Κουβεντιάζουν για αύξηση φόρου στο φυσικό αέριο όταν εισπράττουν ήδη 150 εκατ. ευρώ το χρόνο!

Εχει κάθε λόγο να αισθάνεται εξαπατημένη από τις κυβερνητικές υποσχέσεις για μείωση της φορολογίας στο φυσικό αέριο η βιομηχανία, εαν πράγματι επιβληθεί αύξηση του ΕΦΚ στο φυσικό αέριο. 

Εξαγγελίες που όχι μόνο δεν τηρήθηκαν αλλά τελικά οδηγούν στο ακριβώς αντίστροφο αποτέλεσμα, με την πιθανολογούμενη αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο φυσικό αέριο να εκτοξεύει το συντελεστή ακόμη υψηλότερα.

Ενδεικτικό της υπερφορολόγησης στο φυσικό αέριο είναι ότι σήμερα το κράτος παίρνει από την ηλεκτροπαραγωγή και τη βιομηχανία περίπου 150 εκατ. ευρώ το χρόνο. Τα 100 εκατ. ευρώ προέρχονται από τον ειδικό φόρο κατανάλωσης στην ηλεκτροπαραγωγή, και τα 50 εκατ. ευρώ από τη βιομηχανία.

Εάν αυξηθεί 5% ο φόρος, τότε το κράτος θα εισπράξει επιπλέον 7,5 εκατ. ευρώ, εάν αυξηθεί 10% θα πάρει 15 εκατ. ευρώ, κ.ο.κ.

Εκτός από το γεγονός ότι το μέτρο είναι αμφίβολης εισπραξιμότητας καθώς πιθανώς να μειωθεί η κατανάλωση - που στην ηλεκτροπαραγωγή αυξάνεται σήμερα έναντι του λιγνίτη- υπάρχει ενδεχομένως και ένα νομικό θέμα. Τυχόν αύξηση του φόρου στο φυσικό αέριο που χρησιμοποιείται από τις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής θα μπορούσε, λέει μια ανάγνωση, να θεωρηθεί "διπλός φόρος". Δηλαδή ότι αφού έχει φορολογηθεί μια φορά η πρώτη ύλη, που είναι το φυσικό αέριο, φορολογείται και το προιόν που παράγεται από αυτό, δηλαδή το ηλεκτρικό ρεύμα.

Ανεξαρτήτως πάντως νομικών ερμηνειών, η βιομηχανία βράζει. Καθώς οι εξαγωγές και η παραγωγή υποχωρούν, τα βιομηχανικά κουφάρια πληθαίνουν, και η ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας πέφτει, η κυβέρνηση έμοιαζε μέχρι πρότινος να συμμερίζεται τις ανησυχίες των επιχειρήσεων που έχουν φτάσει, μετά τη φορολαίλαπα των προηγούμενων μηνομνίων, να έχουν 30% και 40% υψηλότερο κόστος από τους ευρωπαίους ανταγωνιστές της.

Αλλωστε στο μνημόνιο (ν. 4336/2015), υπάρχει η πρόβλεψη πως η κυβέρνηση θα επανεξετάσει τη φορολογία των ενεργειακών προιόντων προκειμένου να εξορθολογιστούν οι στρεβλώσεις, και να πέσουν οι τιμές στην ενέργεια. Η βιομηχανία είχε λάβει μια σειρά από διαβεβαιώσεις, είχε αρχίσει να προετοιμάζεται όχι μόνο για μείωση του φόρου αλλά και για ειδικά προγράμματα στήριξης του ενεργειακού της κόστους μέσω του αναπτυξιακού νόμου. 

Η ευκαιρία εκείνη δείχνει να χάνεται, και θυσιάζεται ο αναγκαίος μακρόπνοος σχεδιασμός για ενίσχυση της παραγωγικής βάσης της χώρας στο βωμό της κάλυψης δημοσιονομικών αναγκών που δημιουργούνται, για παράδειγμα, από ένα "προστατευμένο" δημόσιο τομέα.