Γιώργος Μαντέλας: Το παρασκήνιο για ΔΕΠΑ

Το τηλέφωνο στο Μέγαρο Μαξίμου το πρωί της Δευτέρας είχε χτυπήσει πολύ πριν φτάσουν τα νέα για τη ΔΕΠΑ. Ο πρωθυπουργός, αφηγούνται αυτόπτες μάρτυρες που εκείνη την ώρα βρίσκονταν στο γραφείο του, πληροφορήθηκε ότι «οι Ρώσοι δεν ενδιαφέρονται για τον ΔΕΣΦΑ και δεν θα καταθέσουν προσφορά». Το νέο αξιολογήθηκε ως θετικό. Ο λόγος;

Η ελληνική πλευρά, από την πρώτη στιγμή, δήλωνε ότι δεν θα ήθελε να περάσει η εμπορία και η διανομή του φυσικού αερίου της χώρας μας στα ίδια -κατά το μάλλον ή ήττον- συμφέροντα. Το ίδιο και η ευρωπαϊκή, αλλά και η αμερικανική, αν και επισήμως ποτέ δεν δηλωνόταν οτιδήποτε εναντίον των Ρώσων.

Θα προτιμούσαν, βεβαίως, να υπάρχει για τον ΔΕΣΦΑ και μια ανταγωνιστική προσφορά της αζέρικης, που είχε «κλειδώσει» μετά την τελευταία επίσκεψη του κ. Αντώνη Σαμαρά στο Μπακού.

Ετσι θα αναγκάζονταν να προσφέρουν καλύτερο τίμημα. Ωστόσο, σκέφτηκαν, υπό τις παρούσες συνθήκες, μικρό το κακό. Αντιθέτως, υπό προϋποθέσεις, αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε να αποβεί εξαιρετικά θετική, λόγω του αγωγού ΤΑΡ, που είναι ο βασικός ελληνικός ενεργειακός στόχος αυτή τη στιγμή. Οπότε η ηρεμία επανήλθε στο πρωθυπουργικό γραφείο. Αποδείχθηκε, ωστόσο, προσωρινή.

Λίγη ώρα μετά, τη σύσκεψη διέκοψε ένα δεύτερο τηλεφώνημα. Και τότε το κλίμα βάρυνε πραγματικά. Αυτή τη φορά αφορούσε τη ΔΕΠΑ και τη μη εκδήλωση ενδιαφέροντος από την πλευρά της Gazprom.

Οι ίδιοι αυτόπτες μάρτυρες υποστηρίζουν ότι «ο Σαμαράς άκουσε κι αυτά τα νέα μάλλον ψύχραιμος». Οχι όμως τόσο όσο στην περίπτωση του ΔΕΣΦΑ.

Αφού ανακοίνωσε τη δυσάρεστη είδηση στους συνεργάτες του, μονολόγησε -περίπου για να σπάσει τον πάγο- «κάθε εμπόδιο για καλό» και ζήτησε να συνεχισθεί η σύσκεψη (αντικείμενο της οποίας λέγεται ότι ήταν η ιστορία της ΕΡΤ, που θα «έσκαγε» λίγες ώρες μετά, αν κρίνει κανείς με βάση τη σύνθεση των συμμετασχόντων).

Οντως, η σύσκεψη συνεχίσθηκε, αλλά το κεφάλαιο «ΔΕΠΑ» δεν έκλεισε εκεί. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι αρμόδια στελέχη εξουσιοδοτήθηκαν να ανιχνεύσουν τον χώρο για να διαπιστώσουν αν θα μπορούσε να εκδηλωθεί ενδιαφέρον από τρίτους, σε περίπτωση άμεσης προκήρυξης ενός νέου διαγωνισμού.

Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν θετικές. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως είχαν και... ελληνικό άρωμα. Το σίγουρο όμως είναι παράλληλα ότι για να προχωρήσουν, θα απαιτηθεί σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα. «Περίπου έξι μήνες», όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά.

Χωρίς το αποτέλεσμα να είναι και πάλι εγγυημένο. Και πώς θα μπορούσε να είναι, από τη στιγμή που ολόκληρη Gazprom -που ήταν ο βασικός και αδιαφιλονίκητος διεκδικητής- έκανε πίσω.

Γιατί, όμως, έκανε πίσω; Οι επικρατέστερες εκδοχές είναι δύο:

α) Η Κομισιόν δεν θα ήθελε ρωσική εμπλοκή, και μάλιστα σε τέτοιο επίπεδο, στα ενεργειακά πράγματα μιας χώρας-μέλους της Ευρωζώνης.

Μόνο που ήταν πολύ προφανής για να είναι αληθινή και διαψεύστηκε πανταχόθεν, on και off the record. Το ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού, σε περίπου έναν χρόνο από τώρα, κατά πάσα πιθανότητα, θα ζητούσε τη διάρρηξη της συμφωνίας είναι όντως πολύ πιθανό. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

β) Η Gazprom είχε ζητήσει, πέραν όλων των άλλων, εγγυήσεις για την είσπραξη των μεγάλων οφειλών τρίτων προς τη ΔΕΠΑ.

Τις εγγυήσεις αυτές όμως (για απλήρωτους λογαριασμούς κυρίως) δεν τις πήρε ποτέ. Και αφού δεν τις πήρε, δεν «κατέβηκε» ποτέ, αν και προηγουμένως είχε «ανεβάσει» πολύ ψηλά τον πήχυ με το τίμημα που πρόσφερε, βγάζοντας νοκ άουτ όλους τους άλλους διεκδικητές...

(Καθημερινή, 15/6/2013)