Το μνημόνιο δεν αρκεί... να ολοκληρώσει την καταστροφή...

Άπαντες περιμένουν την ανάπτυξη σαν την Δευτέρα Παρουσία, η οποία  θα αναστήσει «ζώντες» και «νεκρούς». Υπάρχουν δεκάδες πολιτικές κινήσεις και κόμματα, μερικά από τα οποία εντός της Βουλής, που ευαγγελίζονται την αναδιαπραγμάτευση των μνημονίων με βασική διαφοροποίηση στην παράμετρο της Ανάπτυξης.

Συμφωνώ με την άποψη που υποστηρίζει πως η ανάπτυξη θα προκύψει όταν κάθε ενδιαφερόμενος γι’ αυτήν  φτιάξει μια επιχείρηση αντί της ίδρυσης ή της συμμετοχής σε ένα κόμμα...

Υπάρχουν μερικές βασικές παράμετροι στην εξίσωση που συναρτούν την οικονομική πρόοδο, την ανάπτυξη, τις θέσεις εργασίας και συνολικά την κοινωνική ευημερία και ισορροπία.

Φιλικό περιβάλλον για επενδύσεις και δημιουργία θέσεων εργασίας. Ήτοι, γραφειοκρατία, φορολογία, διαφθορά, κοινωνική ηρεμία και εργατικό κόστος.

Κάθε μια από τις παραπάνω παραμέτρους, ανάλογα με το μέγεθος της, συνιστά ένα θετικό ή αρνητικό περιβάλλον.

Όλες ανεξαιρέτως οι παραπάνω παράμετροι της εξίσωσης «Ανάπτυξη» παραμένουν υψηλά αρνητικές.

Όπερ, μην περιμένετε οσονούπω ανάπτυξη, ούτε θέσεις εργασίας...

Υπάρχουν πολλοί δημαγωγοί που κρύβονται πίσω από οικονομικές θεωρίες και υποστηρίζουν πως ανάπτυξη θα έρθει, αν η κυρία Μέρκελ ή ο κύρος Ντράγκι ανοίξουν το πουγκί με τη ρευστότητα.

Αν αρχίσουν δηλαδή να τρέχουν δάνεια, επιδοτήσεις και αυξήσεις στους μισθούς γενναίες όπως αυτές της δεκαετίας που πέρασε που μας έφτασαν εδώ που  φτάσαμε.

Αυτό κατά την γνώμη μου δεν δημιουργεί βιώσιμη ανάπτυξη. Θα παρατείνει για μερικά χρόνια το σύστημα της δεκαετίας που πέρασε και μετά θα βρεθούμε στην ίδια και ίσως χειρότερη θέση.

Το ΕΣΠΑ που η πολιτική ηγεσία το έχει αναγάγει σε μάννα εξ ουρανού, δεν αποτελεί βιώσιμο διέξοδο, όπως δεν αποτέλεσαν οι επιδοτήσεις τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Το ΕΣΠΑ όμως αποτελεί σανίδα σωτηρίας, όπως αποτελεί το ταμείο ανεργίας σε κάποιον που έμεινε άνεργος γιατί έκλεισε το εργοστάσιο που δούλευε και από κάπου πρέπει να ζήσει μέχρι να μετεκπαιδευτεί σε νέο αντικείμενο εργασίας. Ένα σχέδιο «Μάρσαλ» που πρέπει να διεκδικήσουμε επίσης συμπληρωματικά μπορεί να λειτουργήσει σε αυτή την κατεύθυνση...

Η Μέρκελ και ο Ρέσλερ δυστυχώς για μας, έχουν δίκιο. Ένα σχέδιο «Μάρσαλ» τώρα δεν θα ήταν τίποτα άλλο παρά ένας κουβάς νερό σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο...

Το ΕΣΠΑ και τα έργα υποδομής θα βοηθήσουν τη χώρα την περίοδο προσαρμογής να αντέξει μέχρι  μεταρρυθμίσεις  και ανάγκη να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για την προσέλκυση βιώσιμων επενδύσεων.

Αυταπατώνται όσοι περιμένουν την Ρωσία, την Κίνα ή τη Γερμανία να δώσουν εντολή σε μεγάλες πολυεθνικές να κατασκευάσουν μονάδες στην Ελλάδα. Οι μεταρρυθμίσεις φέρνουν  τις επενδύσεις και όχι οι εντολές των υπουργικών συμβουλίων κάποιας σοβιετικής δομής.

Το μήνυμα πως το κλίμα αλλάζει, θα το καταλάβουμε όταν δούμε πρώτους τους Έλληνες να φέρνουν πίσω τα χρήματα που φυγάδευσαν στο εξωτερικό για να τα επενδύσουν στην πραγματική οικονομία.

Από τους Έλληνες θα ξεκινήσει η αντιστροφή και η καταστροφή του κράτους παράσιτου που σκότωσε τη χώρα.

Αυτό θα συμβεί όταν ο καθένας εξ ημών φτάσει στο σημείο να υπολογίσει, πως η μείωση των αμοιβών καθιστά πιο ελκυστικό να στήσει μια δικιά του δουλειά από το να δουλεύει για κάποιον άλλο...

Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει πρώτα να ισοπεδωθούν και οι άλλες παράμετροι της εξίσωσης, πέραν του μισθολογικού κόστους.
Ήτοι, όπως προαναφέραμε:  γραφειοκρατία, φορολογία, διαφθορά και κοινωνική ηρεμία.

Το πρόβλημα της χώρας είναι θεμελιώδες. Χρειάζεται γενική αναδόμηση εκ βάθρων. Για να συμβεί αυτό όμως χρειάζεται ένα σχέδιο εθνικής αναδημιουργίας που έπρεπε να είχε εκπονήσει μια επιτροπή σοφών και θα ακολουθήσουν όλες οι κυβερνήσεις τα επόμενα 20 χρόνια.
Υπό αυτή την έννοια, τα μνημόνια, είναι ασπιρίνες σε βαριά μεταστατική ασθένεια. Χρειαζόμαστε κάτι ισχυρότερο και μακροβιότερο, παράλληλα, πέρα και πάνω από τα μνημόνια που έχουμε δεχτεί στα πλαίσια της αναδιάρθρωσης του χρέους.

(Πηγή capital.gr, 7/3/2012)