Κοντομάρης (Hellenic Hydrogen): Αγκάθι το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας για το υδρογόνο

Στις προκαταλήψεις και τα εμπόδια που αντιμετωπίζει το υδρογόνο στη χώρα μας αναφέρθηκε ο Σπύρος Κοντομάρης, Τεχνικός Διευθυντής της HELLENIC HYDROGEN, στο συνέδριο Hydrogen & Green Gases Forum.

Ο ίδιος επισήμανε τα παρακάτω:

Τα προηγούμενα χρόνια ήμασταν αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουμε και μια σειρά από προκαταλήψεις. Έχουμε ακούσει διάφορες προκαταλήψεις οι οποίες είχαν να κάνουν με το γεγονός ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε με θάρρος σε παραγωγή υδρογόνου στην Ελλάδα διότι δεν παράγουμε ηλεκτρολύτες στην Ελλάδα. 

Έχουμε ακούσει διάφορες επιφυλάξεις και προκαταλήψεις που αφορούν τη ζήτηση, έχουμε ακούσει την άποψη ότι υπάρχουν σοβαρά ζητήματα ασφάλειας στις μονάδες υδρογόνου, έχουμε ακούσει και την άποψη ότι τουλάχιστον σε πρώτη φάση οι μονάδες υδρογόνου χρειάζονται σημαντικές επιδοτήσεις. 

Ευτυχώς, έρχεται η ίδια η πραγματικότητα στην Ευρώπη, να απαντήσει σε όλες αυτές τις προκαταλήψεις. Να αναφέρω ότι στην Ευρώπη σήμερα έχουμε 580 MW σε λειτουργία, έχουμε. 4.500 MW σε κατασκευή, αυτό μας αθροίζει μια εγκατεστημένη ισχύ 5 GW. η οποία μπορεί να εξασφαλίσει ένα σημαντικό κομμάτι της παραγωγής υδρογόνου, απαντώντας εν πολλοίς και στο ζήτημα της ασφάλειας, διότι αυτές οι μονάδες κατασκευάζονται με τα πιο απαιτητικά πρωτόκολλα ασφάλειας.

Αυτές οι μονάδες ακολουθούν το fluctuation των ΑΠΕ, για να είναι βιώσιμες, αυτές οι μονάδες δεν χρησιμοποιούν κατ' ανάγκη εξοπλισμό ο οποίος παράγεται ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιούν εξοπλισμό ο οποίος είναι ένα μείγμα υποσυστημάτων. 

Σε ένα σύνολο μιας λύσης η οποία είναι έτσι ενοποιημένη, αυτές οι μονάδες απαντούν στο θέμα της ζήτησης με υψηλά ποσοστά μείγματος υδρογόνου μέσα σε φυσικό αέριο, και αυτές οι μονάδες προφανώς δεν έχουν από πίσω τους τα 25 χρόνια ΕΤΜΕΑΡ τα οποία έχουμε εμείς στην Ελλάδα, ούτως ώστε όλοι οι καταναλωτές, ακόμα και οι μικρότεροι, οι οικιακοί, να επιστρέφουν ένα τίμημα εις όφελος των παραγωγών των ΑΠΕ. 

Τα λέω όλα αυτά διότι φάνηκε σε αυτά τα τρία χρόνια ότι ήταν πιο δύσκολο και από την τεχνική ωρίμανση, πιο δύσκολο και από την αδειοδότηση, πιο δύσκολο και από την άδεια την περιβαλλοντική, πιο δύσκολο και από τους όρους σύνδεσης του ΑΔΜΗΕ, πιο δύσκολο και από την ένταξη του αγωγού στο δεκαετές του ΔΕΣΦΑ, πιο δύσκολο από την τεχνοοικονομική ανάλυση, πιο δύσκολο και από την αξιολόγηση των τεχνολογιών ήταν να αναμετρηθούμε με μια σειρά από προκαταλήψεις. 

Και νομίζω ότι το να μιλήσουμε απλά για το έργο της Motor Oil στο διυλιστήριο ή για το έργο της Hellenic Hydrogen στο Αμύνταιο, νομίζω ότι με έναν τρόπο έτσι αδικούμε τη συζήτηση, διότι εδώ πραγματικά η συζήτηση δεν αφορά ένα και μόνο έργο.

Η συζήτηση αφορά το εάν θέλουμε την ένταξη του υδρογόνου στο ενεργειακό μείγμα της χώρας. Αναγκαστικά, λοιπόν, θα μιλήσουμε για το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας.

Τα έργα στην Ευρώπη είχαν να αντιμετωπίσουν, όπως και εμείς έχουμε να αντιμετωπίσουμε το επόμενο διάστημα, ένα πολύ δύσκολο και αποθαρρυντικό σε ένα βαθμό ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, το delegated act. 

Θέτει μια σειρά από περιορισμούς και υπερ-ρυθμίζει σε ό,τι αφορά τον τρόπο με τον οποίο δικαιούται μια μονάδα υδρογόνου να πάρει ανανεώσιμη ηλεκτρική ενέργεια για να πιστοποιηθεί ως τέτοια.

Βλέπουμε πολλά διαγράμματα που λένε ότι στην Ελλάδα μειώνουμε το ανθρακικό αποτύπωμα κάθε χρόνο και είναι αλήθεια και είναι μια επιτυχία. Αυτό όμως το οποίο δεν βλέπουμε είναι την οπτική μιας τεράστιας διαδικασίας αποβιομηχάνισης στην Ελλάδα, η οποία οφείλεται ακριβώς σε αυτό το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας και το οποίο δεν οφείλεται, θα πω στη συνέχεια, κυρίως στο ζήτημα της προμήθειας, αλλά οφείλεται στα 3 ΛΠ, στις ΥΚΩ, στο ΕΤΜΕΑΡ και στις χρεώσεις χρήσης συστήματος.