Δεν πρέπει να βλέπουμε τα φωτοβολταϊκά ως… αρπαχτή

Μου γράφει φίλος αναγνώστης από τα Γιάννενα:

«Το άρθρο σας για το κόστος των φωτοβολταϊκών και τις ταρίφες κρύβει μια εξαιρετικά σημαντική λεπτομέρεια: μπορεί το κόστος των φωτοβολταϊκών να έχει πέσει κατά 55% αλλά η επιδότηση τότε ήταν 40-60%». Να του υπενθυμίσω ότι όταν υπήρχαν οι επιδοτήσεις που αναφέρει, οι τιμές ήταν 40 και 45 ευρώ η κιλοβατώρα και συνδυάζονταν με την επιδότηση. Και μιλάμε για το 2006. Τότε λοιπόν η επιδότηση αυτή είχε κριθεί υπερβολική και το σύστημα άλλαξε, με αύξηση των FIT και κατάργηση των επιδοτήσεων που ξεκίνησαν από ψηλότερη βάση. Η σύγκριση που γίνεται στο άρθρο, αφορά στην πτώση της τιμής από την ψήφιση του νέου νόμου και στο γεγονός ότι η μείωση των τιμών του εξοπλισμού είναι μεγαλύτερη από τη μείωση της ταρίφας που προβλέπεται (5% ανά εξάμηνο).

Αυτά τα στοιχεία δεν αμφισβητούνται από το ΣΕΦ. Η σύγκριση που γίνεται αφορά στα μεγάλα πάρκα, τα οποία πριν ένα χρόνο είχαν μέσο κόστος εγκατάστασης (προσοχή εγκατάστασης, δηλαδή πάνελ και inverter και τα υπόλοιπα έργα) περί τα 4 ευρώ το βατ, ανάλογα με το μέγεθος πάντα, και το κόστος αυτό έχει πέσει στα 2 ευρώ. Εκείνο που υποστηρίζει ο ΣΕΦ και σωστά, είναι το ότι το επενδυτικό κόστος παραμένει υψηλό λόγω ακριβής χρηματοδότησης και συνεχιζόμενων καθυστερήσεων στην υλοποίηση των έργων εξαιτίας δικτύου. Είμαστε όλοι υπέρ της ανάπτυξης της αγοράς των φωτοβολταϊκών. Αλλά εάν πάμε με τη λογική της “αρπαχτής” και όχι της βιώσιμης και μακροπρόθεσμης προοπτικής, τότε η αγορά θα έχει την τύχη της Ισπανίας και της Τσεχίας.