Εργαλειοποιώντας την ομίχλη του πολέμου στο φυσικό αέριο

Το προθεσμιακό επόμενου μήνα στο TTF, το ευρωπαϊκό συμβόλαιο αναφοράς, παρέμεινε σταθερό ξανά την περασμένη εβδομάδα. Το premium του γεωπολιτικού κινδύνου έφθινε. Αυτή τη στιγμή, το συμβόλαιο εμπορεύεται και πάλι κάτω από τα 50 ευρώ/MWh. Παρόλα αυτά, η φυσική πραγματικότητα πίσω από την πιο βαριά διαταραχή στον εφοδιασμό με LNG δεν έχει αλλάξει. Αν μη τι άλλο, επιδεινώθηκε.

Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά για το LNG. Η ανωτέρα βία που κήρυξε το Κατάρ στις εξαγωγές επίσης παραμένει. Τα τελευταία φορτία που φορτώθηκαν στη Μέση Ανατολή έχουν φτάσει πλέον στους προορισμούς τους. Μετά από αυτό σημείο δεν θα υπάρξουν άλλα. Και η τελευταία διακήρυξη του Ντόναλντ Τραμπ δεν ξεκαθάρισε τίποτα σχετικά με τους στόχους του πολέμου, το χρονοδιάγραμμα αποκλιμάκωσης και το δρόμο προς το άνοιγμα της πιο σημαντικής ενεργειακής στενωπού παγκοσμίως.

Οπότε προκύπτει το ερώτημα που θέτει κάθε αναλυτής αυτή τη στιγμή: Γιατί δεν είναι οι τιμές ψηλότερες;

Αναλύοντας τους συνήθεις υπόπτους

Κυκλοφορούν αρκετές θεωρίες. Οι χρηματοοικονομικές αγορές είναι δομικά καλύτερες στο να τιμολογούν τον κίνδυνο, παρά τη φυσική διαταραχή. Τα προθεσμιακά αφορούν τις πιθανότητες, όχι τη συνδυαστική επίδραση των μορίων που δεν φτάνουν στα τερματικά.

Η καταστροφή της ζήτησης στην Ασία προχωρά με πλήρεις ρυθμούς. Η νότια και ΝΑ Ασία βρίσκονται σε καθεστώς πλήρους κρίσης, η Κίνα διέκοψε τις εισαγωγές LNG τουλάχιστον ως το καλοκαίρι και το αποτέλεσμα είναι μια γκροτέσκα επανάληψη του 2022, όταν οι αναδυόμενες οικονομίες πόνεσαν ώστε η Ευρώπη να συνεχίσει να αγοράζει σε ανεκτές τιμές.

Αυτοί οι παράγοντες συμβάλλουν στο περιθώριο. Όμως, η θεωρία που θεωρώ πιο πειστική είναι απλούστερη: Η ίδια η ασυνέπεια της αμερικανικής πολιτικής παραλύει το σχηματισμό των τιμών.

Ο Τραμπ πάντα κάνει πίσω, εκτός από όταν δεν κάνει πίσω

Πλέον υπάρχει κόπωση από τον πόλεμο. Πιο συγκεκριμένα, η κόπωση του "TACO": Η εξάντληση από το να προσπαθεί κανείς να εξάγει σήματα από μια ατελείωτη σειρά αντιφατικών εξαγγελιών. Αναρτήσεις στο Truth Social και προθεσμίες που είναι άνευ ουσίας από τη στιγμή που εκστομίζονται.

Οι έμποροι δεν μπορούν να τιμολογήσουν αυτό που δεν μπορούν να υπολογίσουν. Το αποτέλεσμα είναι μια αγορά παγιδευμένη σε ένα αλλόκοτο βάλτο: Τα funds χτίζουν ανοδικές θέσεις-ρεκόρ διότι το απαιτούν τα φυσικά θεμελιώδη. Όμως, οι τιμές αρνούνται να ακολουθήσουν επειδή κανείς δεν μπορεί να μοντελοποιήσει την τροχιά μιας σύγκρουσης  της οποίας ο αρχιτέκτονας δεν μπορεί να αρθρώσει το τέλος.

Κάθε ανάρτηση στο Truth Social είναι ένας εν δυνάμει μοχλός αντιστροφής. Έτσι, οι θέσεις του "έξυπνου" χρήματος είναι δομικά ανοδικές, ενώ η φυσική αγορά ακροβατεί περιμένοντας μια σαφήνεια που ποτέ δεν έρχεται.

Η μεγάλη εξαγγελία του Τραμπ χθες το βράδυ υποτίθεται ότι θα πρόσφερε αυτή τη σαφήνεια, αλλά έκανε το αντίθετο. Στο πιο σημαντικό ερώτημα που αντιμετωπίζουν οι ενεργειακές αγορές - πότε και πως θα ανοίξουν τα Στενά; - ιδού η απάντηση:

"Σε κάθε περίπτωση, όταν η σύγκρουση λήξει, τα Στενά θα ανοίξουν με φυσικό τρόπο. Το Ιράν θα θέλει να πουλά πετρέλαιο διότι αυτό έχει μόνο και θα θέλει να ανοικοδομήσει. Θα συνεχίσει τη ροή και οι τιμές των καυσίμων θα υποχωρήσουν".

"Το θέμα θα λυθεί από μόνο του". Αυτό είναι όλο κι όλο το σχέδιο για το μεταπολεμικό Ορμούζ, όπως το εκφράζει ο Αμερικανός πρόεδρος. Κανένα πλαίσιο για την ασφάλεια των διελεύσεων. Καμία πολυμερής συμφωνία. Καμία λεπτομέρεια για το ποιος ελέγχει τα Στενά, ποιος εγγυάται τη διέλευση ή πως το πιο σημαντικό στενό για την ενέργεια θα επιστρέψει στην ασφάλεια. Μονάχα: Θα ανοίξει από φυσικού του. 

Εγώ το χάλασα, εσείς θα το φτιάξετε.

Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Για τις χώρες που αγωνίζονται να εξασφαλίσουν καύσιμα, πολλές εκ των οποίων αρνήθηκαν να συμμετέχουν στον "αποκεφαλισμό του Ιράν", η υπόδειξη ήταν εξίσου ανεδαφική:

"Πηγαίνετε στα Στενά και απλά πάρτε τα, προστατεύστε τα και χρησιμοποιήστε τα οι ίδιοι. Το Ιράν έχει επί της ουσίας ηττηθεί. Το δύσκολο κομμάτι έγινε, τώρα θα είναι εύκολο".

"Απλά πάρτε το. Θα είναι εύκολο". Ας αφήσουμε στην άκρη το προφανές, ότι δηλαδή αποδείχτηκε αδύνατον για το πιο ισχυρό πολεμικό ναυτικό να το πράξει. Εδωπέρα δεν μιλάμε για κάποιο πλαίσιο αποκλιμάκωσης. Είναι μια πρόσκληση για μη συντονισμένο στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό στο πιο ευαίσθητο πέρασμα του κόσμου, η οποία απευθύνεται με το στρατηγικό βάθος ενός οξύθυμου βρέφους.

Εκτός αν ο Τραμπ είναι πρόθυμος να κάνει μεγάλες παραχωρήσεις - αφήνοντας το Ιράν με πλήρη έλεγχο των Στενών, ανθεκτικό απέναντι σε εσωτερικούς αντιφρονούντες και τολμηρό απέναντι σε μελλοντικές επιθετικές ενέργειες - η σύγκρουση δεν έχει κάποια έξοδο. Χάλασε το Ορμούζ και τώρα κερδίζει χρόνο για μια αποφασιστική κλιμάκωση, μεταμφιεσμένη σε μια τρελή ρητορική που είναι εξίσου ψευδο-καθησυχαστική και εμπηριστική.

Η απόσυρση των ΗΠΑ από το Ιράν είναι ανέφικτη στρατιωτικά δίχως την παραδοχή μιας ντροπιαστικής ήττας που προκάλεσε ο ίδιος ο Τραμπ. Αυτή είναι η άβολη πραγματικότητα. Και εξηγεί την εξωπραγματική απόκλιση ανάμεσα στο τί κάνουν τα funds και τι λένε οι τιμές. 

Το "έξυπνο" χρήμα κραυγάζει.

Τα επενδυτικά ταμεία επέκτειναν τις ανοδικές θέσεις τους στα προθεσμιακά του TTF στις 323 TWh την περασμένη εβδομάδα, δηλαδή σε ιστορικό υψηλό ξεπερνώντας το προηγούμενο του Φεβρουαρίου 2025. Τα ασφαλιστικά ταμεία και άλλοι επενδυτές πρόσθεσαν 214 TWh ανοδικών θέσεων μέσα σε μόλις τέσσερις εβδομάδες, δηλαδή τη μεγαλύτερη συσσώρευση στην ιστορία του TTF.

Τα σορταρίσματα κλείνουν με ρυθμό-ρεκόρ. Ο λόγος ανοδικών προς καθοδικών θέσεων, που βρισκόταν ήδη σε αχαρτογράφητα νερά, χτύπησε το άνευ προηγουμένου 4:1. Τα funds έχουν τοποθετηθεί αναμφίβολα προς μια εκρηκτική διόρθωση προς τα πάνω, παρόλο που οι φυσικές τιμές παραμένουν σταθερές εν μέσω της ομίχλης του πολέμου.

Πάντως, μια εκτόνωση είναι σχεδόν εγγυημένη αυτή την εβδομάδα. Η μέση εβδομαδιαία τιμή του TTF έπεσε, παρόλο που τα funds πρόσθεταν χρήμα, μια απόκλιση που δεν είναι βιώσιμη. Να αναμένετε ότι οι παίκτες θα πάρουν κέρδη σε τακτικό επίπεδο και θα ξανανοίξουν σορταρίσματα, ενώ τα funds θα διατηρήσουν τη θεμελιώδη τους έκθεση σε περαιτέρω κλιμάκωση, η οποία περιλαμβάνει τις εκτεταμένες φήμες για αμερικανική επέμβαση στο έδαφος του Ιράν τον Απρίλιο.

Μια ανεπαίσθητη στροφή στην καμπύλη

Τα τελευταία αποτελέσματα από το μοντέλο Αποθήκευσης-Κερδοσκοπίας αποκαλύπτει κάτι κρίσιμο. Την περασμένη εβδομάδα το μοντέλο εντόπισε funds που πόνταραν σε μια πολυετή ευρωπαϊκή ενεργειακή κρίση, εστιάζοντας στα συμβόλαια του 2028. Αυτή την εβδομάδα, δείχνει μια συνέχιση της εμπορικής δραστηριότητας στα πιο κοντινά μηνιαία συμβόλαια του 2026 και 2027.

Ο υπαινιγμός είναι ότι τα funds επανεκτιμούν τον κίνδυνο κατά μήκος της καμπύλης. Αν το Ορμούζ ξανανοίξει νωρίτερα, τότε άμεση προτεραιότητα γίνεται ξανά η πρόκληση της αναπλήρωσης των ευρωπαϊκών αποθηκών. Σε αυτή την περίπτωση, η καμπύλη έχει και πάλι μπόλικο περιθώριο προς τα επάνω.

(από το newsletter Energy Flux)