Περί εύπεπτων αλλά επιστημονικά έωλων παραλληλισμών

Άναψε φωτιές η είδηση για την απόρριψη προσφυγών που έκαναν – και έχασαν - εταιρείες φωτοβολταϊκών στην Ισπανία για το κούρεμα στις ταρίφες. Μου γράφει σχετικά φίλος της στήλης από εκείνους που γνωρίζουν τα θέματα: «Πολλοί ίσως θα επιθυμούσαν να παραλληλίσουν την ισπανική ενεργειακή αγορά με την ελληνική και τους απώτερους λόγους που οδήγησαν στο έλλειμμα του Ειδικού λογαριασμού ΑΠΕ στην Ελλάδα με αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα στην Ισπανία. Δυστυχώς αυτή η εύπεπτη σύγκριση είναι επιστημονικά έωλη, αν και ταυτόχρονα βολική, γιατί χορηγεί ιστορική "αμνηστία" στις πολύ συγκεκριμένες παθογένειες και στρεβλώσεις της ελληνικής αγοράς που συνδημιούργησαν το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι "παιδί της κρίσης" αλλά, στην κρίσιμη λογιστική του διάσταση, προφανώς και προϋπήρχε και είναι άσχετο αυτής. Αν και ούτε ο τρόπος που επελέγη να επιμερισθεί η επίλυση του προβλήματος στην Ισπανία έχει κάποια σχέση με αυτόν που επελέγη στην Ελλάδα δια του περίφημου New Deal, υφίσταται όντως ένα κοινό σημείο των δύο χωρών: η ευχέρεια που θεωρεί ότι έχει το Δημόσιο να αλλάζει αναδρομικά το πλαίσιο εντός του οποίου κάλεσε ιδιώτες να επενδύσουν τα χρήματά τους για να εκπληρώσει αυτό τις δικές του υποχρεώσεις που απορρέουν από το ευρωπαϊκό δίκαιο σε σχέση με την ελάχιστη διείσδυση των ΑΠΕ. Αυτή δηλαδή την ευχέρεια που αν την εξασκούσε ο νομοθέτης σε άλλη ευνομούμενη δυτικοευρωπαϊκή χώρα, την άλλη μέρα θα είχε πέσει η κυβέρνηση. Τελικά ίσως το ποιες χώρες αντιμετωπίζουν βαθιά κρίση και αδυνατούν να προσελκύσουν επενδύσεις δεν είναι και τόσο τυχαίο».