Νέα, μεγάλη ευκαιρία

Βαθιά και μεγάλης διάρκειας η ανάσα που έδωσαν στην Ελλάδα οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης. Η λύση που δόθηκε στην αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης είναι σύνθετη, όπως σύνθετο είναι και το πρόβλημα και απαιτούνται αρκετές διευκρινίσεις από ειδικούς σε ό, τι αφορά τα ομόλογα και τον τραπεζικό τομέα, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι προσφέρει μεγάλη ανακούφιση και είναι καλύτερη από αυτήν που αναμενόταν. Αλλωστε, το αύριο συγκρίνεται πάντα με το χθες και το σήμερα...

Μόνο το γεγονός της δεκαετούς χάριτος και της προθεσμίας 15 - 30 ετών που δίδεται για την αποπληρωμή των χρεών με επιτόκιο 3,5% περίπου απαλλάσσει τη χώρα από μία τρομακτική πίεση για τα επόμενα χρόνια και της επιτρέπει να ρίξει μεγαλύτερο βάρος στην πολυπόθητη ανάπτυξη. Στην οποία θα συμβάλει επίσης η Ευρωζώνη, μέσω των διαρθρωτικών προγραμμάτων, της συμμετοχής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων και της αποστολής τεχνοκρατών στην Αθήνα, όπου μεταξύ άλλων θα βοηθήσουν στην απορρόφηση των κονδυλίων, αφού ακόμα και σε αυτό έχουν αποδειχθεί ανίκανοι οι ελληνικοί διοικητικοί μηχανισμοί και οι ενδιαφερόμενοι ιδιώτες.

Οι αντιδράσεις των ελληνικών κομμάτων είναι ήδη γνωστές. Κάποιες από αυτές είναι αναμενόμενες, όπως του ΚΚΕ, ή μίζερες, όπως του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιες, όπως του ΛΑΟΣ, προσπαθούν να κρύψουν την ανακούφισή τους κάτω από την «υποχρέωση» της άσκησης αντιπολίτευσης, μερικές, όπως της ΔΗΣΥ, δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους, άλλες όπως της ΔΗΜΑΡ και των Οικολόγων, ισορροπημένα έως συγκρατημένα θετικές, ενώ της Νέας Δημοκρατίας, που έχει και τη μεγαλύτερη σημασία και την οποία διατύπωσε με δήλωσή του ο αρχηγός της, διακρίνεται για την αμηχανία της και την προσπάθεια να δικαιώσει τη στάση που έχει κρατήσει ώς τώρα.

Η αλήθεια είναι ότι αν ο Α. Σαμαράς ήταν πιο θετικός στην κατανόηση και την αντιμετώπιση της πραγματικότητας, θα βοηθούσε. Οχι μόνο τη χώρα για να προχωρήσει στην απαραίτητη αναδιάρθρωση του κράτους και της οικονομίας, αλλά και τον εαυτό του, γιατί θα εμφανιζόταν να μοιράζεται τις ευθύνες και τα οφέλη μιας τέτοιας προσπάθειας. Αλλωστε, μέχρι νεωτέρας, η Νέα Δημοκρατία παραμένει λόγω ιστορίας και διακηρυγμένης ιδεολογίας το κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκό κόμμα στο ελληνικό πολιτικό φάσμα και όταν σύσσωμη η Ευρώπη βάζει πλάτη για να κρατήσει την Ελλάδα στον αφρό και το ευρώ ισχυρό, δεν μπορεί να απέχει για λόγους μικροκομματικά αντιπολιτευτικούς.

Η μπάλα βρίσκεται πάντως στο τεραίν της κυβέρνησης τώρα. Της δίδεται μία νέα, μεγάλη ευκαιρία να αποβάλει την ατολμία της, να δείξει «επαγγελματισμό» και αποφασιστικότητα, να προχωρήσει στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, να αλλάξει την Ελλάδα. Η Ευρώπη έκανε σε μεγάλο βαθμό αυτό που της ζητούσαμε και που απαιτούν οι καιροί. Μένει να δούμε αν είναι αρκετό σε ό, τι αφορά το διεθνές περιβάλλον, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για την ανακαίνιση του οίκου της Ελλάδας την ευθύνη την έχουν μαζί η πολιτική τάξη, η κοινωνία και οι ταγοί της, περιλαμβανομένων των μίντια. Οσο και αν υπάρχουν αντιδράσεις και αντιστάσεις, δεν επιτρέπεται να μείνουμε φυλακισμένοι και απομονωμένοι στον μικρόκοσμό μας.

(Καθημερινή της Κυριακής, 24/7/2011)