Νεφέλη Τζανετάκου: Ενας και μόνον αγωγός θα μεταφέρει το αζέρικο αέριο στην Ευρώπη

Στα «χέρια» του Αζερμπαϊτζάν βρίσκεται το μέλλον των ευρωπαϊκών αγωγών Nabucco, AGRI, ΤΑΡ και ITGI, οι οποίοι συνθέτουν τον λεγόμενο «Νότιο Διάδρομο», καθώς η χώρα έως τα τέλη του έτους αναμένεται να κοινοποιήσει σε ποιους, με ποιον τρόπο και σε ποιες ποσότητες θα διαθέσει τις ποσότητες φυσικού αερίου που θα παραχθούν από την ανάπτυξη της δεύτερης φάσης του σημαντικού κοιτάσματος Shah Deniz.

Η απόφαση θα ληφθεί όχι από την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν, αλλά από την πολυεθνική κοινοπραξία που εκμεταλλεύεται το κοίτασμα Shah Deniz.

Πρόκειται για τη βρετανική ΒΡ (25,5%), τη νορβηγική Statoil (25,5%), τη γαλλική Total (10%), τη ρωσική LUKoil (10%), την αζέρικη Socar (10%), την ιρανική NaftIran ή Nico (10%) και την τουρκική ΤΡΑΟ (9%).

Ωστόσο υπήρξε αναθεώρηση παλαιότερης απόφασης που προέβλεπε την επιλογή «αγοραστών», δηλαδή διαφορετικών ανεξάρτητων εταιρειών/κοινοπραξιών που θα εξαγόραζαν τις παραγόμενες ποσότητες αερίου.

Κριτήρια

Και αυτό λόγω του κινδύνου εντέλει να μην μπορούν να καλυφθούν οι ανάγκες κανενός από τους υπό σχεδιασμό ή κατασκευή αγωγούς, εάν δηλαδή ο καθένας έπαιρνε από λίγο.

Στο πλαίσιο αυτό ελήφθη η απόφαση να επιλεγεί μόνον ένας αγωγός που θα αναλάβει τη μεταφορά του αζέρικου αερίου στην Ευρώπη.

Τα κριτήρια βάσει των οποίων θα γίνει η επιλογή είναι το κόστος μεταφοράς του φυσικού αερίου, η εμπορική προοπτική του αγωγού, ο τρόπος υπολογισμού της τιμής (σε σχέση και με την τιμή του πετρελαίου), οι τεχνικές προδιαγραφές του αγωγού, η «ευελιξία» της υποψήφιας κοινοπραξίας (η δυνατότητα δηλαδή αναβάθμισης του έργου και αύξησης της ποσότητας φυσικού αερίου που θα διοχετεύεται μέσω του αγωγού) και η στρατηγική σκοπιμότητα του έργου.

Στο μεταξύ, μόλις χθες, έγινε γνωστό, με ανακοίνωση της LUKoil, πως εξασφαλίστηκαν τα απαραίτητα κεφάλαια ώστε να χρηματοδοτηθούν οι εργασίες εκμετάλλευσης του εν λόγω κοιτάσματος.

Το τελευταίο διάστημα δημοσιεύματα στον διεθνή Τύπο ανέφεραν ότι οι επικεφαλής των δύο «ανταγωνιστικών», αλλά και ελληνικού ενδιαφέροντος αγωγών, ITGI (Interconnector Turkey Greece Italy) και ΤΑΡ εξέταζαν την πιθανότητα συγχώνευσης των δύο αγωγών, ενδεχόμενο που άφησε ανοιχτό, στο περιθώριο του συνεδρίου του Economist, και ο διευθύνων σύμβουλος του Trans Adriatic Pipeline, Κέτιλ Τούνγκλαντ.

Διαφορετική στρατηγική

Προέβαλε, ωστόσο, το ότι οι δύο κοινοπραξίες ακολουθούν διαφορετική φιλοσοφία και στρατηγική, γεγονός που δυσχεραίνει την όποια συνεργασία.

Επίσης, επισήμανε πως ο αγωγός ΤΑΡ παρουσιάζει σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι του αγωγού ITGI, λόγω του χαμηλότερου κόστους κατασκευής, αλλά και των τεχνικών προδιαγραφών (διέρχεται την Αδριατική στο πιο ρηχό της τμήμα, γεγονός που επιτρέπει τη διέλευση μεγαλύτερων ποσοτήτων φυσικού αερίου).

Στον ITGI, προϋπολογισμού 3,4 δισ. δολαρίων, μετέχουν η ΔΕΠΑ, η ιταλική Edison και η τουρκική Botas.

Στον ΤΑΡ, εκτιμώμενου κόστους 1,5 δισ. δολαρίων, συμμετέχουν η ελβετική EGL, η γερμανική ΕΟΝ και η νορβηγική Statoil.

Εν τω μεταξύ, στο πρόσφατο παρελθόν η Ευρωπαϊκή Ενωση είχε ταχθεί υπέρ της συγχώνευσης των αγωγών ITGI και Nabucco προβάλλοντας το επιχείρημα ότι ακολουθούν παρεμφερή δρομολόγια, ενώ το κόστος του πρώτου είναι σαφώς μικρότερο, καθώς ο Nabucco εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τα 10 δισ. ευρώ. *

(Ελευθεροτυπία, 21/5/2011)