Σενάρια της κάλπης

Η χώρα έχει πάρει τον δρόμο προς τις εκλογές (29 Απριλίου ή 6 Μαΐου), αλλά το κλίμα δεν είναι προεκλογικό. Οι πολίτες δεν έχουν ακόμη προσαρμοστεί στην ιδέα ότι σε μερικές εβδομάδες θα στηθούν οι κάλπες και θα ψηφίσουν. Ισως να μην ενδιαφέρονται, πιθανώς να θεωρούν ότι μικρή σημασία έχει ποιο κόμμα θα βγει πρώτο και ποια θα μπουν στη Βουλή, αφού η οικονομική πολιτική είναι προδιαγεγραμμένη, ενδεχομένως και οι μπελάδες που έχουν να είναι αρκετοί για να βάλουν και άλλους στο μυαλό τους. Επομένως, όσα αποτυπώνουν τώρα οι δημοσκοπήσεις μπορεί να αποδειχθούν πρόωρα, αν και κάποιες τάσεις διαφαίνονται.

Αντίθετα, τα σενάρια για τα αποτελέσματα που θα προκύψουν είναι αρκετά σαφή. Το πρώτο σενάριο είναι να πάρει αυτοδυναμία η Νέα Δημοκρατία και να έλθει δεύτερο το ΠΑΣΟΚ. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει η Ν.Δ. να λάβει τουλάχιστον το 35% των έγκυρων ψήφων και να είναι γύρω στο 9% συνολικά οι ψήφοι που θα συγκεντρώσουν τα κόμματα τα οποία δεν θα κατορθώσουν να μπουν στη Βουλή. Δύσκολο, αλλά θεωρητικά δεν αποκλείεται, οπότε σε αυτή την περίπτωση το ζήτημα της διακυβέρνησης λύνεται από την επομένη των εκλογών, ασχέτως ποια θα είναι η συνέχεια.

Το δεύτερο σενάριο είναι να βγει πρώτο κόμμα η Ν.Δ., χωρίς όμως αυτοδυναμία, και να έλθει δεύτερο κόμμα το ΠΑΣΟΚ. Τότε πολλά θα εξαρτηθούν από τα ποσοστά που θα συγκεντρώσουν τα δύο κόμματα. Αν δηλαδή είναι κοντά στην αυτοδυναμία η Ν.Δ., δεν αποκλείεται να γίνει πρωθυπουργός ο Αντ. Σαμαράς στηριζόμενος σε ψήφο ανοχής του ΠΑΣΟΚ. Αν όμως δεν είναι και τόσο κοντά στην αυτοδυναμία, αλλά τα δύο κόμματα συγκεντρώνουν μαζί άνετη πλειοψηφία, η πιθανότητα της συγκυβέρνησης έχει βάση. Αν πάλι τα δύο κόμματα έχουν πλειοψηφία, αλλά το καθένα μόνο του απέχει από την αυτοδυναμία, μπορεί να αναβιώσει σενάριο στήριξης κυβέρνησης υπό τρίτο πρόσωπο, τον Λ. Παπαδήμο ή κάποιον άλλον.

Υπάρχει βέβαια και τρίτο σενάριο αν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ έχουν μαζί την πλειοψηφία, δίχως κανένα να έχει αυτοδυναμία, αλλά κάποιο από τα δύο (η Ν.Δ. λογικά) να βρίσκεται σχετικά κοντά σ’ αυτήν. Κατά μία εκδοχή, δεν αποκλείεται ο Αντ. Σαμαράς να επιδιώξει νέες εκλογές με στόχο την αυτοδυναμία, αλλά δεν θα είναι εύκολο. Είναι ζήτημα αν οι πολίτες θα επιθυμούν νέες εκλογές, είναι μεγαλύτερο ζήτημα αν η κατάσταση της χώρας και η κρατική μηχανή αντέχουν δύο εκλογές σε μικρό χρονικό διάστημα και, κυρίως, κανείς δεν γνωρίζει πώς θα αντιδράσουν οι εταίροι δανειστές και το ΔΝΤ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι κίνδυνοι παραμένουν μεγάλοι.

Το επόμενο σενάριο λέει ότι η Ν.Δ. έρχεται πρώτη, χωρίς όμως αυτοδυναμία, αλλά το ΠΑΣΟΚ είναι τρίτο ή και πιο πίσω. Που σημαίνει ότι το δεύτερο κόμμα θα είναι αντιμνημονιακό-αντιευρωπαϊκό και ίσως να μην μπορεί να σχηματισθεί κυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ ή και με κάποιον τρίτο. Τα ποσοστά πάντα παίζουν ρόλο, ωστόσο είναι φανερό ότι η χώρα θα βρεθεί μπροστά σε νέες περιπέτειες, αν δημιουργηθεί τέτοιο σκηνικό. Σκηνικό δηλαδή με πολλά κόμματα, τα περισσότερα από τα οποία θα στρέφονται κατά της δανειακής σύμβασης και της οικονομικής πολιτικής στην οποία επιμένουν οι δανειστές μας. Δεν θα αποτελούσε έκπληξη σε τέτοια περίπτωση να αναθεωρήσουν οι ξένοι τις αποφάσεις τους και η χώρα να βρεθεί πάλι στο χείλος της κατάρρευσης.

Φυσικά, θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα σενάρια, με διάφορους συνδυασμούς, αλλά τα παραπάνω φαίνονται τα πιο πιθανά (με διαφορετικούς βαθμούς πιθανότητας) να επαληθευθούν. Το βέβαιο είναι ότι όποια κυβέρνηση σχηματισθεί μετά τις εκλογές θα πρέπει να στηρίζεται στο 55%-60% των ψηφοφόρων και να υποστηρίζεται από τουλάχιστον 160-165 έδρες στη Βουλή. Αν και κάποιοι βουλευτές σήμερα συμπεριφέρονται σαν η χώρα να έχει λύσει τα προβλήματά της και να έχει εξασφαλιστεί πλήρως, η αλήθεια είναι ότι ο δρόμος παραμένει ανηφορικός και κακοτράχαλος. Αυτό ας το έχουν υπ’ όψιν τους κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας οι πολιτικοί αρχηγοί που τάσσονται υπέρ της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη.
(ΠΗΓΗ: Καθημερινή, 27/3/2012)