Ο εμπαιγμός της βιομηχανίας συνεχίζεται

Η ελληνική βιομηχανία δίνει μια δύσκολη μάχη ανταγωνιζόμενη με άνισους όρους  την αντίστοιχη Ευρωπαϊκή στις διεθνείς αγορές. Δίνει ένα Εθνικό αγώνα, με τον οποίομόνο εάν όλοι οι θεσμικοί παράγοντες της ενεργειακής αγοράς συστρατεύονταν και  στήριζαν, θα  οδηγούσε  στην Ανάπτυξη της οικονομίας και στη στήριξη της απασχόλησης. Δυστυχώς δεν βλέπουμε να υπάρχει συνέχεια στη κυβερνητική βιομηχανική πολιτική μετά  την απόφαση για μειωμένα  βιομηχανικά   τιμολόγια για 1+1 έτος, που λήφθηκε αντιλαμβανόμενη ότι η βαριά βιομηχανία είχε φθάσει  στην ώρα μηδέν.

Πως προκύπτει αυτό;

Από τα μέτρα ύψους 150εκ. Ευρώ, που ανακοίνωσε  η κυβέρνηση το Φεβρουάριο, δεν προβλέπεται στο άμεσο μέλλον η εφαρμογή κανενός μέτρουπλην εκείνου  της αντιστάθμισης της επιβάρυνσης λόγω της υποχρεωτικής αγοράς δικαιωμάτων εκπομπής  CO2 στην ηλεκτροπαραγωγή ύψους μόνο 20εκ. Ευρώ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπαναχώρησης της κυβέρνησης είναιη περίπτωση του μέτρου ύψους 50εκ. Ευρώ που αφορούσε τη μείωση της τιμής του φυσικού αερίου. Η πρώτη απόρριψη του μέτρου από την Τρόικα ως κρατική ενίσχυση ήταν αρκετή για να αρχίσει το παιχνίδι μεταξύ των δύο Υπουργείων. Εάν πραγματικά ήθελαν να μην απορριφθεί  η πρόταση, αρκούσε το μέτρο να αναφέρεται σε ρύθμιση που θα αφορούσε τις συμβάσεις, όπως για  παράδειγμα   η μείωση του εμπορικού κέρδους της ΔΕΠΑ για τις βιομηχανίες στο επίπεδο των ηλεκτροπαραγωγών, ήτοι μείωση κατά 2 Ευρώ/MWHεπιπλέον.  Είναι πλέον προφανές ότι η ανακοίνωση του μέτρου αποσκοπούσε να μετριάσει τις αντιδράσεις της βιομηχανίας λόγω  της αποτυχίας στις διαπραγματεύσεις με την Gazprom. Θυμίζουμε ότι η έκπτωση ήταν μόνο 10%, ή αλλιώς μόνο 3Ευρώ/Mwh , τη στιγμή που η διαφορά με την τιμή που ισχύει στην Ευρώπη είναι 40%. 

Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πως τη στιγμή που βιομηχανίες κλείνουν από την υψηλή τιμή φυσικού αερίου, το κρατικό μονοπώλιο της ΔΕΠΑ εμφάνισε κέρδη για το 2013 150εκ. Ευρώ. Πρέπει επιτέλους η κυβέρνηση να αποφασίσει εάν πραγματικά θέλει να στηρίξει τη βιομηχανία και ότι η μείωση των βιομηχανικών τιμολογίων στην ΥΤ δεν μπορεί να αποτελεί τη μόνη της ενέργεια, αλλά ότι επιβάλλεται να  υπάρξει συνέχεια. Μόνο τότε θα δοθεί το σήμα της σταθερής βιομηχανικής πολιτικής και θα υπάρξουν ανάλογες κινήσεις από τη βιομηχανία αύξησης της παραγωγής.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η Τρόικα δεν διστάζει να συγκρουστεί με το μονοπώλιο της ΔΕΠΑ,ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ανταγωνισμού στην αγορά φυσικού αερίου και να ανοίξει η Ελληνική αγορά και για άλλους Ευρωπαίους παίκτες.

Δυστυχώς η Τρόικα δεν δείχνει την ίδια αποφασιστικότητα για την ουσιαστική απελευθέρωση  της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.Ίσως γιατί έχει έτοιμη τη λύση εισόδου στην αγορά των μεγάλων Ευρωπαϊκών Ενεργειακών Εταιριώνμε τηνπώληση της μικρής- μεγάλης ΔΕΗ, προς το συμφέρον των οποίων είναι η διατήρηση της αγοράς όπως είναι σήμερα.

Η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας είναι ανύπαρκτη  για τη βιομηχανία , η οποία εξαρτάται από τη ΔΕΗ 100%. Η Ελληνική αγορά ως προς τη παρουσία ενός κυριάρχου παίκτη της ΔΕΗ προσομοιάζει με τη Γαλλική.Η ΕΒΙΚΕΝ ήδη από το 2011 είχε προτείνει στη ΡΑΕ, στο Υπουργείο και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή  την εφαρμογή του Γαλλικού ΝΟΜΕ, ήτοι τη διάθεση από το μονοπώλιο της ΔΕΗ λιγντικής παραγωγής για τη βιομηχανία σαν προσωρινή λύση έως ότου καταργηθεί η υποχρεωτική ημερήσια αγορά.

Οι προτάσεις της  Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ)  στο τέλος του 2012 είχαν ενσωματώσει  λύσεις προσαρμοσμένες στον τρόπο λειτουργίας των βιομηχανιών και αφορούσαν  διμερείς  συμβάσεις εκτός της ημερήσιας αγοράς.

Οι νέες προτάσεις της ΡΑΕ στη σημερινή διαβούλευση αγνοούν τις βασικές αρχές του Γαλλικού ΝΟΜΕ και κινούνται   σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση ως προς τις προτάσεις της του 2012, παραδόξως αποκλείοντας τη βιομηχανία. 

Και το ερώτημα είναι εύλογο. Τι μεσολάβησε και η ΡΑΕ άλλαξε την πρόταση της ? Ποιος παρενέβη?  Σε κάθε περίπτωση η ΡΑΕ πρέπει να διαφυλάξει το κύρος της. 

Είναι προφανές ότι πρόκειται για μια συμφωνία-συμβιβασμό όλων των παραγόντων της αγοράς με σύμφωνη γνώμη της Τρόικα, ώστε να διατηρηθεί η ισορροπία στην αγορά όσον αφορά τα έσοδα των παραγωγών καθώς πρέπει να αναμορφωθούν τα Αποδεικτικά Διαθεσιμότητας Ισχύος μετά την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανταγωνισμού. Εξ’ ού και η σπουδή εφαρμογής του μηχανισμού από το Σεπτέμβρη. Κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και πέρυσι και πλέον δεν μας ξενίζει.

Φυσικά αποφάσισαν πάλι χωρίς να μετρήσουν τις όποιες επιπτώσεις για τη βιομηχανία. Δυστυχώς για αυτούς η βιομηχανία εφέτος είναι υποχρεωμένη να αντιδράσει καταγγέλλοντας τη συμπαιγνία, καθώς κανείς δεν γνωρίζει για πόσο χρονικό διάστημα θα ισχύσουν τα μειωμένα τιμολόγια, μετά τη σφοδρή αντίθεση  της Τρόικα ενάντια στη εφαρμογή του μέτρου, αντίθεση την οποία κατέγραψε και στο μνημόνιο. Αποκλείοντας από το ΝΟΜΕ τη βιομηχανία την αφήνουν χωρίς εναλλακτική και παράλληλα απομακρύνουν τη δυνατότητα πραγματικής ανάκαμψης και ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας.

Ως ΕΒΙΚΕΝ επιμένουμε. 

Το διακύβευμα είναι η ίδια η έξοδος της χώρας από την ύφεση, για την επίτευξη της οποίας η διατήρηση και ενίσχυση του βιομηχανικού ιστού μέσω της μείωσης του ενεργειακού κόστους – και όχι μόνο – αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση.

(Αντώνης Κοντολέων, μέλος Δ.Σ. της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας, capital.gr)