Χαλυβουργοί: Χωρίς διακοψιμότητα διακυβεύεται το μέλλον και μπαίνει σε ρίσκο η αναδιάρθρωση του κλάδου

Οι εξαγωγές προτείνεται να αποτελέσουν τον κινητήριο μοχλό για την εξυγίανση του κλάδου της χαλυβουργίας, για όσο χρονικό διάστημα η υποτονική εγχώρια κατασκευαστική ζήτηση δε θα επιτρέπει την απορρόφηση εντός Ελλάδος της παραγωγής των ελληνικών χαλυβουργίων. Αυτό είναι ένα από τα προκαταρκτικά συμπεράσματα της μελέτης που βρίσκεται σε εξέλιξη από την Alarez & Marsal, πάνω στην οποία θα βασιστούν και οι αποφάσεις των τραπεζών για την αναδιάρθρωση του δανεισμού ύψους 1,1 δις των επιχειρήσεων του κλάδου.

Και ενώ οι τράπεζες θα κληθούν να λάβουν τις οριστικές αποφάσεις τους βάζοντας στη ζυγαριά όλα τα δεδομένα, όπως η αποδοτικότητα και η τοποθεσία των μονάδων, ο ίδιος ο κλάδος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το ενεργειακό.

Και αυτό γιατί παρά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή οι τιμές του ρεύματος εμφανίζονται να έχουν υποχωρήσει σε ικανοποιητικά επίπεδα, υπάρχουν δύο βασικά ερωτηματικά που αφορούν στην ανταγωνιστική τιμολόγηση του ενεργειακού κόστους: Το πρώτο αφορά στις κρυφές ελαφρύνσεις που επιφυλάσσουν οι ανταγωνιστές της ελληνικής χαλυβουργίας για τις δικές τους μονάδες. Το δεύτερο αφορά σε έναν από τους βασικούς πυλώνες για τη μείωση του ενεργειακού κόστους δηλαδή το μέτρο της διακοψιμότητας, το οποίο λήγει τον Οκτώβριο του 2017.

Καθώς μάλιστα η κυβέρνηση δεν έχει υποβάλει μέχρι στιγμής αίτημα για παράταση στη ΓΔ Ανταγωνισμού της ΕΕ, υπάρχει ορατός κίνδυνος ο κλάδος να μείνει ξεκρέμαστος και να τεθούν σε κίνδυνο ακόμη και τα εργοστάσια εκείνα που έχουν καταφέρει να διατηρηθούν σε λειτουργία.

Σε κάθε περίπτωση οι αποφάσεις για τον κλάδο που σήμερα απασχολεί άμεσα περίπου 1500 εργαζόμενους, θα ληφθούν λαμβάνοντας υπόψη παραμέτρους όπως ο τεχνολογικός εξοπλισμός των εργστασίων, η σχέση προσωπικού – παραγωγής, αλλά και η τοποθεσία των εργοστασίων (εάν δηλαδή διαθέτουν πρόσβαση σε λιμάνι ώστε να μπορούν με μικρότερο κόστος να υποστηρίξουν εξαγωγές).