Το τσίρκο της ελληνικής πολιτικής σκηνής

Μιλάμε για τσίρκο και μάλιστα δεύτερης κλάσης. Τα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες από τους εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος δεν έχουν προηγούμενο. Είναι βεβαίως επικίνδυνη η ισοπέδωση, η εύκολη επιθετικότητα εναντίον των πολιτικών και της πολιτικής, η ρητορική για προδότες, κρεμάλες, Γουδή κ.λπ. Δημιουργεί έφορο έδαφος για να καλλιεργηθούν απόψεις ολοκληρωτικές και αντιδημοκρατικές, γίνεται, δε, ακόμα πιο επικίνδυνη σε περιόδους δημοκρατικού ελλείμματος και οικονομικής ανέχειας όπως η σημερινή. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν, ειδικά τις τελευταίες ημέρες, τα (μεγάλα κυρίως) κόμματα και οι προβεβλημένοι πολιτικοί, δικαίωσαν απολύτως τους πιτσιρικάδες που πριν μερικές μέρες τους γύριζαν τις πλάτες στις ανα τη χώρα παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου. Καιροσκοπισμός, παιχνιδάκια, μεγάλα κούφια λόγια, απόλυτη έλλειψη συναίσθησης αλλά και αδιαφορία για τη θέση της χώρας σε ένα περιβάλλον που τρίζει από παντού. Είναι έτοιμοι να βάλουν φωτιά από άκρη σε άκρη αρκεί να επιτύχουν μια μικρή κομματική νίκη. Κλειστοί μηχανισμοί που λειτουργούν ερήμην και πολλές φορές εις βάρος της κοινωνίας. Πρόσωπα αφερέγγυα, ολίγιστα, αναντίστοιχα με τις ανάγκες των καιρών. Δυστυχώς μας έχουν καταλάβει και στο εξωτερικό. Δεν μπορούμε να τους κρυφτούμε πλέον. Και δυστυχώς, το μέλλον είναι πιά πολύ σκοτεινό. Ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο επικεφαλής αυτής της πολύπαθης κυβέρνησης συνεργασίας, είναι αδύνατον να λειτουργήσει με αυτούς τους αλληλοϋποβλεπόμενους πολιτικούς υποστηρικτές που χρησιμοποιούν τη συνεργασία ως τέχνασμα. Ως ένα ακόμα κομματικό κολπάκι. Φοβάμαι ότι η ολοκληρωτική καταστροφή είναι πλέον πολύ κοντά. Χωρίς παρόλα αυτά, - και τούτο είναι το πλέον εξοργιστικό – να είναι αναπόφευκτη…