Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος...

Οι πάντες κρίνονται εκ του αποτελέσματος, αλλά όχι παντού. Στην Ελλάδα, αυτό το χωριό του Αστερίξ που δεν μπαίνει σε κανένα καλούπι, τα δημόσια πρόσωπα κυρίως, αλλά όχι μόνο, κρίνονται με διαφορετικούς κανόνες. Κρίνονται από την ευχέρειά τους στην εκφορά του λόγου, από το αν ακούγονται ευχάριστα αυτά που λένε, από το τι δηλώνουν ότι είναι και εκπροσωπούν, από τις διασυνδέσεις τους και από τον θόρυβο που κάνουν γύρω από τον εαυτό τους. Αυτό διαπιστώνεται καθημερινά σε χώρους όπως η πολιτική, η δημόσια διοίκηση, τα μίντια, τα συνδικάτα ή ακόμη και τα πανεπιστήμια. Οι πολίτες το έχουν υποστεί στο πετσί τους, αλλά δυστυχώς δεν μαθαίνουν.

Ακόμη και όταν η εμπειρία από την ανάδειξη προσώπων σε πόστα-κλειδιά είναι κακή, ακόμη και όταν το αποτέλεσμα των αποφάσεων και ενεργειών τους είναι εξόφθαλμα τραγικό, ακόμη και όταν απαιτείται επιλογή σοβαρών ανθρώπων για να περάσει η χώρα πάνω από φουσκωμένο ποτάμι στην αντίπερα όχθη, επικρατεί συχνότατα άρνηση να βασιστεί η κρίση στο αποτέλεσμα, είτε το διαπιστωμένο είτε το επερχόμενο. Αλλά όταν σε μία χώρα δεν είναι ακόμη δυνατόν να αναγνωρισθεί η σχέση κόστους-αποτελέσματος, η γνώση στηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στις φήμες και στα παντοειδή μίντια και η συλλογική μνήμη είναι απίστευτα κοντή, καταντά σχεδόν πολυτέλεια η απαίτηση για αξιοκρατική επιλογή προσώπων ή τουλάχιστον να κρίνονται αυτά εκ των υστέρων από το αποτέλεσμα που επιφέρουν οι αποφάσεις και οι πράξεις τους.

Στη χώρα λοιπόν του Αστερίξ, που όμοιά της δεν υπάρχει στον πλανήτη, και μέσα στην κρίση που τη μαστίζει, τύχη αγαθή έφερε στο τιμόνι της τον Λουκά Παπαδήμο για να οδηγήσει το τσακισμένο καράβι σε χρόνο μηδέν, ενώ τα πάντα κατέρρεαν και μέσα από Συμπληγάδες, σε πιο ήρεμες θάλασσες. Σε πιο ήρεμες θάλασσες, όμως, που απαιτούν διαφορετικές γνώσεις ναυτοσύνης. Κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς πώς και γιατί ανέλαβε την ευθύνη ο χαμηλότονος καθηγητής με τις ειδικές γνώσεις και τη θητεία σε δημόσιες θέσεις του ελληνικού και του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.

Την ανέλαβε, όμως, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αυτοί που τον επέλεξαν το έκαναν με το ζόρι και επειδή έφτασαν σε αδιέξοδο, την ανέλαβε παρά τους όρους που του έθεσε το κομματικό σύστημα, την ανέλαβε αν και τα χρονικά περιθώρια ήταν ασφυκτικά, την ανέλαβε παρά το κλίμα πολιτικής ζούγκλας και λαϊκισμού που επικρατούσε και επικρατεί στο εσωτερικό της χώρας και τέλος την ανέλαβε παρά την εχθρική διάθεση για την Ελλάδα που κυριαρχούσε και κυριαρχεί στο εξωτερικό.

Ο Λουκάς Παπαδήμος δεν αντιμετωπίστηκε με αίσθημα ανακούφισης ούτε από τα πολιτικά κόμματα ούτε από το σύνολο των μίντια, ούτε καν από τους πολίτες. Εγινε από την πρώτη στόχος καθοδηγούμενων επιθέσεων ως άνθρωπος δήθεν των λαομίσητων τραπεζιτών, της Goldman Sachs, του ευρωπαϊκού κατεστημένου, των σιωνιστών και άλλων σκοτεινών δυνάμεων που μπορούσε να εφεύρει το τέρας του λαϊκισμού. Ταυτόχρονα είχε να αντιμετωπίσει την υπονόμευση από τους αρχηγούς και τα κόμματα που υποτίθεται ότι τον στήριζαν και να συντονίσει ένα ετερόκλητο κυβερνητικό σχήμα 50 υπουργών που ο καθένας έπαιζε το δικό του βιολί. Σε συνδυασμό με τη γενική άρνηση που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία, τις αντιδράσεις πολλών κομμάτων και μεγάλου μέρους της πολιτικής τάξης και βεβαίως την ασυδοσία που επικρατεί στο πεζοδρόμιο.

Ο σημερινός πρωθυπουργός τα υπέμενε όλα αυτά σχεδόν μόνος με υπομονή, ηρεμία, αθόρυβα και με τρομακτική δουλειά. Με ένα επιτελείο αριθμητικά υποτυπώδες και ανύπαρκτη στήριξη από την επιχειρηματική τάξη και τη λεγόμενη αστική. Και όμως, ο χαμηλότονος, σχεδόν ντροπαλός, Λ. Παπαδήμος τα έβγαλε πέρα. Απέφυγε τις πολώσεις και τις αντιπαραθέσεις, έδωσε δείγματα ήθους, ολοκλήρωσε τη δανειακή σύμβαση και εξασφάλισε την οικονομική ανάσα που χρειαζόταν η χώρα, αποκατέστησε την επικοινωνία και τις σχέσεις με τους Ευρωπαίους και παλεύει για να δημιουργηθούν προϋποθέσεις ρευστότητας και ανάπτυξης. Το αποτέλεσμα είναι θεαματικά θετικό. Μακάρι να του δινόταν και περισσότερος χρόνος...

(ΠΗΓΗ: Καθημερινή, 5/3/2012)