Μαζί τα κάναμε μπάχαλο!

Ο προϋπολογισμός κατατέθηκε αφού η τρόικα παραχώρησε τη διαβεβαίωση ότι μπορεί να μην είναι αληθής αλλά… δεν είναι και εκτός τόπου και χρόνου. Οι κύριοι Τόμσεν, Μορς και Μαζούχ αναχώρησαν, και οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν πλέον από απόσταση μέσω email και τηλεδιασκέψεων με στόχο να επιτευχθεί συμφωνία έως τις 9 Δεκεμβρίου που είναι προγραμματισμένο Eurogroup. Τα ανοιχτά μέτωπα παραμένουν: Μέτρα 2014, προαπαιτούμενα καταβολής της δόσης του 1 δις. ευρώ και πολλές άλλες διαρθρωτικές παρεμβάσεις στα διάφορα υπουργεία.

Το εντυπωσιακότερο ίσως στοιχείο του προϋπολογισμού είναι η περικοπή κατά 200 εκατ. του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

Πρόκειται προφανώς για την αναπλήρωση του μεγαλύτερου μέρους κατά κύριο λόγο της διαφοράς των 250 εκατ. ευρώ που προέκυψε από την αλλαγή στο σχέδιο φορολόγησης των ακινήτων. Είναι όμως η  δωδέκατη φορά που περικόπτονται οι δημόσιες αναπτυξιακές δαπάνες από το 2010!

Όταν σε μια οικονομία που έχει χάσει το 25% του ακαθάριστου προϊόντος της και δημιουργεί ανεργία περί το 30%, σε μια αγορά που ασφυκτιά από την έλλειψη ρευστότητας και τα φέσια του κράτους προς φορολογούμενους και επιχειρήσεις, υπάρχουν οικονομικοί εγκέφαλοι που βλέπουν ακόμα ως διέξοδο την περικοπή του μοναδικού αναπτυξιακού εργαλείου που διαθέτει ο προϋπολογισμός, τότε κάποιοι πρέπει να πάνε στα σπίτια τους ως επικίνδυνοι.

Η μοναδική ελπίδα που θα μπορούσε να συγκρατήσει, κάπως, την οργή και την απελπισία του πολίτη, είναι το να επιβεβαιωθεί η διαβεβαίωση της κυβέρνησης ότι το 2013 ήταν ο τελευταίος χρόνος ύφεσης, ότι θα έχουμε θετικό πρόσημο στους ρυθμούς ανάπτυξης του 2014, και μικρή έστω αύξηση της απασχόλησης. Με τέτοια μυαλά δεν πρόκειται όμως να επιβεβαιωθεί. Ίσως τα στελέχη του ΟΟΣΑ μας ξέρουν καλύτερα και γιαυτό προβλέπουν στην εξαμηνιαία έκθεσή τους μείωση του ΑΕΠ κατά 0,4% το 2014, μείωση των επενδύσεων και διατήρηση της ανεργίας στο 27%.

Τη βασική ευθύνη την έχουμε εμείς που ούτε για μια στιγμή δεν εμφανιστήκαμε με εθνικό σχέδιο για την κρίση. Όμως δεν είναι άμοιρη ευθυνών η τρόικα, ούτε για το σχεδιασμό του ελληνικού προγράμματος με βασικό άξονα τη λιτότητα, ούτε, πολλώ μάλλον, για το γεγονός ότι αποδέχεται στην πραγματικότητα την υλοποίηση, σχεδόν αποκλειστικά, μέτρων εισπρακτικών και αντιαναπτυξιακών προκειμένου να επιτευχθεί η προσαρμογή των αριθμών. Ας μη γελιόμαστε: Μαζί τα κάναμε μπάχαλο…

(Επενδυτής, 23/11/2013)