ότι η μακροχρόνια δέσμευση σε άνω των 2 ετών συμβάσεις συνιστά σενάριο προς αποφυγήν για τους συμμετέχοντες στην αγορά.

Σε κάθε περίπτωση, όπως σχολιάζουν άλλες πηγές, η επιβράδυνση αποτυπώνεται στα στοιχεία της αγοράς με τον μήνα Απρίλιο να κλείνει πανευρωπαϊκά, σύμφωνα με τα στοιχεία της Pexapark, με 22 PPAs για ισχύ 1.446 μεγαβάτ, καταγράφοντας οριακή μείωση από τον Μάρτιο. Τα φωτοβολταϊκά αποτέλεσαν πάνω από το μισό των έργων, ενώ τα 2 μεγαλύτερα συμβόλαια μετά από αυτό της ΜΕΤΩΝ (567 μεγαβάτ), αφορούσαν σε αιολικά πάρκα.