Συνδυαστική λύση με Βουλγαρία και Ελλάδα βλέπει το ενεργειακό ινστιτούτο της Οξφόρδης για το αέριο του Turkish Stream

Τις διαφορετικές λύσεις για την προώθηση του ρωσικού αερίου μέσω του αγωγού Turkish Stream προς δυσμάς αναλύει το ενεργειακό ινστιτούτο της Οξφόρδης σε πρόσφατη ανάλυσή του.

Όπως επισημαίνεται, η Gazprom βίωσε δύο “θαυματουργά” χρόνια το 2016 και το 2017 σε ότι αφορά τη ζήτηση για ρωσικό αέριο στην Ευρώπη, τη διείσδυσή του και τα έσοδά της. Παράλληλα, εκφράζεται η πρόβλεψη ότι το αμερικανικό LNG είναι μεν ανταγωνιστικό τιμολογιακά προς το ρωσικό αέριο, αλλά μόνο σε μικρές ποσότητες εξαιτίας και της πίεσης που ασκεί η ασιατική ζήτηση στην παγκόσμια αγορά. Ως εκ τούτου και δεδομένης της πτώσης της ευρωπαϊκής παραγωγής, το ινστιτούτο θεωρεί ότι η Ευρώπη θα πρέπει να βρει νέες πηγές εφοδιασμού στο εξής, αλλά κάτι τέτοιο είναι δύσκολο.

Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι το αέριο του Νοτίου Διαδρόμου δεν επαρκεί σε ποσότητα για να επιφέρει σημαντική αλλαγή, ενώ το αέριο της Αν. Μεσογείου χαρακτηρίζεται από αβεβαιότητες στην παρούσα φάση. Κατ' επέκταση, ενδιαφέρον παρουσιάζει το σχέδιο της Gazprom να μεταφέρει ποσότητες μέσω του Turkish Stream προς την Τουρκία και την Ευρώπη, καθώς με τον τρόπο αυτό θα παρακάμπτεται η Ουκρανία.

Στην έκθεση γίνεται λόγος για τις τρεις επιλογές που διαθέτει η Gazprom όσον αφορά τη μεταφορά προς δυσμάς από τον Turkish Stream.

Η πρώτη είναι ο αγωγός Poseidon από την Ελλάδα προς την Ιταλία, ένα σχέδιο της ΔΕΠΑ και της Edison, το οποίο βρίσκεται στο τραπέζι εδώ και χρόνια.

Η δεύτερη είναι το να αποκτήσει η Gazprom πρόσβαση στον αγωγό ΤΑΡ. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι η αρχική χωρητικότητα του ΤΑΡ (10 δις. κ.μ.) θεωρείται χαμηλή και είναι δεσμευμένη, ενώ μόνο μελλοντικά ενδέχεται να αυξηθεί στα 20 δις. κ.μ. ώστε να εξυπηρετήσει θεωρητικά τους Ρώσους. “Δεδομένου του ότι η επέκταση του ΤΑΡ θα λάβει χώρα μόνο μετά την ολοκλήρωση της πρώτης του φάσης, οι επιλογές της Gazprom εδώ είναι περιορισμένες, ιδίως αν η δεύτερη γραμμή του Turkish Stream ολοκληρωθεί το 2019, όπως σκοπεύει η ρωσική εταιρεία”, αναφέρει το ινστιτούτο.

Η τρίτη επιλογή είναι η αντίστοφη ροή στη διασύνδεση Βουλγαρίας-Τουρκίας για τη μεταφορά του αερίου προς τη Βουλγαρία και τα Σκόπια με χρήση των υφιστάμενων υποδομών. Προς την κατεύθυνση αυτή έχουν πραγματοποιηθεί πρόσφατα διμερείς συναντήσεις τόσο με τη Βουλγαρία, όσο και με τη Σερβία.

Το ινστιτούτο θεωρεί ότι η απλούστερη λύση θα ήταν να συνδυαστεί η αντίστροφη ροή Τουρκίας-Βουλγαρίας με παραδόσεις στα ελληνοτουρκικά σύνορα. “Καθώς η Gazprom εξήγαγε 2,9 δις. κ.μ. στην Ελλάδα το 2017, αυτό θα οδηγούσε σε παραδόσεις 8,5 δις. κ.μ. ετησίως προς την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τα Σκόπια και τη Σερβία, με τα υπόλοιπα 7,25 δις. κ.μ. της δεύτερης γραμμής του Turkish Stream να διατίθενται είτε για πρόσθετες ανάγκες της τουρκικής αγοράς, είτε για μεταγενέστερες αποφάσεις που θα αφορούν τον Poseidon ή τον TAP”, τονίζεται.

Τέλος, το ινστιτούτο αναφέρει ότι “είναι ξεκάθαρο πως οι μελλοντικές παραδόσεις στην Ευρώπη μέσω του Turkish Stream παραμένουν πιθανώς περιορισμένες λόγω της ρυθμιστικής αβεβαιότητας, καθώς και οι τρεις λύσεις απαιτούν συμμόρφωση με το τρίτο ενεργειακό πακέτο της Ε.Ε. Ως αποτέλεσμα, είναι πιθανό ότι οι διαπραγματεύσεις για τον Turkish Stream θα συμπεριληφθούν στη συνολική συζήτηση για τις ρωσικές εξαγωγές, συμπεριλαμβανομένων αυτών μέσω της Ουκρανίας”.