Σβήνουν οι ελπίδες για ανανεώσιμη ενέργεια από τους ωκεανούς

Η αξιοποίηση της ενέργειας των ωκεανών ακούγεται σαν ένας πολύ καλός τρόπος να παράγεις ηλεκτρισμό. Δεν υπάρχει το πρόβλημα της «πίσω αυλής του σπιτιού μου» (Nimby) αφού η παραγωγή γίνεται έξω στη θάλασσα. Τα κύματα και η –παλίρροια δεν υπόκεινται στις ιδιοτροπίες του καιρού, όπως η ηλιακή και η αιολική ενέργεια. Με τους ωκεανούς να καλύπτουν τα δύο τρίτα της επιφάνειας της Γης, ίσως να μιλάμε για την απόλυτη πηγή καθαρής και ανανεώσιμης ενέργειας.

Γιατί λοιπόν βάζουν «λουκέτο» τόσες εταιρείες παραγωγής ενέργειας από κύματα; Η Pelamis Wave Power της Σκωτίας, ένας παγκόσμιος ηγέτης στον κλάδο, υπέβαλε αίτημα προστασίας από τους πιστωτές, όταν ξέμεινε από ρευστότητα τον περασμένο μήνα. Η γερμανική Siemens εγκαταλείπει τον κλάδο και βάζει «πωλητήριο» στην θυγατρική Marine Current Turbines λόγω της πιο αργής από το αναμενόμενο ανάπτυξης. «Λουκέτο» έβαλαν επίσης εταιρείες του ίδιου κλάδου στην Αυστραλία και την Ιρλανδία ενώ άλλες χαροπαλεύουν. Φέτος, η Ocean Power Technologies (OPTT) με έδρα το New Jersey ακύρωσε τα σχέδιά της να εγκαταστήσει εξοπλισμό παραγωγής ενέργειας από κύματα στα ανοικτά της ακτής του Όρεγκον και στην Αυστραλία.

Φαίνεται λοιπόν πως η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τον ωκεανό είναι πιο δύσκολη και πιο δαπανηρή από ό,τι πίστευε ο κόσμος. Οι υπεράκτιες γεννήτριες –οι οποίες περιλαμβάνουν υποβρύχιες τουρμπίνες που τροφοδοτούνται από την παλίρροια και συσκευές που μοιάζουν με σημαδούρες και επιπλέουν στην επιφάνεια για να «αιχμαλωτίζουν» την κινητική ενέργεια των κυμάτων- πρέπει να αντέχουν ένα «απίστευτα αντίξοο περιβάλλον» με αλμυρό νερό, καταιγίδες και ισχυρά ρεύματα, λέει ο Angus McCrone, αναλυτής της Bloomberg New Energy Finance στο Λονδίνο. Απαιτούνται μάλιστα ειδικά σχεδιασμένα πλοία για την εγκατάσταση και τη συντήρηση του εξοπλισμού. Όλα αυτά ανεβάζουν το κόστος έως και κατά τέσσερις φορές περισσότερο σε σχέση με το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από άνθρακα.

Οι εταιρείες παραγωγής ενέργειας από τον ωκεανό έχουν ήδη σπαταλήσει σχεδόν 1 δισ. δολάρια σε επενδύσεις χωρίς μια επιτυχημένη εμπορικά επιτυχία. Η άντληση επιπλέον κεφαλαίων θα είναι δύσκολη καθώς οι επενδυτές «αντιμετωπίζουν πλέον πολύ πιο ρεαλιστικά τις δυσκολίες που ανακύπτουν», λέει ο McCrone. Η BNEF εκτιμά ότι η συνολική παραγωγική ισχύς από τον ωκεανό έφτασε τα 519 megawatts έως τα τέλη του 2013. Αυτό αντιστοιχεί σε λιγότερο από το ήμισυ της παραγωγικής δυναμικότητας ενός συνηθισμένου πυρηνικού αντιδραστήρα.

Ορισμένες κυβερνήσεις, ωστόσο, συνεχίζουν να προσφέρουν επιδοτήσεις στον κλάδο. Η Βρετανία, για παράδειγμα, εγγυάται μια επιδότηση 478 δολαρίων ανά μεγαβατώρα για την παραγωγή ενέργειας από τον ωκεανό, ποσό υπερδιπλάσιο σε σχέση με την τιμή για την υπεράκτια αιολική ενέργεια. Ακόμη και μετά την αποτυχία της Pelamis, ο Βρετανός υπουργός Ενέργειας Ed Davey είπε ότι η κυβέρνηση περιμένει η ενέργεια από τον ωκεανό να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο στην κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της χώρας.

Δεν εγκαταλείπουν όλες οι εταιρείες. Ανάμεσα σε αυτές που συνεχίζουν είναι η εισηγμένη στο Λονδίνο Atlantis Resource που υποστηρίζεται από την Morgan Stanley και αναπτύσσει projects παραγωγής ενέργειας στη Σκωτία, τον Καναδά και αλλού. Η τεχνολογία παλιρροιακής δύναμης είναι πιο προηγμένη από την ενέργεια των κυμάτων, λέει ο McCrone. Ωστόσο, συνεχίζει, η αποχώρηση της Siemens από την παλιρροϊκή ενέργεια «θα κλονίσει την εμπιστοσύνη» στον τομέα.

(της Carol Matlack, Bloomberg Businessnews, capital.gr)