Χάρης Φλουδόπουλος: Όταν "γονάτισε" και η Χαλυβουργική

Το πρόγραμμα εθελουσίας της Χαλυβουργικής, για το οποίο γίνεται αυτήν την περίοδο μεγάλη συζήτηση, δεν οφείλεται στη σημερινή συγκυρία αλλά έρχεται ως αποτέλεσμα χρόνιων προβλημάτων, που έχουν καθηλώσει σε απραξία και καταδικάσει σε ανυπαρξία την ελληνική βαριά βιομηχανία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2013 η εμβληματική βιομηχανία χάλυβα με έδρα την Ελευσίνα δούλεψε μόλις 23 ώρες ενώ το 2014 οι ώρες λειτουργίας της έφτασαν τις 28. Στην πραγματικότητα, το χαλυβουργείο στο οποίο κατά τη δεκαετία του 2000 επενδύθηκαν πάνω από 250 εκ. ευρώ χωρίς επενδύσεις, μόνο με επανεπένδυση κερδών, παραμένει κλειστό από τον Ιούνιο του 2012. Έχοντας εφαρμόσει προγράμματα διαθεσιμότητας, η εταιρεία ανέμενε για όσο διάστημα μπορούσε την υλοποίηση των υποσχέσεων αφενός για μείωση του ενεργειακού κόστους, αφετέρου για επανεκκίνηση των έργων υποδομής που θα ανακινούσαν την ανύπαρκτη εγχώρια ζήτηση για χαλυβουργικά προϊόντα. Είναι χαρακτηριστικό ότι η εταιρεία εάν είχε προχωρήσει σε απολύσεις του προσωπικού την περίοδο που το χαλυβουργείο της έκλεισε, θα είχε εξοικονομήσει ένα ποσό της τάξης των 15 εκ. ευρώ. 

Εις μάτην. Για το μεν ενεργειακό τα μέτρα που ελήφθησαν και η έκπτωση στα τιμολόγια του ρεύματος της ΔΕΗ για τις βιομηχανίες υψηλής τάσης, μόνο αρκετά δεν ήταν για να στηρίξουν εκ νέου τις εξαγωγές χάλυβα σε περιοχές όπου ο ανταγωνισμός από άλλους ευρωπαίους παραγωγούς με χαμηλότερα κοστολόγια είναι αδυσώπητος. Άλλωστε οι εξαγωγές δεν αποτέλεσαν παρά μόνο λύση ανάγκης για τους τρεις έλληνες παραγωγούς χάλυβα, οι οποίοι σε αγορές όπως η Αλγερία βρίσκουν αντιμέτωπους παραγωγούς όπως οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι και οι Ιταλοί με σημαντικά χαμηλότερα κοστολόγια ρεύματος και μεταφορικών, έναντι των ελληνικών μονάδων παραγωγής.

Έτσι ενδεικτικά μια αγορά όπως αυτή της Αλγερίας, στην οποία το 2011 οι ελληνικές εξαγωγές χάλυβα έφταναν σχεδόν τις 500 χιλιάδες τόνους, το 2014 έπεσαν κάτω από το ένα τέταρτο, καθώς οι ξένοι ανταγωνιστές επωφελούμενοι του χαμηλού κόστους ενέργειας, κέρδισαν τα ελληνικά μερίδια. 

Πλέον με την εθελουσία έξοδο, η Χαλυβουργική δημιουργεί ένα μοντέλο λειτουργίας που προσανατολίζεται καθαρά στην εγχώρια αγορά και στις προοπτικές που υπάρχουν κάποια στιγμή να υπάρξει ανακίνηση της ζήτησης. Διότι ακόμη και εάν σήμερα λυνόταν το ενεργειακό και εφαρμοζόταν και το κύριο μέτρο που έχει ζητηθεί από τη βαριά βιομηχανία, δηλαδή το μέτρο της διακοψιμότητας, χωρίς μεγάλα έργα (οδικοί άξονες κλπ) δεν υπάρχει και πάλι προοπτική να λειτουργήσει το εργοστάσιο. Στη μονάδα της Ελευσίνας θα λειτουργεί μόνο το ελασματουργείο, παράγοντας προϊόντα από έτοιμες μπιγέτες. Έτσι τα εν λειτουργία χαλυβουργεία περιορίζονται πλέον σε 3 (Σιδενόρ, Σοβέλ, Χαλυβουργία Ελλάδος στο Βόλο).

Υπό τις παρούσες δραματικές συνθήκες πάντως και μετά από χρόνια αναμονής και υποσχέσεων εκείνο που ζητεί πλέον η βαριά βιομηχανία της χώρας δεν είναι μόνο το χαμηλό κόστος ενέργειας. Είναι να υπάρξει ανάπτυξη. Μέχρι τότε, τα φουγάρα θα μένουν σβηστά. Όπως έδειξε η περίπτωση της Χαλυβουργικής, τα ψέματα τελείωσαν… 

(capital.gr, 7/4/2015)