Η ευαισθησία για τους εκσκαφείς και η …γοητεία του λιγνίτη

Βλέπω (κυρίως στα social media) τη σκόνη που σηκώθηκε από την …ανατίναξη των παλιών εκσκαφέων στα κλειστά ορυχεία της Πτολεμαΐδας και θαυμάζω το πόσο εύκολα κάνουν καριέρα οι τερατολογίες. Μιλάμε για περιοχές των παλιών λιγνιτορυχείων που πρέπει να παραδοθούν και να αξιοποιηθούν, και για μηχανήματα που είχαν παροπλιστεί, ούτως ή άλλως. Τι θα έπρεπε να τους κάνει η ΔΕΗ τους εκσκαφείς; Να τους αφήσει εκεί; Αν μιλάμε για τη μουσειακή αξία των μηχανημάτων, να το δούμε, αλλά ξέρω ότι έχει προβλεφθεί να συντηρηθούν και να εκτεθούν στο Μουσείο Βιομηχανικής Κληρονομιάς που θα γίνει στην Πτολεμαϊδα κάποια κινητά βιομηχανικά μνημεία, αλλά και να αναδειχθούν εμβληματικοί εκσκαφείς, αντίστοιχοι  με αυτούς που αποσύρθηκαν.

Αφού λοιπόν έπρεπε να φύγουν οι τρείς εκσκαφείς από τις εκτάσεις αυτές, τι είναι εκείνο που πειράζει τους διάφορους ευαίσθητους; Ότι η ΔΕΗ, λέει, ανατινάζει την ιστορία του λιγνίτη. Ενώ, δηλαδή, θα έπρεπε να βάλει τους ανθρώπους να τους αποσυναρμολογούν σε τεράστια ύψη και με τεράστιο κόστος…

Εγώ αυτό που βλέπω είναι πολύ μεγάλος σεβασμός και στη βιομηχανική ιστορία της περιοχής, και στην περιβαλλοντική διαχείριση ενός τεχνικά δύσκολου θέματος, όπως θα περίμενε και θα απαιτούσε κανείς από μια επιχείρηση του μεγέθους και των χαρακτηριστικών της ΔΕΗ. Τα υπόλοιπα, νομίζω ότι είναι λόγια του αέρα, ή για την ακρίβεια, «λόγια του λιγνίτη», λόγια δηλαδή εκείνων που ποτέ δεν αποσπάστηκαν από τη γοητεία του βρόμικου καυσίμου…