Συναίνεση στη λάθος λύση;

Η προεξοφλούμενη επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος στον προϋπολογισμό του 2013, ανεξάρτητα από τους αστερίσκους που την συνοδεύουν, ανοίγει και επίσημα το θέμα της διαχείρισης του ελληνικού χρέους από την πλευρά των πιστωτών κατά τρόπο που να το καθιστά βιώσιμο. Οι αποφάσεις που θα ληφθούν τους πρώτους μήνες του 2014 θα καθορίσουν εν πολλοίς την πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Με το θέμα να συζητείται πίσω από τις βαριές πόρτες των οικονομικών υπερκέντρων, αλλά και να αποτελεί αντικείμενο δημόσιων τοποθετήσεων και αντιπαραθέσεων, αποκτά  ιδιαίτερη αξία τόσο η δυσοίωνη έκθεση του ΔΝΤ (άμεσο κούρεμα ή περεταίρω λιτότητα) όσο και το δημοσίευμα της Wall Street Journal για τις ισχυρές ενστάσεις που διατυπώθηκαν το 2010 στο εσωτερικό του Ταμείου  σχετικά με το πρόγραμμα διάσωσης της ελληνικής οικονομίας. Και εντάσσεται προφανώς στο μεγάλο παιχνίδι που παίζεται για το ελληνικό χρέος.

Με μια κουβέντα, οι αποκαλυπτικοί διάλογοι που είδαν το φως της δημοσιότητας δείχνουν ότι πολλές χώρες, περίπου το 1/3 όσων εκπροσωπούνται στο ΔΝΤ, θεωρούσαν ότι οποιαδήποτε απόφαση που δεν θα περιλαμβάνει ένα ριζικό «κούρεμα» του ελληνικού χρέους δεν θα ήταν λυσιτελής και δεν θα είχε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Υποστήριζαν επίσης ότι το πρόγραμμα έριχνε όλο το φορτίο μιας επώδυνης προσαρμογής στους Έλληνες, ενώ δεν ζητούνταν τίποτα από τους Ευρωπαίους πιστωτές. Δικαιώθηκαν, και γι αυτό σήμερα συζητάμε εκ νέου για μια νέα ρύθμιση, με το ΔΝΤ, αλλά και «εσωτερικές» ευρωπαϊκές δυνάμεις, να πιέζουν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για σημαντική μείωση του φορτίου της χώρας μας.

Η ελληνική κυβέρνηση, παρότι είναι ο άμεσα ενδιαφερόμενος, δεν θέλει να πάρει θέση στη διελκυστίνδα αυτή, γνωρίζοντας ότι ένα «κούρεμα κλασικού τύπου» έχει αποκλειστεί από τη Γερμανία και τις άλλες πλεονασματικές χώρες, με βασικό επιχείρημα ότι οι φορολογούμενοι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος μιας νέα ελληνικής διάσωσης.

Οι ισορροπίες στις σχέσεις με τους εταίρους και πιστωτές είναι λεπτές και προφανώς ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο οφείλει να τις λαμβάνει υπόψη. Η ίδια όμως η πραγματικότητα θέτει ένα κρίσιμο, δυσκόλως απαντήσιμο ερώτημα: Μήπως συναινούμε στη «λάθος λύση»; Μήπως η χώρα μας πρέπει, αξιοποιώντας τη διεθνή πίεση προς την Ευρώπη, μαζί με την συνεπή εφαρμογή των μνημονιακών της υποχρεώσεων, να παρουσιάσει και ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση που να ξεκινά από το ριζικό ονομαστικό «κούρεμα» του ελληνικού χρέους;

(Επενδυτής, 12/10/2013)