Μόνο ένας Έλληνας αντι-Pompeo θα μπορούσε να ανακόψει την ανεμπόδιστη επέλαση της Τουρκίας στo ενεργειακό μέτωπο

Η χρονική σύμπτωση της εκπαραθύρωσης του "παραδοσιακού" Rex Tillerson, της αντικατάστασής του με το "γεράκι" της CIA, Mike Pompeo και της δήλωσης του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Jens Stoltenberg ότι η Ελλάδα και η Τουρκία πρέπει να τα βρουν μεταξύ τους μόνες τους, δείχνει ότι ο "γεωπολιτικός χρόνος" της ελληνικής κυβέρνησης έχει τελειώσει ή βρίσκεται πολύ κοντά στο τέλος του. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ που τον κρατούσαν ζωντανό επί Ψυχρού Πολέμου, δηλώνουν πλέον ανοιχτά ότι η Ελλάδα είναι μόνη της απέναντι στην Τουρκία και το μόνο που της προτείνουν πρακτικά είναι να αγοράσει ακόμη πιο πολλά αμερικανικά όπλα και να υποχωρήσει σε όλα τα μέτωπα για να διασωθεί.

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Rex Tillerson, που έστειλε την ExxonMobil στην οποία ήταν πρόεδρος για έρευνες υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης, στην πραγματικότητα -να μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας- το έκανε για να ενισχύσει στρατηγικο-πολιτικά τη χώρα μας και την κυβέρνησή της. Αντικαταστάθηκε όμως από ένα συντηρητικό επαγγελματία τακτικιστή που δουλειά του ήταν να εξουδετερώνει με κάθε τρόπο και μέσο τους αντιπάλους του αφεντικού του, του προέδρου των ΗΠΑ.

Όταν όμως η Ουάσιγκτον απευθείας αλλά και μέσω του ΝΑΤΟ βάζει την φιλειρηνική μεν αλλά αδύνατη Ελλάδα να "τα βρει" μόνη της με την καλά εξοπλισμένη και επιθετική Τουρκία, είναι σαν της λέει δύο "lose-lose" πράγματα που οδηγούν στο ίδιο αρνητικό αποτέλεσμα:

1. Ή να υποχωρήσει στις επιθυμίες της Άγκυρας και τα τα μοιραστεί όλα θέτοντας ουσιαστικά το εαυτό της υπό μόνιμη τουρκική κηδεμονία.

2. Ή να υποταχθεί στον πλήρη έλεγχο της Ουάσιγκτον και στην εκπλήρωση των επιταγών της στο Σκοπιανό, Κυπριακό, Αιγαίο, Τσάμικο, Θρακικό κλπ., με τελικό ωφελούμενο πάλι την Τουρκία.

Η Τουρκία που έχει απαγκιστρωθεί από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες και παίζει σε πολλά ταμπλό ταυτόχρονα, συνεργαζόμενη την περίοδο αυτή με τη Μόσχα, έχει αποκτήσει τεράστια σημασία για τις ΗΠΑ  διότι είναι το "κλειδί" που χρησιμοποιεί η Ρωσία για να προωθήσει τα στρατηγικά της συμφέροντά στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια, στην Κεντρική Ασία και αλλού. Στο έδαφός της εξακολουθεί να φιλοξενεί τα νατοϊκά οπλικά συστήματα όπως τους πυραύλους Patriot  και τα κατασκοπευτικά αεροσκάφη Awacs, αλλά σε λίγο θα εγκαταστήσει και τους ρωσικούς πυραύλους S-400, ενώ η ίδια έχει κάνει πολλά βήματα στον τομέα της πολεμικής βιομηχανίας.

 Από το έδαφός της περνούν όλοι οι στρατηγικής σημασίας αγωγοί που μεταφέρουν τους υδρογονάνθρακες της Κασπίας στη δυτική Ευρώπη, όπως οι  Bacu-Ceyhan, TANAP και σε λίγο ο Turkish Stream. Παράλληλα στην Τουρκία φτάνει μέσω Μαύρης Θάλασσας ο ρωσικός αγωγός Blue Stream και σε λίγο και ο Turkish Stream μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα του Έβρου.  Ενδεχομένως στο μέλλον ίσως κατασκευαστεί και αγωγός που θα μεταφέρει το αέριο του Ισραήλ και της Κύπρου, μέσω Τουρκίας.

Ειδικά ο Turkish Stream που θα μεταφέρει το ρωσικό αέριο στις τιμές που θα καθορίζει στρατηγικά το Κρεμλίνο και όχι η ελεύθερη αγορά, θα ακυρώσει λόγω ανταγωνιστικών τιμών με μια μονοκονδυλιά όλα τα αμερικανικά σχέδια για το ενεργειακό στρίμωγμα της Ρωσίας από το νότο, μέσω των παραπάνω αγωγών, ή της δημιουργίας σταθμών LNG όπως αυτός της Aλεξανδρούπολης, ή της κατασκευής του ακριβού East-Med.

Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι αν οι ΗΠΑ οφείλουν για το συμφέρον τους να φέρουν την Τουρκία  πίσω κοντά τους, αλλά το τί είναι διατεθειμένες να θυσιάσουν προκειμένου να την πείσουν να επιστρέψει στο αμερικανικό "μαντρί". Γι αυτό και η προσπάθεια του "πετρελαιά" πρώην υπουργού Εξωτερικών Rex Tillerson να δημιουργήσει ελληνο-κυπριακό ενεργειακό ανάχωμα στην τουρκική επεκτατικότητα μέσω της  ExxonMobil ευνοεί και την Ελλάδα, παρόλο που μαζί με την Κύπρο χρησιμοποιείται και αυτή από την Ουάσιγκτον για τους δικούς της σκοπούς. Απλώς συμπίπτουν τα συμφέροντα και τουλάχιστον συνεργαζόμενες με τις ΗΠΑ, χωρίς βέβαια να φτάνει μόνο αυτό, οι δύο χώρες έχουν μια εξασφάλιση έναντι της Άγκυρας. Ούτως ή άλλως η Μόσχα δεν συμμετείχε στους διαγωνισμούς για την έρευνα και εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης , οπότε για την Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.

Με την υπουργοποίηση όμως του διοικητή της CIA στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ οι όροι του παιχνιδιού αλλάξουν  ριζικά και διατυπώνονται ερωτηματικά για το αν η Ελλάδα και η Κύπρος είναι επαρκώς εξοπλισμένες για να αντιμετωπίσουν ικανοποιητικά την CIA-ποίηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Στο σκοτεινό περιβάλλον των κατασκόπων και των μυστικών  πληροφοριών, στο οποίο ισχύει το αξίωμα του Νικολό Μακιαβέλι ότι "ο "σκοπός αγιάζει τα μέσα", η Ελλάδα θα πρέπει να αξιοποιήσει στελέχη που γνωρίζουν τους "διαδρόμους" της Ουάσιγκτον καλύτερα από την ίδια τους την τσέπη, που γνωρίζουν το πώς λειτουργεί το "μαγαζί" του Mike Pompeo στο Λάνγκλει της, Βιρτζίνια, που "ήταν εκεί" όταν το ελληνοαμερικανικό λόμπυ επέβαλε το αμερικανικό εμπάργκο όπλων εναντίον της Τουρκίας μετά την εισβολή στην Κύπρο, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβγαζε την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ για τον ίδιο λόγο, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου απειλούσε να βυθίσει το "Χόρα" και ξεσκέπαζε τα παιχνίδια των Αμερικανών στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια.

Πρόκειται για το σημερινό διοικητή της ΕΥΠ , δημοσιογράφο Γιάννη Ρουμπάτη, ο οποίος, αδιάφορα από το αν είναι σαν χαρακτήρας συμπαθής ή όχι στον καθένα μας για διάφορους λόγους, πρέπει να παραδεχτούμε  ότι είναι  ο πλέον κατάλληλα εξοπλισμένος στο κυβερνητικό στρατόπεδο  αξιωματούχος για να αντιμετωπίσει με πιθανότητες επιτυχίας τα νέα "ήθη και έθιμα" της Ουάσιγκτον.  Όσο και αν είναι πολύτιμος στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα,  στις μεγάλες, καθημερινές, εσωτερικές "επιχειρήσεις", θεωρούμε ότι θα είναι "ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση" για να αντιμετωπίσει το νέο Στέιτ Ντιπάρτμεντ του μέχρι σήμερα διοικητή της CIA Mike Pompeo, στο οποίο μάλιστα μπαινόβγαινε με άνεση από τα νεανικά του χρόνια, από την πτώση της χούντας και μετά. Διότι ο γεωπολιτικός χρόνος για την Ελλάδα τελειώνει πολύ σύντομα σε βάρος της, αν δεν έχει ήδη τελειώσει.