ΟΠΕΚ και Ρωσία συμφώνησαν να παραταθεί η περιστολή της πετρελαιοπαραγωγής

Συμφωνία για παράταση της περιστολής της πετρελαιοπαραγωγής επετεύχθη χθες στη Βιέννη, όπου και συνεδρίαζε ο ΟΠΕΚ, με τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των μελών του ΟΠΕΚ, των οποίων ηγείται η Σαουδική Αραβία, και χωρών εκτός ΟΠΕΚ υπό την ηγεσία της Ρωσίας να είναι δύσκολες, όπως άλλωστε αναμενόταν, καθώς είχαν προηγηθεί εντατικές διαβουλεύσεις.

Η νέα συμφωνία προβλέπει παράταση στο πλαφόν στην παραγωγή πετρελαίου έως το τέλος του 2018, σε μια προσπάθεια εξάλειψης της πλεονάζουσας προσφοράς του αργού σε παγκόσμιο επίπεδο.

Παράλληλα, ο ΟΠΕΚ διαμήνυσε ότι μπορεί να άρει το πλαφόν νωρίτερα, σε περίπτωση που αποκατασταθεί η ομαλότητα στη λειτουργία της αγοράς και ξεπεραστεί η επίδραση του υπερκορεσμού στις τιμές.

Η συμφωνία που επιτεύχθηκε προβλέπει ότι οι 24 χώρες θα συνεχίσουν έως το τέλος του επόμενου έτους το  καθεστώς μειωμένης κατά 1,8 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα παραγωγής. Η ποσότητα αυτή αντιστοιχεί περίπου στο 2% της παγκόσμιας παραγωγής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όσοι συμμετέχουν στη συμφωνία αντιστοιχούν στο 60% περίπου της παραγωγής αργού στον κόσμο.

Η Ρωσία, που δεν είναι μέλος του ΟΠΕΚ αλλά μείωσε φέτος σημαντικά την παραγωγή της μαζί με τις χώρες του Οργανισμού για πρώτη φορά, πίεζε για ένα καθαρό μήνυμα σχετικά με την έξοδο από το πλαφόν, ώστε η αγορά να μην περιπέσει σε έλλειμμα πολύ σύντομα, οι τιμές να μην αυξηθούν πολύ γρήγορα και οι ανταγωνίστριες αμερικανικές εταιρείες σχιστολιθικού πετρελαίου να μην αυξήσουν περαιτέρω την παραγωγή τους.

Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικράτησε στις συζητήσεις είναι το ότι, μετά από απαίτηση της Ρωσίας, οι περικοπές θα επανεξεταστούν στη σύνοδο του ΟΠΕΚ τον Ιούνιο. Όπως είχε διαφανεί και το προηγούμενο διάστημα, η Ρωσία δεν επιθυμεί να αυξηθεί υπερβολικά η τιμή, ώστε να μην ενισχυθεί περαιτέρω η θέση των παραγωγών αμερικανικού σχιστολιθικού, ενώ παράλληλα οι ρωσικές πετρελαϊκές άφηναν να εννοηθεί ότι δε θα ήταν αντίθετες σε χαλάρωση της συμφωνίας. 

Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν συμμετέχουν στις συμφωνίες για περικοπές στην παραγωγή έχει οδηγήσει σε σοβαρούς προβληματισμούς για το κατά πόσο η διατήρηση του καθεστώτος περιορισμένης παραγωγής, καθώς και τα επίπεδα της μείωσης, μπορούν να αποδώσουν σε μακροπρόθεσμο επίπεδο.