Αντίστροφη μέτρηση για το μπλόκο του ΣτΕ στα αιολικά λόγω αναδάσωσης…

Αντίστροφα μετρά ο χρόνος για το αιολικό πάρκο της Αιολικής Ερατινής στη Βοιωτία καθώς η αίτηση ακύρωσης που έχει καταθέσει ο Δήμος Θίσβης με το επιχείρημα ότι η έκταση είναι αναδασωτέα, εκδικάζεται από το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 12 Ιανουαρίου.

Δύο είναι οι τάσεις που διαφαίνεται να υπάρχουν στο ΣτΕ για το συγκεκριμένο θέμα το οποίο αφορά σε όλο τον κλάδο των ΑΠΕ : Μία η σκληρή, που προκρίνει μια παράλογη κατά τους φορείς του κλάδου ερμηνεία – ότι επιτρέπεται παρέμβαση σε καμένη έκταση μόνο μετά την αναδάσωσή τους- και η δεύτερη που φαίνεται να ενισχύεται όσο περνάει ο καιρός, που προσπαθεί να συγκεράσει την ανάγκη για ανάπτυξη με την προστασία του περιβάλλοντος.

Η περίπτωση της Θίσβης

Το θέμα είχε αναδειχθεί με αφορμή διαταγή προσωρινής διακοπής εργασιών αιολικού πάρκου που είχε εκδώσει το ΣτΕ τον Ιούνιο για την εταιρεία Αιολική Ερατεινής μετά από σχετική αίτηση ακύρωσης και αναστολής από το Δήμο Θίσβης, με το επιχείρημα ότι η έκταση έχει κηρυχτεί αναδασωτέα.

Αν και ο νόμος για την προστασία των δασών (998/1979) στο άρθρο που αφορά στις καμένες εκτάσεις οι οποίες κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες, προβλέπει ότι οι μόνες επεμβάσεις που επιτρέπονται είναι έργα για την εθνική άμυνα καθώς επίσης έργα ΑΠΕ (παρ. 2 του άρθρου 58 μετά από την τροποποίησή του το 2001), εντούτοις το ΣτΕ βασισμένο σε παλαιότερη νομολογία, είχε επιμείνει στην απόφασή του ότι δεν πρέπει να γίνει καμία παρέμβαση, παρά μόνο μετά την αναδάσωση, δηλαδή έπειτα από 10- 20 χρόνια.

Το ζήτημα είχε θορυβήσει τους ανθρώπους των ΑΠΕ και είχε αποτελέσει αφορμή για να διοργανωθεί τον Οκτώβριο ημερίδα από την Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ), όπου και είχε τονιστεί πως εφόσον ισχύσει γενική απαγόρευση εγκατάστασης έργων ΑΠΕ σε αναδασωτέες εκτάσεις, θα υπάρξει δεδικασμένο και τότε δεν θα μπορεί να γίνει κανένα αιολικό πάρκο πριν αρθεί η πράξη της αναδάσωσης, δηλαδή αφού πρώτα περάσουν δεκαετίες.

"Οτι ισχύει πριν, ισχύει και μετά.."

Μαζεύοντας τα συμπεράσματα εκείνης της ημερίδας, η ΕΛΕΤΑΕΝ προχώρησε πρόσφατα στην έκδοση ενός βιβλίου με τίτλο: «Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ως εργαλείο ουσιαστικής περιβαλλοντικής προστασίας: Ζητήματα εφαρμογής και ερμηνείας της περιβαλλοντικής και δασικής νομοθεσίας».

Η έκδοση επιχειρεί να αναδείξει ότι ο νόμος για την προστασία των δασών (ν.998/1979) που ισχύει, ορίζει ρητά πως ένα έργο ΑΠΕ, ένα μεγάλο δημόσιο έργο ή ένα στρατιωτικό έργο που επιτρέπεται να κατασκευαστεί σε μια έκταση που θεωρείται δασική, μπορεί να κατασκευαστεί σε αυτήν ακόμα και αν η έκταση καταστραφεί και κηρυχτεί αναδασωτέα (αρ. 45, 58 και 59 του ν.998/1979). Αντίστροφα, αν λόγω της φύσης και της αξίας της δασικής έκτασης, ένα έργο ΑΠΕ ή ένα άλλο έργο υποδομής απαγορεύεται να γίνει σε μια δασική έκταση, τότε ακόμη κι αν αυτή καεί, θα πρέπει να συνεχίζει να υφίσταται η απαγόρευση. Το γεγονός της πυρκαγιάς δεν μπορεί να αλλάζει την απόφαση της διοίκησης για το αν ένα έργο επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται, αναφέρει χαρακτηριστικά στην ανακοίνωσή της η ΕΛΕΤΑΕΝ.

Εν κατακλείδι, όπως αναφέρεται και στην συγκεκριμένη έκδοση, «η αξία της δασικής έκτασης πριν την καταστροφή της είναι η κρίσιμη παράμετρος που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη για να κριθεί αν μπορεί ή αν απαγορεύεται να γίνει ένα έργο δημοσίου συμφέροντος σε αυτή».