Ανεμογεννήτριες: Ο ούριος άνεμος των ψεκασμένων

ίναι ένα κοινωνικό φαινόμενο. Εκκολάπτεται εδώ και είκοσι χρόνια και το μόνο που δεν έχουν ακόμη πει οι εκφραστές του είναι ότι η Γη είναι επίπεδη. Άνθρωποι που νοιώθουν ότι απειλούνται από τις εξελίξεις, από μουσολινικά παρατράγουδα και θρησκόληπτους αντιεμβολιαστές έως υπερασπιστές του αμόλυντου ανά τους αιώνες ελληνικού DNA με ένα ανεπτυγμένο υπερεγώ ότι δεν υπάρχει άλλη άποψη παρά η δική τους.

Στην ψεκασμένη αυτή γη πατούν πάνω ο Νατσιός, η Κωνσταντοπούλου και οι Σπαρτιάτες. Εδώ πατάει και ο Βελόπουλος που στα χνάρια του Παύλου Πολάκη και του Στέφανου Τζουμάκα έγραψε προχθές ότι «ο πρωθυπουργός θέλει να κάνει την Ελλάδα... ''μπαταρία της Ευρώπης'' και να την γεμίσει με ανεμογεννήτριες, οπότε μην ψάχνετε το...λάθος και το γιατί καίγονται τα δάση».

Όταν αυτές οι θεωρίες διακινούνται από πολιτικούς αρχηγούς νομιμοποιούνται στην κοινή γνώμη, υποδαυλίζουν και ενθαρρύνουν τη διάδοση της τραμπικής ιδεολογίας στην Ελλάδα, που καλπάζει μέσ στο κατακαλόκαιρο. Κάποιοι έφτασαν να επικαλεστούν τον επίσημο χάρτη της ΡΑΕ με τις αδειοδοτημένες και υπό αξιολόγηση περιοχές για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών ως το 202,7 μεταξύ των οποίων η νότια Ρόδος, η βόρεια Κέρκυρα και η νότια Εύβοια, για να υποστηρίξουν ότι «αυτά είναι τα βουνά που θα καούν τις επόμενες εβδομάδες».

Ευκαιρία για να πουν ότι δεν ήταν ατύχημα ο θάνατος των δύο πυροσβεστών αλλά τους σκότωσε η κυβέρνηση, επειδή τους στέλνει να σβήσουν με καναντέρ - φέρετρα φωτιές...  προγραμματισμένες.

Και παρ' ότι είναι άδικος κόπος να επιχειρηματολογήσει κανείς απέναντι στον ανορθολογισμό,  εντούτοις έχει ενδιαφέρον να παραθέσει κανείς τι πραγματικά ισχύει με τις ανεμογεννήτριες και τις πυρκαγιές. Διότι στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο από αυτά που υποστηρίζουν οι θεωρίες συνωμοσίας. 

Δηλαδή η καταστροφή μιας δασικής έκτασης από πυρκαγιά ή άλλη αιτία όχι μόνο δεν διευκολύνει, όπως διακινείται από τις θεωρίες συνωμοσίας την ανάπτυξη ανεμογεννητριών, αλλά αντίθετα δυσκολεύει πολύ την αδειοδότηση της εγκατάστασης τους. Η καμένη έκταση κηρύσσεται αυτόματα αναδασωτέα και η υπό αδειοδότηση εγκατάσταση υποχρεούται σε αυξημένες μελέτες, μέτρα και δράσεις προστασίας, παράλληλα με τα έργα αναδάσωσης και αποκατάστασης που, ούτως ή άλλως, υποχρεούται να εκτελέσει.

Δεν τα λέμε εμείς, τα λένε οι ειδικοί. Ενδεικτικά παραθέτουμε απόσπασμα από άρθρο του συνταγματολόγου στο ΑΠΘ, κ. Γιώργου Καραβοκύρη στην Καθημερινή: 

Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση ΟλΣτΕ 2499/2012 επιτρέπει αιολικό πάρκο σε αναδασωτέα περιοχή, πριν ακόμη την έκδοση πράξης αναδάσωσης, εφόσον η παρέλευση του απαιτούμενου για την πραγματοποίησή της χρόνου θα επέφερε τη ματαίωση του δημόσιου σκοπού. Κι αυτό μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και στα αναγκαία τμήματα γης, κατόπιν ειδικής αιτιολογίας (ασύνδετης με την οικονομική εκμετάλλευση του έργου), δίχως να μεταβάλλεται ο χαρακτήρας της αναδασωτέας έκτασης. 

Τι εννοεί εδώ ο νομοθέτης; Ότι ακόμη και αν δεν έχει αρθεί η πράξη αναδάσωσης, δηλαδή δεν έχει επανέλθει η δασική βλάστηση στην πρότερα κατάσταση, επιτρέπεται η εγκατάσταση ανεμογεννήτριας. Διότι αν περιμένουμε να αποκατασταθεί πλήρως το φυσικό περιβάλλον στην προ πυρκαγιάς κατάσταση, θα περάσει ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, πχ μια 10ετία, και επομένως δεν θα επιτευχθεί ο δημόσιος σκοπός που είναι η εγκατάσταση των ΑΠΕ για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.

Το δικαστήριο ξεκαθαρίζει ότι η επέμβαση παραμένει προσωρινή και συνοδεύεται από την υποχρέωση αποκατάστασης του δασικού χαρακτήρα της έκτασης, μετά την παύση λειτουργίας της δραστηριότητας, διατηρουμένου του προστατευτικού χαρακτήρα της αναδάσωσης. Ο σεβασμός των ΑΠΕ στο περιβάλλον εγγυάται την ηπιότητα του μέτρου, που οφείλει να υπακούει στην αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25 παρ. 1 Σ.). Στο σκεπτικό της πλειοψηφίας βάρυνε και μια άλλη διαπιστωμένη στρέβλωση της απόλυτης προστασίας των αναδασωτέων εκτάσεων, ήτοι η μετατροπή της σε «κίνητρο» για την καταστροφή δασών, ώστε να προκληθεί δόλια η αποτροπή των έργων (π.χ. ΧΥΤΑ).

Με δυο λόγια, δεν χρειάζεται να καεί το δάσος για να εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες, ούτε το Συμβούλιο της Επικρατείας λειτούργησε ως «λαγός» επίδοξων εμπρηστών. Αντιθέτως, έως την απόφασή του, η φωτιά ήταν ο πιο ασφαλής τρόπος για να μη γίνουν ΑΠΕ -και οποιοδήποτε δημόσιο έργο- σε δασικές εκτάσεις. Το δικαστήριο υπερέβη την όποια παρερμηνεία προκαλούν οι συνταγματικές διατάξεις και επιχείρησε να λύσει το επίδικο ζήτημα προς όφελος του γενικού συμφέροντος.

Η τεχνική νομική γλώσσα δεν κρύβει επιμελώς κάποιο σκοτεινό σχέδιο καταστροφής του δασικού μας πλούτου. Απλά αποδεικνύει τη μέριμνα για τη σύγχρονη και αποτελεσματική προστασία του περιβάλλοντος, με όρους συνταγματικής θεωρίας και όχι θεωριών συνωμοσίας.

(αναδημοσίευση από liberal.gr)