Η Ελλάδα θα γίνει φτωχότερη. Αλλά πόσο;

Ένα νοικοκυριό που έχει εισοδήματα 50.000 ευρώ και ξοδεύει 150.000 το χρόνο διάγει μια περίοδο ευημερίας με δανεικά.

Αργά ή γρήγορα η αλήθεια θα αποκαλυφθεί και το επίπεδο ζωής θα πέσει κάτω και από αυτό των 50.000 ευρώ, όχι γιατί τα χρέη θα αναλώνουν μέρος του εισοδήματος, αλλά και γιατί η αξιοπιστία του οικονομικού δούναι και λαβείν θα έχει τρωθεί.

Ο μόνος τρόπος να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο είναι να αυξήσει τα εισοδήματα, αυξάνοντας την ποσότητα και την ποιότητα της εργασίας που προσφέρει. Δηλαδή αυξάνοντας την αποδοτικότητα και την ανταγωνιστικότητα, όπως λένε οι οικονομολόγοι.

Η Ελλάδα μοιάζει με ένα νοικοκυριό που είχε εισόδημα 50.000 ευρώ και ζούσε για πολλά χρόνια με 150.000 ευρώ. Οι επιδοτήσεις  από την ΕΟΚ και μια διεθνής συγκυρία διεθνούς εύκολου δανεισμού το επέτρεψαν.

Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 έκανε τις αγορές πιο προσεκτικές στο ποιον δανείζουν. Όταν η πλημμυρίδα της ρευστότητας τραβήχτηκε, όλοι είδαν πως πολλοί κολυμπούσαν γυμνοί. Πρώτη μεταξύ αυτών με σημαντική διαφορά η Ελλάδα.

Στην Ελλάδα αντί να αντιδράσουμε με τον τρόπο που θα μας επιτρέψει να αναπληρώσουμε το εισόδημα προκείμενου να διατηρήσουμε όσο μεγαλύτερο μέρος από το βιοτικό επίπεδο που μας είχε εξασφαλίσει η ευημερία με δανεικά, αναλωνόμαστε σε «καβγάδες» για το ποιος από τους λουόμενους είναι περισσότερο γυμνός ή για τις ευθύνες του συστήματος που δημιουργεί πλημμυρίδες και αμπώτιδες και ανεβοκατεβάζει τις βάρκες ή πνίγει όσους δεν ξέρουν κολύμπι και αρέσκονται να τσαλαβουτούν γυμνοί.

Αντί, ως έθνος να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις για μια ανταγωνιστική οικονομία που θα εξασφαλίζει υψηλό εθνικό εισόδημα, άρα θα επιτρέπει την καταβολή υψηλών ατομικών εισοδημάτων, τρέχουμε πίσω από δημαγωγούς που υπόσχονται μισθούς και συντάξεις που εξασφαλίζουν επίπεδο ζωής Ελβετίας με συνθήκες  οικονομίας και ανταγωνιστικότητα Κούβας ή κρατιδίου Κεντρικής Αφρικής.

Η αφέλεια, η  κακομοιριά και το μεταφυσικό ανατολικό δόγμα  «έχει ο Θεός» σε όλο του το μεγαλείο.

Χαρακτηριστικό όλων των οικονομικά κατεστραμμένων είναι σε κάθε πρόβλημα που τους θέτει η ζωή, να ψάχνουν τις ευθύνες των άλλων και όχι να διαχειρίζονται με ειλικρίνεια το μερίδιο ευθύνης που αντιστοιχεί στους ίδιους και να προσπαθούν να διορθώσουν ό,τι εξαρτάται από τους ίδιους, τουλάχιστον...

Η Ελλάδα σε ό,τι αφορά την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της βρίσκεται στην παγκόσμια κατάταξη κάτω από την 90η θέση, ενώ σε ό,τι αφορά το κατά κεφαλήν εισόδημα κοντά στην 30η θέση.

Καμιά άλλη χώρα της υφηλίου δεν έχει τόση μεγάλη διαφορά. Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ήταν η αφορμή της αποκάλυψης αυτής της διαφοράς για τις μονίμως πρεσβυωπικές αγορές. Η Ελλάδα έχει δυο επιλογές: ή να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα από την 90η θέση κοντά στην 30η ή να φτωχύνει και το κατά κεφαλήν εισόδημα να πλησιάσει την 90η θέση στην παγκόσμια κατάταξη.

Όσοι υποστηρίζουν πως η χώρα μπορεί από ανταγωνιστικότητα να είναι στην 90η θέση και να διατηρήσει με εθνικές συλλογικές συμβάσεις το κατά κεφαλήν εισόδημα στην 30η, είτε λένε ψέματα, είτε οι ιδεολογικές αγκυλώσεις τους έχουν καταστήσει ευκολόπιστους σε παραδοξολογίες και ως εκ τούτου υποχείρια των επιτήδειων...

(Capital.gr, 1/8/2012)