Χωρίς σταθερή ταρίφα ξαναμπαίνει στο fast track το φωτοβολταϊκό της ΔΕΗ στην Κοζάνη

Ενα μειονέκτημα συνοδεύει την διαφαινόμενη επανένταξη σε καθεστώς fast track του προοριζόμενου να γίνει κάποτε, το μεγαλύτερο φωτοβολταικό πάρκο στον κόσμο, αυτού της ΔΕΗ Ανανεώσιμες στην Κοζάνη, ισχύος 200 MW.

Ασφαλώς και θα έχει τη δυνατότητα να τρέξει με γρηγορότερες διαδικασίες απ’ ότι τα "συμβατικά" έργα, ωστόσο δεν θα μπορέσει να αξιοποιήσει το βασικότερο πλεονέκτημα, που προσέφερε στο παρελθόν το καθεστώς fast track σε όσα φωτοβολταικά εντάσσονταν σε αυτό: Τη σταθερή ταρίφα για την παραγόμενη ενέργεια, εκτός διαγωνιστικής διαδικασίας.

Αντ’ αυτού η επένδυση θα πρέπει να γίνει μέσω διαγωνισμού, όπως λένε οι γνωρίζοντες στο "Energypress", και ο     λόγος είναι απλός. Οσα έργα απεντάσσονται     από το καθεστώς fast track, δεν μπορούν πλέον     να αξιοποιήσουν τον καθορισμό σταθερής     ταρίφας, και άρα να αποφύγουν τη     διαγωνιστική διαδικασία.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το     προοριζόμενο επί διακυβέρνησης     Γ.Παπανδρέου να γίνει το νούμερο ένα     φωτοβολταικό του κόσμου, έχει απενταχθεί     εδώ και χρόνια από την κατηγορία fast     track, καθώς η προηγούμενη διοίκηση της     ΔΕΗ είχε θεωρήσει ότι δεν διαθέτει     καμία τύχη υλοποίησης. Σαν φυσιολογικό     επακόλουθο, το project της Κοζάνης απώλεσε     το πλεονέκτημα που διαθέτουν όσες     φωτοβολταικές επενδύσεις εντάχθηκαν     με απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής     Στρατηγικών Επενδύσεων στη συγκεκριμένη     κατηγορία (fast track), δηλαδή "fixed price".     Και ένα έργο που έχει χάσει τη σταθερή     ταρίφα, δεν την ξαναπαίρνει, όπως εξηγούν     άνθρωποι με γνώση των διεργασιών.

Το γεγονός αυτό φυσικά δεν σημαίνει     ότι το αδειοδοτημένο από παλιά,     μεγα-φωτοβολταικό της Κοζάνης, δεν     μπορεί να προσελκύσει επενδυτες. Αρκεί     φυσικά να εξασφαλιστεί η αναγκαία     χρηματοδότηση για ένα έργο, προυπολογισμού     180 εκατ. ευρώ.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η ΔΕΗ     Ανανεώσιμες αναζητά τον πιθανό εταίρο     στο έργο, ο οποίος και θα χρηματοδοτήσει     το μεγαλύτερο μέρος του, και ο οποίος     δεν αποκλείεται να είναι Κινέζος. Δίχως     αυτό να σημαίνει ότι θα είναι απαραίτητα     η SUMEC, ωστόσο η ΔΕΗ Ανανεώσιμες έχει εδώ     και καιρό υπογράψει με την κινεζική     εταιρεία, μνημόνιο συνεργασίας με     αντικείμενο μεταξύ άλλων την ανάπτυξη     έργων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στην     Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή.     Θυμίζουμε ότι η SUMEC ανήκει στον όμιλο     της China National Machinery Industry Corporation (SINOMACH),     στον οποίο ανήκει και η γνωστή μας CMEC.

Οπως ακριβώς είναι ανοικτό το ζήτημα     του πάρτνερ, άλλο τόσο ανοικτό είναι     και το ζήτημα της σύνθεσης του μετοχικού     σχήματος, όταν αυτό συσταθεί. Οι     γνωρίζοντες εξηγούν ότι η αναζήτηση     συνεταίρου και χρηματοδότη θα αρχίσει     να τρέχει, αμέσως μόλις δοθεί το πράσινο     φως για ένταξη του φωτοβολταικού της     Κοζάνης στο καθεστώς του fast track. Η     εισήγηση στην αρμόδια επιτροπή θα γίνει     από το Enterprise Greece, που έχει και τη σχετική     αρμοδιότητα.

Από την εξαγγελία Παπανδρέου ως το ναυάγιο

Ηταν Μάρτιος του 2010, όταν με την     ισχυρή παρότρυνση  – αν όχι πίεση     – της τότε κυβέρνησης ξεκίνησαν οι     πρώτες επαφές με την αμερικανική     Sunedison για την κατασκευή ενός γιγάντιου     φωτοβολταικού σε ανενεργά ορυχεία     λιγνίτη της Κοζάνης. Τελικά αποφασίστηκε     το έργο να γίνει με διαγωνισμό, και     μάλιστα οι σχετικές ανακοινώσεις     έγιναν από τον ίδιο τον τότε Πρωθυπουργό     Γ. Παπανδρέου που είχε επισκεφθεί για     το σκοπό αυτό την Κοζάνη τον Ιανουάριο     του 2011.

Στα τέλη του 2011, το μεγα-φωτοβολταικό     εντάχθηκε σε διαδικασία fast track, αλλά     από την αρχή αντιμέτωπισε δυσκολίες. Το     Φεβρουάριο του 2012, δηλαδή πέντε μόλις     μήνες από τότε που το έργο μπήκε στο     ευέλικτο καθεστώς, αποκαλύφθηκε ότι     ακολουθήθηκε διαδικασία μάλλον… Slow     Track. Και αυτό καθώς με ευθύνη που είχε     τότε αποδοθεί στο Invest In Greece, κρίσιμα     δικαιολογητικά είχαν κατατεθεί     κυριολεκτικά στο πάρα πέντε στον τότε     διαχειριστή (ΔΕΣΜΗΕ), με αποτέλεσμα     εκείνος να επικαλεστεί στενότητα     χρόνου, και το έργο να "κλειδώσει"     τελικά με κατά… 16% χαμηλότερη τιμή από     εκείνη που θα επιτυγχάνονταν πριν την     1η Φεβρουαρίου του 2012.

 Ετσι, αντί για τη ταρίφα των 350 ευρώ/ MWh     που ίσχυε μέχρι και τη 31η Ιανουαρίου     2012, το έργο “κλείδωσε” στη κατά πολύ     χαμηλότερη τιμή των 295 ευρώ/ MWh που είχε     τεθεί σε ισχύ από τη 1η Φεβρουαρίου του     2012 και μετά, έπειτα από τις μειώσεις     που είχε ανακοινώσει ο τότε υπουργός     Ενέργειας Γ. Παπακωσταντίνου.

Σαν αποτέλεσμα το έργο κατέστη λιγότερο     ελκυστικό για τα 15 ξένα σχήματα που     συμμετείχαν στη β’ φάση του τότε     διαγωνισμού, και τα οποία σημειωτέον     καλούνταν να βρουν και τη χρηματοδότηση     για το project.

Ηταν τα πρώτα σύννεφα. Τελικά, και μετά     από κάμποσες περιπέτειες, το Νοέμβριο     του 2013, ο διαγωνισμός κυρήχθηκε άγονος     καθώς δεν προσήλθε για να υποβάλει     δεσμευτική προσφορά ούτε μια εταιρεία     από τις 20 που είχαν εκδηλώσει αρχικά     ενδιαφέρον. Ηταν η εποχή που η χώρα     βρισκόταν "μισή έξω, μισή μέσα"     στο ευρώ, και πολλοί ενδιαφερόμενοι     είχαν επικαλεστεί αδυναμία να εξασφαλίσουν     χρηματοδότηση.