Ελπίζουν πως με το "κούρεμα" θα αποφύγουν τις μαζικές απολύσεις...

Προχθές βρέθηκα σαν ομιλητής σε μια εκδήλωση του Οικονομικού Επιμελητηρίου Δωδεκανήσου στη Ρόδο με θέμα «Ποιος ευθύνεται για την Ελληνικής Χρεοκοπία».

Για ένα τέταρτο της ώρας και ίσως περισσότερο, αν δεν διέκοπτα και ξεκινούσα άρον-άρον να προβάλω εικόνες και να μιλάω, τοπικός βουλευτής διαμαρτυρόταν για τη σειρά με την οποία οι οργανωτές είχαν ορίσει τους χαιρετισμούς των τοπικών πολιτευτών και βουλευτών.

Ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν να μην ζουν σε χώρα που χρεοκόπησε. Το τραγικότερο είναι πως δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της ευθύνης που φέρουν οι ίδιοι σαν πολιτικοί ταγοί σε αυτή την εξέλιξη. Όλοι φέρουμε ευθύνη, αλλά σίγουρα κάποιοι φέρουν μεγαλύτερη.

Το παρασιτικό πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας και της ρουσφετολογίας των τελευταίων δεκαετιών, φαίνεται πως έχει αμβλύνει τόσο τα πολιτικά αντανακλαστικά των στελεχών του που καθιστά δύσκολη ακόμη και την δυνατότητα πραγματοποίησης και των πλέον απλών λογικών συνειρμών.

Οι πολιτικοί, οι συνδικαλιστές και οι πελάτες τους, των δημοσιογράφων και επιχειρηματιών μη εξαιρουμένων, έχουν συνηθίσει να επιβιώνουν σε ένα μικρόκοσμο δημοσίων σχέσεων, ταπεινών αλληλεξαρτήσεων και αλληλλοεκδουλεύσεων.

Η διαβίωση εντός αυτού του μικροσύμπαντος, όπου σημασία έχει ποιος γνωρίζει ποιον και όχι ποιος κάνει ή λέει τι, είχε σαν συνέπεια την απώλεια τα επαφής με την πραγματικότητα. Η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα καθιστά κάποιον ουσιαστικά «τυφλό».

Αυτός είναι ο λόγος που δεν καταφέραμε να δούμε την χρεοκοπία που έρχεται, νωρίτερα...

Αστικοί μύθοι

Αυτός είναι ο λόγος που πελαγοδρομούμε και ψάχνουμε να πιαστούμε σαν ο πνιγμένος από τα μαλλιά του, ελπίζοντας πως από τη χρεοκοπία θα μας σύρει έξω, είτε η μετοχή της τράπεζας της Ανατολής που αξίζει 670 δισ. ευρώ, είτε η ανακήρυξη του χρέους ως επαχθούς, είτε κάποιος ωκεανός πετρελαίου που ο καλός θεούλης έχει φυτέψει κάτω από τα χώματα του περιούσιου τούτου λαού...

Πέρυσι, κατά την πρώτη μας επαφή με το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας, υπήρχαν πολιτικοί που υποστήριζαν δημόσια πως η χρεοκοπία είναι ένα κόλπο να συμπιεστεί το λαϊκό εισόδημα.

Ακόμη και σήμερα μια μεγάλη πλειοψηφία πολιτικών πιστεύει για πραγματικότητα τις αυταπάτες με τις οποίες γαλουχήθηκε. Ο σημερινός πρωθυπουργός όταν ήταν στην αντιπολίτευση υποστήριζε πως λεφτά υπάρχουν. Ο σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιστεύει επίσης το ίδιο και κλείνει το μάτι σε όσους απειλούνται να τεθούν σε εφεδρεία. Αρχηγός της ελάσσονος αντιπολίτευσης ζητούσε χθες από τις διευθύνσεις του δημοσίου αντί λίστες με πλεονάζον προσωπικό να στείλουν λίστες με θέσεις για νέες προσλήψεις.

Το τραγικό για μας είναι πως κάποιοι από τους παραπάνω πιστεύουν αυτά που έλεγαν και λένε.

Η αριθμητική των απολύσεων

Το 1980 ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων ήταν κοντά στις 300.000. Το 2002, πριν 9 χρόνια οι δαπάνες για μισθούς και συντάξεις του δημοσίου ήταν 8,3 συν 3,1 δισ. ευρώ, ίσον με 11,4 δισ. ευρώ. Το 2010 τη χρονιά της χρεοκοπίας ήταν 22,5 δισ. ευρώ.

Είχαμε λιγότερο κράτος το 2002;

Στο 1980 θα επιστρέψει το δημόσιο για να γίνει βιώσιμη ξανά η χώρα μας.

Ματαίως ελπίζουν από το «κούρεμα»

Το τελευταίο σενάριο ελπίδας από το οποίο προσπαθεί να πιαστεί η εγχώρια παρασιτοκρατία και οι ταγοί της, είναι το ενδεχόμενο δανειστές και εταίροι να μας πάνε σε «κούρεμα» 50%.

Υποθέτουν πως έτσι θα γλυτώσουμε το μισό χρέος, οι τόκοι θα μειωθούν και οι πελάτες τους δεν θα χάσουν τις αργομισθίες και όλοι θα συνεχίσουμε ευτυχισμένοι σαν τους Τεμπέληδες της εύφορης Κοιλάδας...

Πλανώνται πλάνη οικτράν. Πρώτον, αν συμβεί αυτό θα ζητηθεί η εκχώρησης της δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας στις Βρυξέλλες στα πλαίσια της συγκυριαρχίας που επιβάλει η περαιτέρω πολιτική και οικονομική ενοποίηση.

Αν επιλεγεί αυτό το σενάριο, θα ακυρωθεί το προηγούμενο της 21 Ιουλίου που προέβλεπε την χρηματοδότηση της χώρας μέχρι τα τέλη της δεκαετίας. Ήτοι, της ήπιας δημοσιονομικής προσαρμογής.

Το σενάριο του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους κατά 50% πιθανά θα σημαίνει πως η χώρα θα χρειαστεί να μηδενίσει το πρωτογενές έλλειμμα εντός μερικών μηνών. Τα χρήματα που θα δάνειζαν την Ελλάδα θα τα πάνε μαζί με άλλα στην ανακεφαλαίωση των τραπεζών που θα πληγούν.

Έχουμε υπολογίσει στη στήλη πριν λίγες μέρες πως αν οι μισθοί 300.000 δημοσίων υπαλλήλων είναι δαπάνες ύψους 7,5 δισ. ευρώ δεν αρκούν για να καλύψουν ένα πρωτογενές έλλειμμα που φλερτάρει τα 10 δισ. ευρώ.

Επιπλέον αν μας «κουρέψουν» και μας αφήσουν να επιστρέψουμε στις αγορές, πιστεύει κανείς πως η Ελλάδα με τη φήμη που έχει θα βρει να δανειστεί με επιτόκια 3,5% που μας δίνει το πακέτο βοηθείας της 21 Ιουλίου;

Πιο πιθανό μου φαίνεται πως μια χώρα με πρωτογενές δημοσιονομικό έλλειμμα και τη φήμη της Ελλάδας, δεν θα βρει επιτόκια κάτω από το διπλάσιο του σχεδίου της 21 Ιουλίου.

Με το σχέδιο της 21 Ιουλίου τα 350 δισ. ευρώ με 3,5% μας δημιουργούν ένα ετήσιο κόστος της τάξης των 12,25 δισ.

Το «κούρεμα» της τάξης του 50% μας κατεβάζει το χρέος στο 100% του ΑΕΠ άρα κοντά στα 230 δισ. ευρώ. Με 7% αυτό το ποσό μας κάνει ένα ετήσιο κόστος της τάξης 16 δισ. ευρώ και με ένα χαριστικό 5% επιτόκιο μας κάνει ένα ετήσιο κόστος 11,5 δισ. ευρώ...

Είναι γεγονός πως το καθεστώς της αργομισθίας αμβλύνει τις δεξιότητες των ανθρώπων. Πολύ περισσότερο των πολιτικών μας που έχουν πιστέψει οι δυστυχείς πως πολιτική είναι μόνο να αναλώνονται στο να ψάχνουν λέξεις «φύκια» τις οποίες οι ψηφοφόροι θα εκλάβουν σαν μεταξωτές κορδέλες.

Το πιο πιθανό σενάριο είναι πως η λύση του «κουρέματος» θα κάνει τη λύση της ούτως ή άλλως ουτοπικής από άποψη αποτελεσματικότητας, εφεδρείας να μοιάζει με δωρεάν γεύμα.

Αν το «κούρεμα» θα κάνει κάτι καλό θα είναι το γεγονός πως θα επιταχύνει την πολιτική ενοποίηση της ευρωζώνης, άρα θα εκχωρήσει αρμοδιότητες των Ελλήνων πολιτικών στα ευρωπαϊκά κέντρα, άρα ίσως γλυτώσουμε από τους πολιτικούς μας...

(Capital, 27/9/2011)