ΔΝΤ: Μπούμερανγκ για Μέρκελ

Η εμπλοκή του ΔΝΤ στα πακέτα διάσωσης των χωρών-μελών της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν κρίση δανεισμού ήταν μία ιδέα και πρωτοβουλία της Μέρκελ, που την επέβαλε παρά την αντίθεση του Σόιμπλε και της πλειονότητας των εταίρων της.

Η λογική της καγκελαρίου ήταν απλή, να διαχυθεί η θεσμική ευθύνη και η χρηματοδότηση των πακέτων διάσωσης όσο το δυνατόν ευρύτερα εκτός Ευρωζώνης, αλλά και να λειτουργήσουν οι συνταγές εξυγίανσης που επέβαλλε στο παρελθόν το ΔΝΤ εκτός Ευρώπης ως αποτρεπτικό δέος για τους επιρρεπείς στη δημοσιονομική χαλαρότητα.

Ένα χρόνο μετά το ΔΝΤ ζητά σχεδόν τελεσιγραφικά προβλεψιμότητα, διασφάλιση δηλαδή των δανειακών αναγκών της Ελλάδας για τους επόμενους δώδεκα μήνες για να αποδεσμεύσει τη δική του συνεισφορά στην πέμπτη δόση. Προφανώς πρόκειται για ένα μήνυμα που αφορά και την Ιρλανδία και την Πορτογαλία και όσες άλλες χώρες αναγκασθούν μελλοντικά να προσφύγουν στον Προσωρινό Μηχανισμό EFSF αλλά και στο Μόνιμο Μηχανισμό ESM και όχι μόνον.

Ο σκληρός πυρήνας του μηνύματος είναι ότι το ΔΝΤ καταγράφει την αμφισημία και τις συνεχείς παλινδρομήσεις του Βερολίνου στη διαχείριση της κρίσης δημόσιου χρέους στην Ευρωζώνη ως βαρύνοντα απρόβλεπτο παράγοντα αποσταθεροποίησης σε παγκόσμιο επίπεδο και κυρίως ωρολογιακή βόμβα στην προσπάθεια της Ουάσιγκτον για ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας.

Με άλλα λόγια, το τελεσίγραφο του ΔΝΤ, που πιέζει για κάλυψη των αναγκών της Αθήνας εδώ και τώρα, είναι η συνέχεια των παρεμβάσεων του Ομπάμα και του Γκάιτνερ κάθε φορά που παρουσιάζεται με γερμανική υπαιτιότητα εμπλοκή στη θωράκιση της Ευρωζώνης.

Είναι, επίσης, κάτι παραπάνω από προφανές ότι η παρέμβαση του ΔΝΤ στην ευρωπαϊκή κακοφωνία θα είχε γίνει νωρίτερα, πριν από δύο εβδομάδες, αν δεν είχε υπάρξει η εμπλοκή που εμπόδισε το Στρος Καν να μεταβεί στο Βερολίνο και να συναντήσει τη Μέρκελ.

Τα παραπάνω αθροιστικά είναι αποκαλυπτικά για το σε ποιο σημείο ακριβώς βρίσκεται η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δώδεκα και πλέον χρόνια μετά τη σύσταση της Ευρωζώνης:

Πριν από ένα χρόνο η εμπλοκή του ΔΝΤ στα πακέτα διάσωσης καταγραφόταν ως εμπλοκή ή ακόμη χειρότερα ως παλινδρόμηση στην προσπάθεια πλαισίωσης της ΟΝΕ από την οικονομική διακυβέρνηση.

Σήμερα το ΔΝΤ αλλά και η κυβέρνηση των ΗΠΑ πιέζουν ασφυκτικά την Ευρωζώνη για ένα μίνιμουμ υπευθυνότητας και προβλεψιμότητας στη διαχείριση της κρίσης δημόσιου χρέους.

Πρόκειται για ένα σκηνικό που απέχει έτη φωτός από τη ρητορική πλήρους ευρωπαϊκής χειραφέτησης, καθώς όλα θυμίζουν την αφετηρία της ευρωπαϊκής ενοποίησης στα τέλη της δεκαετίας του '40:

Τότε, οι ΗΠΑ, στο όνομα της καλύτερης διαχείρισης του σχεδίου Μάρσαλ, προώθησαν και επέβαλλαν επιλογές υπέρβασης των συγκρούσεων και ανταγωνισμών του παρελθόντος στη Γηραιά Ήπειρο.

Σήμερα, οι συσχετισμοί είναι διαφορετικοί, οι ΗΠΑ και οι διεθνείς θεσμοί όπου η αμερικανική επιρροή είναι βαρύνουσα, όπως το ΔΝΤ, διαμηνύουν ότι δεν μπορούν να παρακολουθούν ως θεατές μία κρίση μακράς διαρκείας στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε.

Το μήνυμα είναι σαφές σε όλους όσοι -στο Βερολίνο, το Ελσίνκι και αλλού- έχουν τη ψευδαίσθηση πως μπορούν να αποφύγουν το κόστος της συνολικής θωράκισης της Ευρωζώνης ότι θέτουν σε κίνδυνο εύθραυστες παγκόσμιες οικονομικές ισορροπίες.

Μετά τον Ομπάμα το ΔΝΤ...

Ο σκληρός πυρήνας του μηνύματος είναι ότι το ΔΝΤ καταγράφει την αμφισημία και τις συνεχείς παλινδρομήσεις του Βερολίνου στη διαχείριση της κρίσης δημόσιου χρέους στην Ευρωζώνη ως βαρύνοντα απρόβλεπτο παράγοντα αποσταθεροποίησης σε παγκόσμιο επίπεδο και, κυρίως, ωρολογιακή βόμβα στην προσπάθεια της Ουάσιγκτον για ανάκαμψη της αμερικανικής οικονομίας.

(Ημερησία, 30/05/11)