Μήπως μας τα πήραν τα χαρτιά πατριώτες;

Συνήθως η κοινή γνώμη βολεύεται στις εύπεπτες ερμηνείες. Οι εύπεπτες ερμηνείες όμως σπάνια αποτυπώνουν την πραγματικότητα. Συνήθως βαυκαλίζουν βεβαιότητες του συρμού και πρόχειρα μαζικής διαλογής στερεότυπα.

Η Ιταλία δέχεται την επίθεση των κερδοσκόπων, γράφει τις τελευταίες μέρες ο ιταλικός τύπος. Έτσι κάπως είχε ξεκινήσει και το έργο της ελληνικής χρεοκοπίας και σιγά-σιγά καταλάβαμε πόσο βαθιά μας είχαν βουτήξει στη λάσπη το κομματικό κράτος και οι σιτιζόμενοι από τα δημόσια ταμεία «εργαζόμενοι» και «επιχειρηματίες» πελάτες του. Στην προκειμένη περίπτωση οι πιέσεις των αγορών μάλλον δρουν προς το συμφέρον το δικό μας όπως και των άλλων χρεοκοπημένων χωρών, καθώς πιέζουν την ευρωζώνη για λύσεις εδώ και τώρα... 

Η Γερμανία και οι βόρειες χώρες που την ακολουθούν, μέχρι τούδε επέλεγαν να καλύψουν τις δανειακές ανάγκες των χρεοκοπημένων χωρών, αναλαμβάνοντας τα χρέη από τα χέρια των ιδιωτών και μεταθέτοντας την ημέρα της κρίσης και μιας οριστικής διευθέτησης, κάπου αόριστα στο μέλλον... Μεταθέτουν την οριστική απόφαση κάπου αόριστα στο μέλλον με το σκεπτικό, πως τότε μπορεί να έχουν μειωθεί οι κίνδυνοι μιας συστημικής εξάπλωσης ή η καυτή πατάτα της απόφασης για ενοποίηση ή διάλυση της ευρωζώνης να πέσει στα χέρια κάποιων άλλων πολιτικών, αυτών που θα κρατάνε το τιμόνι τότε...

Οι αγορές όμως απαιτούν λύση εδώ και τώρα και αυτό προς το παρόν λειτουργεί προς το συμφέρον μας, καθώς ουδέν ατελέσφορον από της αναβολής αυτού που έπρεπε να γίνει χθες για αύριο. Τώρα, μάλλον ο κίνδυνος μιας συστημικής εξάπλωσης της κρίσης αποτρέπει λύσεις «υγειονομικής» μας απομόνωσης και πιθανής μεθόδευσης συνέχισης του ευρώ χωρίς εμάς.

Ακόμη και η λύση της αποχώρησης των ισχυρών βόρειων οικονομιών από το ευρώ δεν μοιάζει καλή λύση, καθώς η επιστροφή σε κάποιο ισχυρό νόμισμα θα προκαλέσει μεγάλη ανατίμηση και θα καταστήσει τις οικονομίες αυτές λιγότερο ανταγωνιστικές. Πολιτικά μια τέτοια ήττα θα έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στους ηγέτες της ευρωζώνης παρά τους ουραγούς.

Έτσι με τα δεδομένα που υπάρχουν ακόμη στο τραπέζι, σαν λύση με τις λιγότερες αρνητικές συνέπειες και κατά συνέπεια και το λιγότερο κόστος, μοιάζει αυτή της περαιτέρω πολιτικής και οικονομική ενοποίησης.

Μια διάλυση της ευρωζώνης σε αυτή τη φάση μοιάζει με έκρηξη βόμβας εντός πεδίου αποθηκευμένων πυρομαχικών. Δεν συμφέρει κανέναν και θα έχει καταστροφικές συνέπειες εκτός της Ευρώπης και για τις ΗΠΑ, την Κίνα, την Ινδία τη Ρωσία... Ούτε καν τον Τσάβες, με την αντιδυτική φλυαρία, δεν συμφέρει μια κρίση που θα ρίξει την τιμή του πετρελαίου στα τάρταρα και θα βγάλει το τζίνι της γεωπολιτικής αστάθειας από το μπουκάλι...

Η αναβολή της οριστικής διευθέτησης του ελληνικού χρέους για το 2014, το ΄15 ή ποιος ξέρει πότε άλλοτε, ήταν η καλύτερη λύση που είχαμε σε σχέση με την άλλη επιλογή της στάσης πληρωμών και εξόδου από τις αγορές και το μνημόνιο, όπου θα έπρεπε να πετύχουμε δημοσιονομική προσαρμογή σε μια νύχτα με απροσδιόριστη την πτώση του ΑΕΠ και άρα και των εσόδων των 50 δισ. που καταφέρνει ακόμη να συγκεντρώνει το ελληνικό κράτος.

Τώρα όμως...

Μια οριστική διευθέτηση του ζητήματος από τις προσεχείς εβδομάδες μέχρι τους προσεχείς μήνες μας συμφέρει, καθώς ξεκαθαρίζει το τοπίο νωρίτερα. Μια παράταση του νοσηρού και αμφισβητούμενου κλίματος του τελευταίου χρόνου θα είχε αρνητικές καταλυτικές συνέπειες στην ελληνική κοινωνία η οποία είναι ήδη σε νευρική κρίση...

Ακόμη και στην περίπτωση διάλυσης της ευρωζώνης, που μοιάζει το λιγότερο πιθανό σενάριο, είναι καλύτερα η απόφαση να ληφθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται, καθώς εμείς δεν έχουν την πολυτέλεια των πλεονασμάτων και της οικονομικής ανάπτυξης της Γερμανίας, αλλά κάθε μέρα βουλιάζουμε όλο και περισσότερο στην ύφεση με τον θολό ορίζοντα να κάνει τους πολιτικούς διστακτικούς στις μεταρρυθμίσεις...

Οι αγορές σε αυτή τη φάση λειτουργούν υπέρ μας όπως και υπέρ της δημοσιονομικής ολοκλήρωσης της ευρωζώνης. Δεδομένης της κατάστασης του εγχώριου, κυρίως, αλλά και ευρωπαϊκού πολιτικού σκηνικού, οι αγορές είναι ο μόνος μας σύμμαχος... και ας νομίζουμε πως είναι ο απόλυτος εχθρός, όπως θεωρούν οι πιστοί το διάβολο, οι μαρξιστές το κεφάλαιο και οι εθνικιστές τον ξένο ή τον εβραίο.

Το ελληνικό πρόβλημα

Ακόμη και να υπάρξει οριστική λύση του προβλήματος χρέους, η κατάσταση στην Ελλάδα θα είναι αδιέξοδη καθώς το πολιτικό σκηνικό και η φορομπηχτική οικονομική δεν αφήνουν περιθώρια εξόδου από την κρίση. Η κυβέρνηση επιλέγει τη διατήρηση του σπάταλου κράτους και των πελατών που απασχολεί εκεί, σκοτώνοντας την ιδιωτική οικονομία αλλά και τις αποταμιεύσεις των πολιτών, μέρος των οποίων έχει αρχίσει να αναλαμβάνεται για να καλύψει τα φορολογικά βάρη... Είναι και αυτός ένας τρόπος υφαρπαγής της ατομικής ιδιοκτησίας και αναδιανομής της στο κομματικό ασκέρι.

(Capital, 13/7/2011)