Ραδιενεργά

Στην επιχειρηματολογία του Ινστιτούτου Αλέξη Τσίπρα (ΙΝΑΤ) και την ανάρτηση του πρώην Πρωθυπουργού που φέρει τον τίτλο «Μύθοι και Αλήθειες για τη ΔΕΗ» - τη δεύτερη κατά σειρά τις τελευταίες 15 ημέρες – γίνεται αναφορά στο καθαρό χρέος της επιχείρησης, με το ΙΝΑΤ να συγκρίνει το καθαρό χρέος της ΔΕΗ το 2019, που δεν ξεπερνούσε τα 3,6 δισ, με το καθαρό χρέος στα τέλη του 2025, που φτάνει τα 6,5 δισ, υποστηρίζοντας ότι ο σχετικός δείκτης (Καθαρό Χρέος/ EBITDA) αυξάνεται συνεχώς από το 2022 και μετά.

Σχολιάζοντας την ανάρτηση, κυβερνητική πηγή επισημαίνει ότι πράγματι από τα 1,46x που ήταν τότε έχει φτάσει σήμερα στα 3,2x, με το ίδιο ωστόσο το ΙΝΑΤ να παραδέχεται ότι βρίσκεται κάτω από το 3,5x, δηλαδή το όριο που έχει θέσει η ίδια η ΔΕΗ, συμφωνώντας επί της ουσίας και με τους οίκους που την παρακολουθούν ότι ο δείκτης μόχλευσης είναι σε διαχειρίσιμα επίπεδα.

Στη πραγματικότητα η ανάλυση, προκειμένου να τεκμηριώσει το πολιτικό επιχείρημα ότι η αύξηση κεφαλαίου δεν γίνεται για να εκμεταλλευτεί η ΔΕΗ τις ευκαιρίες που βλέπει στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη αλλά σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος, προς όφελος των ιδιωτών επενδυτών και για να ξεχρεώσει το δανεισμό της, «κάνει ένα υπεραπλουστευτικό άλμα», όπως χαρακτηριστικά σχολιάζει η ίδια πηγή.

Συγκρίνει τη μικρή εταιρεία του 2019, με κεφαλαιοποίηση 300 εκατ και μόνη παρουσία έκτος συνόρων μια εταιρεία προμήθειας στη Β.Μακεδονία με τη σημερινή, αξίας 6,7 δισ, που έχει στο μεταξύ προβεί σε εξαγορές δισεκατομμυρίων αποκτώντας την Enel Romania (1,24 δισ), τον Κωτσόβολο (200 εκατ), έχει παρουσία σε συνολικά έξι χώρες και portfolio 12,4 GW στις ΑΠΕ, κάτι που προφανώς δεν γίνεται χωρίς πολλαπλασιασμό στο δανεισμό.

Το σημερινό χρέος, όπως λέει ο συνομιλητής μου, υποστηρίζει επενδύσεις που παράγουν ταμειακές ροές πολλών εκατομμυρίων και που εκτός από την εξόφληση των δανείων μπορούν να υποστηρίξουν το επενδυτικό πλάνο και να πληρώσουν μέρισμα στους μετόχους, μεταξύ αυτών και το Δημόσιο. 

 Μου θυμίζει όμως και κάτι ακόμη. Το 2017, λόγω του διαχωρισμού του ΑΔΜΗΕ από τη ΔΕΗ - και την εν συνέχεια πώληση του 24% στη State Grid και του 25% στο Δημόσιο - η επιχείρηση είχε δει το καθαρό της χρέος να μειώνεται κατά 1,3 δισ, (μαζί με τα δάνεια με τα οποία είχαν γίνει επενδύσεις στο δίκτυο υψηλής τάσης) βελτιώνοντας το προφιλ ρίσκου της σχεδόν κατά 1x. Ηταν η μεγαλύτερη υποχώρηση που κατέγραψε το χρέος της επιχείρησης εκείνα τα χρόνια.

Κι όμως, παρά τη μείωση που έφερε η πώληση του ΑΔΜΗΕ, η χρονιά έκλεισε με σχέση χρέους / EBITDA στις 4,9 φορές, δηλαδή ψηλά. Οσο για το 2018, λόγω της μεγάλης βουτιάς των EBITDA, η σχέση εκτινάχθηκε στις 16,7 φορές, κάνοντας τότε τον ορκωτό ελεγκτή να εκφράζει φόβο για τη συνέχιση της δραστηριότητας της εταιρείας στις λογιστικές καταστάσεις εκείνης της χρονιάς...

Δεν θέλω προς το παρόν να μπω σε περαιτέρω λεπτομέρειες, ελπίζω να προσέξατε ωστόσο ότι η χθεσινή συμφωνία στην Αλβανία υπεγράφη από την AKTOR LNG USA, καινούργια εταιρεία του Ομίλου AKTOR και όχι από την ATLANTIC SEE, την κοινή εταιρεία που έχει ιδρύσει η AKTOR σε συνεργασία με τη ΔΕΠΑ Εμπορίας...

Παράλληλα άλλη νέα θυγατρική του Ομίλου, η AKTOR ENERGY USA, γνωστοποίησε συμφωνία για την κατασκευή μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύσιμο φυσικό αέριο, επίσης στην Αλβανία...

Έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται τα στελέχη της ΠΟΣΠΗΕΦ για τον αποκλεισμό τους από τη διαδικασία ακρόασης φορέων στην Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής, για το νομοσχέδιο του ΥΠΕΝ. Η Βουλή είναι ο κατάλληλος τόπος για να ακουστεί η φωνή των χιλιάδων μικρομεσαίων επενδυτών φωτοβολταϊκών που αυτή τη στιγμή (δεν είναι υπερβολή…), παίζεται η επιβίωσή τους. Αυτό που θέλω να σημειώσω, ωστόσο, είναι ότι προϊόντος του χρόνου θα δούμε και δυναμικές κινητοποιήσεις του κλάδου, αν βεβαίως δεν ληφθούν αποφάσεις από την ηγεσία του ΥΠΕΝ. Στην ανακοίνωση αναφέρεται καθαρά: «Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι η ΠΟΣΠΗΕΦ δεν θα μείνει θεατής στον αφανισμό των μελών της. Αν η φωνή μας δεν ακουστεί εντός του Κοινοβουλίου, θα ακουστεί με κάθε άλλο νόμιμο μέσο στα ελληνικά και ευρωπαϊκά όργανα, αλλά και στους δρόμους. Η βιωσιμότητα του κλάδου δεν είναι προς διαπραγμάτευση».

Η Κομισιόν ενέκρινε όπως είδατε τρία σχήματα για την επιδότηση της ηλεκτρικής ενέργειας στη βιομηχανία υπό το νέο πλαίσιο κρατικών ενισχύσεων (CISAF) – για τη Βουλγαρία, τη Γερμανία και τη Σλοβενία. Η ενεργοβόρος βιομηχανία στη χώρα μας, κάνει «σημαία» τις εγκρίσεις αυτές, πιέζοντας για να κινηθεί ανάλογα η ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο υψηλόβαθμες πηγές του ΥΠΕΝ σε άτυπη ενημέρωση σχολιάζουν τα εξής:

«Στη Βουλγαρία το σχήμα ισχύει για τρία χρόνια (1/7/2025 έως 30/6/2028) με συνολικό προϋπολογισμό 334 εκατ. €.

Σύμφωνα με πρόσφατες ανακοινώσεις της βουλγαρικής κυβέρνησης (31/3/2026), το κράτος θα επιδοτεί το 50% της τιμής όταν αυτή υπερβαίνει τα 63 €/MWh.

Για το 2026 έως τώρα, η Βουλγαρία έχει μεσοσταθμική τιμή χονδρικής 115 €/MWh. 

Αν μείνει εκεί η τιμή, τότε η επιδότηση θα είναι περίπου €26 (€115 – €63 = €52 X 50% = €26).

Σύμφωνα με το CISAF το 50% της ενίσχυσης που λαμβάνει μια επιχείρηση πρέπει να επενδυθεί σε έργα ΑΠΕ, αποθήκευσης, εξηλεκτρισμού, κτλ. 

Συνεπώς τα 13 €/MWh είναι καθαρή επιδότηση και τα 13 €/MWh θα πρέπει να αντιστοιχούν σε νέες επενδύσεις. 

Για ένα σχήμα με προϋπολογισμό 334 εκατ. € οι δικαιούχοι θα πρέπει να κάνουν επενδύσεις 167 εκατ. €. (50% του 334 εκατ. €). 

Η Βουλγαρία δε δίνει τίποτα για την αντιστάθμιση του κόστους CO2. 

Στην Ελλάδα, ο αυξημένος συντελεστής που πέτυχε η κυβέρνηση μετά από διαπραγμάτευση με την Κομισιόν οδηγεί σε μια μέση επιδότηση περίπου 48 €/MWh (o ακριβής αριθμός εξαρτάται από την τιμή των ρίπων, από την παραγωγή της κάθε βιομηχανίας, κτλ.). 

Αυτά τα 48 €/MWh ισχύουν για πέντε χρόνια (έως το 2030) και δεν περιέχουν υποχρέωση για επενδύσεις.

Τέλος να θυμίσουμε ότι η τιμή χονδρικής στο ελληνικό σύστημα είναι 95€/MWh έως τώρα για το 2026».

«Το πρώτο μάθημα για ένα νέο αναλυτή ενεργειακών αγορών, είναι ότι το πιο καταστροφικό σενάριο για τις τιμές είναι να κλείσουν τα Στενά του Ορμουζ. Το δεύτερο μάθημα είναι το τι θα συμβεί αν κόψει η Ρωσία το φυσικό αέριο στην Ευρώπη», έλεγε χθες υψηλόβαθμη πηγή του ΥΠΕΝ σε πηγαδάκι δημοσιογράφων. Και μπορεί ο Τραμπ να… παρέλειψε το πρώτο από τα δύο μαθήματα, όπως εύστοχα σχολίασε παριστάμενος συνάδελφος, ωστόσο έχει την αξία του η παραδοχή του συνομιλητή μας ότι πιθανότατα δεν έχουμε ακόμη δει τη κρίση σε όλο της το εύρος. «Συμμερίζεστε επομένως την άποψη Πιερακκάκη (και προ ημερών του Μπιρόλ από το ΔΝΤ) ότι πιθανώς ζούμε τη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση στην ιστορία;», ήταν το επόμενο ερώτημα. «Αν και η διαταραχή στον παγκόσμιο εφοδιασμό είναι πολύ μεγάλη, εντούτοις αυτό δεν έχει ακόμη αποτυπωθεί στις τιμές. Το πετρέλαιο δηλαδή δεν έχει εκτιναχθεί στα 150 δολάρια. Γιατί; Γιατί όλοι θεωρούν ότι η κρίση θα τελειώσει. Αυτό δείχνουν οι τιμές. Είναι το optimistic (wishfull) thinking των αγορών», απάντησε ο συνομιλητής μας και ο νοών νοείτο…

Τη φράση «think big» χρησιμοποιήσε χθες η Κίμπερλι Γκιλφόιλ για να δείξει το διακύβευμα γύρω από την υπόθεση υδρογονάνθρακες κατά τη τελετή υπογραφής της σύμβασης μεταξύ της κοινοπραξίας του «μπλοκ 2» και της Stena Drilling. Το «think big» επικαλέστηκε και ο επικεφαλής της Energean Μαθιός Ρήγας, θυμίζοντας ότι ηταν το μότο της εταιρείας όταν το 2007 έκανε τα πρώτα της βήματα. Το συνδύασε μάλιστα με τα νούμερα για τα δυνητικά έσοδα του Δημοσίου στη περίπτωση που η γεώτρηση αποδειχθεί επιτυχής, χωρίς ωστόσο να παραλείψει να μιλήσει και με τη γλώσσα του ρεαλισμού. «Η πιθανότητα επιτυχίας της γεώτρησης είναι 16%, ποσοστό πάντως που θεωρείται σχετικά υψηλό στον κλάδο των υδρογονανθράκων», είπε χαρακτηριστικά. Το μόνο που θα προσθέταμε εμείς είναι ότι η πολύ σημαντική εξέλιξη της εισόδου της χώρας στη τελική ευθεία για τη πρώτη γεώτρηση δεν αναιρεί το ότι πρέπει να παραμείνουμε προσγειωμένοι. ‘Η όπως μου θύμισε φίλος της στήλης, στο Ισραήλ, μέχρι να φτάσουν στις πρώτες μεγάλες ανακαλύψεις φυσικού αερίου του 2010 (Λεβιάθαν) και να ξεκινήσει η παραγωγή, είχαν προηγηθεί… 450 γεωτρήσεις.

Με αφορμή σημερινό δημοσίευμα για την αύξηση των επιβαρύνσεων των παραβατών σε περιπτώσεις ρευματοκλοπής, σχολιάζουν από τον ΕΣΠΕΝ ότι κάθε προσπάθεια περιορισμού του φαινομένου κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Ωστόσο, επισημαίνουν την πάγια θέση του Συνδέσμου: τα ποσά που ανακτά ο ΔΕΔΔΗΕ θα πρέπει να αξιοποιούνται για τη μείωση του κόστους της ενέργειας κανονικοποίησης, δηλαδή της μη καταμετρηθείσας ενέργειας που επιβαρύνει την αγορά και τους συνεπείς καταναλωτές μέσω των Οριστικών Εκκαθαρίσεων, με κόστος εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ ετησίως.

Σήμερα, σύμφωνα με τον Κώδικα Διαχείρισης του Δικτύου, τα ποσά που εισπράττονται από τους παραβάτες πιστώνονται στον Διαχειριστή, χωρίς να προσδιορίζεται με σαφήνεια ο τρόπος αξιοποίησής τους. Στην πράξη, το γεγονός ότι τα ποσά αυτά δεν αντισταθμίζουν την αντίστοιχη επιβάρυνση για τους συνεπείς καταναλωτές μέσω των Οριστικών Εκκαθαρίσεων σημαίνει ότι το κόστος της «χαμένης» ενέργειας συνεχίζει να μετακυλίεται στην αγορά στο σύνολό του, εντείνοντας τις αυξητικές πιέσεις στη διαμόρφωση των τιμολογίων.

Σχεδόν επτακόσια σχόλια έχουν κατατεθεί στο opengov στα πλαίσια της δημόσιας διαβούλευσης του νομοσχεδίου του ΥΠΕΝ που αφορά την αδειοδότηση των ΑΠΕ και την εφαρμογή της ευρωπαϊκής οδηγίας RED. Πετυχαίνει κανείς από πολίτες και τοπικούς φορείς που εναντιώνονται στις ΑΠΕ, μέχρι τεχνικές τοποθετήσεις επιχειρήσεων και φορέων του κλάδου για τις διάφορες διατάξεις.
Όλα αυτά ενώ αναμένεται σύντομα και η παρουσίαση του νέου ειδικού χωροταξικού, που θα ταράξει για μια ακόμη φορά τα νερά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Την έντονη αντίδραση του ναυτιλιακού τομέα έχει προκαλέσει η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν ώστε να χρεώνει η Τεχεράνη για τη διέλευση των πλοίων στα Στενά του Ορμούζ, ακόμα και σε προσωρινό ορίζοντα.
Με πρωτοστάτη την ελληνική ναυτιλία, γίνεται σαφές ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει δεκτό σε καμία περίπτωση, πράγμα που άλλωστε αντανακλά και η σχεδόν μηδενική διέλευση στα Στενά τις τελευταίες δύο ημέρες.

Οι ναυτιλιακές έχουν έναν παραπάνω λόγο να δηλώνουν αντίθετες πέραν του κόστους: Σε περίπτωση που παγιωθεί κάτι τέτοιο στο Ορμούζ, ανοίγει ο δρόμος και η όρεξη διαφόρων άλλων κρατών για αντίστοιχες χρεώσεις σε ευαίσθητα στενά ανά την υφήλιο. Μιλάμε δηλαδή για δυνητική ανατροπή της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας, όπως ορίζεται στη σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας του ΟΗΕ.

Πρόκειται για μια διεθνή συνθήκη που η Ελλάδα θέλει να διατηρηθεί ακέραια στο σύνολό της και για τον πρόσθετο λόγο ότι προστατεύει τα εθνικά της συμφέροντα στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα απέναντι στις τουρκικές βλέψεις. Μέσα σε αυτό το διπλό πλαίσιο θα πρέπει να ερμηνεύονται οι πρόσφατες δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μπορεί το αέριο της Ανατολικής Μεσογείου να βοηθήσει την Ευρώπη να αντεπεξέλθει καλύτερα σε ενεργειακές κρίσεις; Ρωτήθηκε επ΄αυτού χθες στις Βρυξέλλες ο επίτροπος ενέργειας, Νταν Γιόργκενσεν, και η απάντησή του μάλλον δεν …ερμηνεύεται ως θετική για τις προσπάθειες που κάνουν Ελλάδα και Κύπρος για να αναπτύξουν τους ορυκτούς πόρους τους: Τι είπε ο επίτροπος; Ότι η διαφοροποίηση των πηγών και η ευρωπαϊκή παραγωγή αερίου είναι μεν θετικές σε όρους εφοδιασμού. Εντούτοις, η τιμή του αερίου είναι σε μεγάλο βαθμό διεθνής, άρα σε όρους κόστους δεν πρόκειται να βοηθήσουν την ευρωπαϊκή οικονομία σε περιπτώσεις κρίσης.

Η ενεργειακή κρίση έχει αρχίσει να προκαλεί σοβαρό πρόβλημα και ελλείψεις στις χώρες της Ασίας, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στην πρόσφατη ναύλωση τάνκερ για να μεταφέρει 90.000 τόνους καυσίμου από το διϋλιστήριο στην Ελευσίνα προς την Ιαπωνία με άφιξη στις 10 Απριλίου.

Πρόκειται ασφαλώς για μια πολύ ασυνήθιστη διαδρομή και σύμφωνα με ανάρτηση του ναυτιλιακού επενδυτή Εντ Φίνλεϊ-Ρίτσαρντσον, η μεταφορά θα γίνει με πλοίο του εφοπλιστή Γιώργου Οικονόμου, έναντι ποσού 11,5 εκατ. δολαρίων.
 

Σας είχαμε γράψει παλιότερα, ότι πολλές επιχειρήσεις που θέλουν να μπούν στην αυτοπαραγωγή προτιμούν το καθεστώς «zero feed-in» έναντι του net-belling επειδή δίνει τη δυνατότητα εύκολης και άμεσης υλοποίησης. Φαίνεται όμως ότι και σ΄αυτό το καθεστώς παρατηρούνται επίσης καθυστερήσεις, κυρίως στη διαδικασία της σύνδεσης με τον ΔΕΔΔΗΕ. Γιατί το λέω; Πρώτον, επειδή μου το μεταφέρουν ενδιαφερόμενοι επιχειρηματίες. Δεύτερον, επειδή μαθαίνω ότι κάποιοι σκέφτονται ακόμα και να βάλουν σε λειτουργία το σύστημα αυτοπαραγωγής που έχουν εγκαταστήσει, χωρίς φυσικά να το δηλώσουν πουθενά , και να μην αγωνιούν, πλέον, για το πότε θα έρθει ο ΔΕΔΔΗΕ να πιστοποιήσει… Θα μειώσουν δηλαδή άμεσα το ενεργειακό τους κόστος, και θα κερδίσουν κάποιους μήνες ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος.

Όπως καταλαβαίνετε, οι καθυστερήσεις έχουν πάντα κόστος. Και όταν ο άλλος χάνει λεφτά, κοιτάζει πως θα βρεί λύση…

Διαβάζω ότι ο πρόεδρος της ηλεκτρικής εταιρείας της Κύπρου, βλέπει από 5% έως 7% τις αυξήσεις στο ρεύμα, αποκλειστικά λόγω των τιμών του πετρελαίου (καθώς η Κύπρος ηλεκτροδοτείται κατά κύριο λόγο από μονάδες ντίζελ).

Και επανέρχομαι στο αγαημένο μου θέμα: Ασφαλώς τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν είχε πραγματοποιηθεί η ηλεκτρική διασύνδεση με την Ελλάδα. Από τη μία δεν θα είχαν την απόλυτη εξάρτηση από το πετρέλαιο που έχουν τώρα, από την άλλη θα είχαν ανταγωνιστικές ΑΠΕ και άρα χαμηλότερες τιμές.

Και για το γεγονός ότι η διασύνδεση πελαγοδρομεί μέχρι σήμερα, είναι σαφές πλέον και στους πιο καλοπροαίρετους ότι η ευθύνη είναι των Κυπρίων. Ξεκίνησαν να αναπτύσσουν το έργο το 2012 και μόλις άρχισε πραγματικά να κατασκευάζεται ουσιαστικά το σταμάτησαν με την άρνησή τους να πληρώσουν ακόμη και τις δόσεις που συμφώνησαν μεταξύ τους οι κυβερνήσεις.

Το χειρότερο είναι ότι το ενεργειακό μελλον τους και από άποψη τιμών και από άποψη ενεργειακής ασφάλειας και επάρκειας είναι μάλλον δυσοίωνο...

Το  βήμα για το οποίο είχε προετοιμάσει με δηλώσεις του σε ΜΜΕ του εξωτερικού αλλά και με τις συμμετοχές του σε συνέδρια στην Μαύρη Ήπεορο ο CEO της Energean Μαθιός Ρήγας έγινε με την εξαγορά μεριδίου της Chevron σε δύο θαλάσσια blocks της Ανγκόλας. 

Η Δυτική Αφρική έχει πολλές περιπτώσεις κοιτασμάτων που είτε οι majors δεν “καίγονται” να κρατήσουν λόγω μεγέθους είτε μικρότεροι Operators δεν μπορούν να αναπτύξουν λόγο μη πρόσβασης σε χρηματοδότηση. Στην πρώτη κατηγορία υπάγονται τα blocks 14 και 14K που συμφώνησε να εξαγοράσει η Energean και τα οποία δίνουν ήδη παραγωγή πετρελαίου. 

Στην Energean αναλογεί μερίδιο 13 χιλιάδες βαρέλια πετρελαίου ημερησίως - σα να λέμε …ένας Πρίνος στα ντουζένια του!

Καθαρά πετρελαϊκή παραγωγή, λοιπόν, για την Energean, η οποία ωστόσο παραμένει εστιασμένη στο φυσικό αέριο σε ποσοστό τουλάχιστον 80%. Άλλωστε, ένας νέος στόχος για την εταιρεία στη Δυτική Αφρική είναι, όπως ανέφερε ο ίδιος ο Μ.Ρήγας πρόσφατα στο Upstream, οι ανακαλύψεις φυσικού αερίου Yakaar-Teranga στη Σενεγάλη Senegal και BirAllah στη Μαυριτανία. 

Ανάλογη περίπτωση με τα blocks της Ανγκίλας, καθώς και εκεί είχαμε αποχώρηση ενός major, της BP. Ωστόσο, μιλάμε για πολύ μεγαλύτερα μεγέθη, καθώς οι εκτιμήσεις μιλούν ακόμη και για 600 BCM! H Energean έχει εκδηλώσει το ενδιαφέρον της προς τις αρχές της χώρας και αναμένει, γνωρίζοντας πάντως πως αυτές έχουν προτεραιότητα να φέρουν κάποιον άλλον major. 

Μιας και κάναμε σήμερα, όπως και κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, ειδική αναφορά στις γυναίκες της ενέργειας, ας αξιοποιήσουμε την ευκαιρία να μνημονεύσουμε μια εκ των πολύ σπουδαίων γυναικών CEO στο ενεργειακό τοπίο της Ελλάδας, τη Μαρία Ρίτα Γκάλι, η οποία έφυγε από το τιμόνι του ΔΕΣΦΑ μόλις προ ολίγων εβδομάδων. Μαθαίνω λοιπόν ότι δεν είναι βέβαιον ότι θα επιστρέψει στην Ιταλία, αφού έχει δεχθεί πρόταση -και συζητάει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο- να αναλάβει ρόλο, σχετικό πάντα με το φυσικό αέριο, στον Όμιλο «Aktor». Θα τα βρεί με τον κ. Αλέξανδρο Εξάρχου; Θα το δούμε σύντομα και θα το μάθετε πρώτοι...

«Καλά κάνετε και αναδεικνύετε τις αρνητικές επιπτώσεις από την έλλειψη αποθήκευσης στη χώρα μας και τις καθυστερήσεις στην ηλέκτριση των ήδη έτοιμων εγκαταστάσεων» μου γράφει ο πρόεδρος της ΕΒΙΚΕΝ Αντώνης Κοντολέων και συμπληρώνει: «Πρέπει να αναδειχθεί επίσης το πρόβλημα των καθημερινών περικοπών ΑΠΕ, ακόμα και μέσα στον Φεβρουάριο, που έχουν σαν αποτέλεσμα συστηματικά  μηδενικές τιμές τις μεσημεριανές ώρες, που συμβαίνει  λόγω των σημαντικά υψηλών ποσοτήτων υποχρεωτικών νερών ακόμη και το μεσημέρι που ξεκίνησαν εδώ και ένα μήνα, χωρίς καμία διαχείριση μέσα στην ημέρα.

Είναι σαφές ότι οι εγχώριοι παραγωγοί ΑΠΕ ζημιώνονται, ενώ οι εγχώριες μονάδες φυσικού αερίου ωφελούνται τα μάλα, γιατί αντί να αμειφθούν με χαμηλές τιμές εάν δεν ειχαμε τα υποχρεωτικά νερά, αμείβονται από την αγορά εξισορρόπησης με τιμή σημαντικά υψηλότερη.

Αποτέλεσμα οι παραγωγοί φυσικού αερίου, εκμεταλλευόμενοι τις διαμορφούμενες συνθήκες ανεβάζουν τις προσφορές τους και ειδικότερα για προσφορά ισχύος έως και 17€/MW, γεγονός που οδήγησε σε διπλασιασμό την τελευταία εβδομάδα της χρέωσης ΛΠ2 και την εκ νέου εκτόξευση της χρέωσης ΛΠ3.

Ελπίζουμε να μας ακούσουν οι αρμόδιοι και να παρέμβουν».

Πήραμε πολλά μηνύματα για το ρεπορτάζ του Κώστα Δεληγιάννη, στο οποίο παρουσιάζεται το εξοργιστικό φαινόμενο να αιμοραγούν οι Έλληνες επενδυτές ΑΠΕ λόγω των μηδενικών και αρνητικών τιμών στη χονδρική αγορά και ταυτόχρονα το όφελος να μην το καρπούται ο Έλληνας καταναλωτής, αλλά οι γείτονες της Βουλγαρίας που έχουν ήδη εγκαταστήσει περί τα 2,5 Γιγαβάτ μπαταριών ενώ εμείς ούτε ένα Κιλοβάτ.

Και προς επίρρωση του ισχυρισμού για μεγάλη και συστηματική καθυστέρηση στην εγκατάσταση μπαταριών στη χώρα μας, σας μεταφέρω όσα μου έγραψε φίλος της στήλης: «Ούτε μια απλή ρύθμιση για να μπορούν οι υφιστάμενοι ΦΟΣΕ των ΑΠΕ να εκπροσωπούν και τους σταθμούς αποθήκευσης, έτσι ώστε να ηλεκτριστούν επιτέλους οι μπαταρίες που είναι έτοιμες και περιμένουν απλώς τα διαδικαστικά, (χάνοντας όμως ταυτόχρονα, εκτός από έσοδα και δυναμικότητα της μονάδας) δεν είναι ικανό να φέρει σε πέρας το Υπουργείο. Μια απλή τροπολογία είναι, εντελώς διαδικαστική. Τι περιμένει η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ; Εκτός κι αν κάποιοι έχουν συμφέρον να μην λειτουργούν στη χώρα μας μπαταρίες...». Το καταγράφω για να δούν, ίσως, και στο ΥΠΕΝ, ότι οι καθυστερήσεις πέραν όλων των άλλων, δημιουργούν και ένα κλίμα καχυποψίας που ποτέ δεν είναι παραγωγικό...