Γράψατε την ιστορία, βρέστε και τους δολοφόνους

«Υλοποιώντας προεκλογική δέσμευση του προέδρου της Δημοκρατίας, το Υπουργικό Συμβούλιο προχώρησε σήμερα σε απόφαση με την οποία αποκαθιστά αδίκως δολοφονηθέντα πρόσωπα κατά την περίοδο 1956-1958». Με αυτό τον τρόπο ανακοίνωσε προχθές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος τη σχετική απόφαση. Ολόκληρο Υπουργικό Συμβούλιο δηλαδή, συνεδρίασε για να πάρει μια τόσο σοβαρή απόφαση, στηριζόμενο αποκλειστικά και μόνο σε μια προεκλογική δέσμευση του Δημήτρη Χριστόφια. Μια δέσμευση που δόθηκε όταν ήταν γ.γ. του ΑΚΕΛ και απευθυνόταν σε συγκεκριμένους ψηφοφόρους.

Πόσο σοβαρή όμως, μπορεί να είναι μια απόφαση που λαμβάνεται απλώς, στη βάση μιας προεκλογικής δέσμευσης; Πρέπει εξ αρχής να γίνει σαφές, πως η στήλη δεν ενίσταται στην αποκατάσταση κάποιων ανθρώπων που ενδεχομένως να εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ στη βάση λανθασμένων πληροφοριών. Ανά το παγκόσμιο, κατά τη διάρκεια απελευθερωτικών αγώνων, καταγράφονται τέτοιου είδους λάθη, και όποιος αναλογιστεί το κλίμα που επικρατούσε τότε, μπορεί να αντιληφθεί γιατί μπορεί να γίνουν λάθη.

Ποιος όμως θα αποφασίσει ότι επρόκειτο για λάθη; Στη βάση ποιων στοιχείων θα διαφανεί κάτι τέτοιο; «Έχει γίνει σχετική έρευνα, η οποία κατέγραψε τις συγκεκριμένες περιπτώσεις και ονόματα» είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, προκαλώντας και πάλι τη νοημοσύνη μας. Από ποιους και πώς έγινε η έρευνα; Μήπως η κυβέρνηση είχε συγκαλέσει κάποια επιτροπή με επιστήμονες ιστορικούς εξ Ελλάδος –ώστε να μην τους συνοδεύει κομματική καχυποψία- που διερεύνησε την υπόθεση; Όχι βέβαια. Είναι σίγουρο ότι η «έρευνα» είναι αυτή που έκανε προ δεκαετιών (τόσο μετρά η προβολή του σχετικού αιτήματος από το ΑΚΕΛ) το νυν κυβερνών κόμμα.

Το σχετικό αίτημα υποβαλλόταν από το ΑΚΕΛ και επί προηγούμενων κυβερνήσεων, οι οποίες δεν τόλμησαν ποτέ να αγγίξουν το καυτό θέμα. Επί προηγούμενης διακυβέρνησης, προς τιμή του ο Ν. Αναστασιάδης είχε δηλώσει ότι θα έπρεπε να γινόταν ιστορική έρευνα και αν αποδεικνυόταν ότι κάποιοι άνθρωποι εκτελέστηκαν σαν προδότες στη βάση λανθασμένων πληροφοριών, τότε να αποκαθίσταντο. Έρευνα όμως, δεν έγινε ποτέ. Και καλά, ο Κληρίδης και ο Τάσσος, ίσως να μην τολμούσαν να αγγίξουν ένα θέμα που θα τους έφερνε σε αντιπαράθεση με τους Συνδέσμους Αγωνιστών και συναφείς κύκλους. Ο Χριστόφιας όμως που δεσμεύτηκε προεκλογικά, είχε πέντε χρόνια στη διάθεση του για να διατάξει μια τέτοια έρευνα σε πλαίσια επιστημονικά όπως περιγράψαμε προηγουμένως. Δεν τόλμησε να το κάνει ποτέ. Αντ’ αυτού, άφησε να διέλθει η πενταετία και δύο μήνες πριν τη λήξη της θητείας του, συγκάλεσε το Υπουργικό και πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες τη σχετική απόφαση. «Αποτελεί ενέργεια που προάγει την ενότητα» ισχυρίστηκε ο Εκπρόσωπος. Έτσι θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο εάν ήταν προϊόν τεκμηριωμένης επιστημονικής έρευνας. Όπως λήφθηκε όμως η απόφαση –ανεξαρτήτως εάν είναι σωστή ή λανθασμένη ή μερικώς ορθή- φαίνεται στα μάτια του λαού, απλώς ως μια κομματική απόφαση καλυμμένη με κρατικό μανδύα.

Ως εκ τούτου, μόνο πλήγμα κατά της ενότητας μπορεί να είναι, αφού ήδη προκαλεί αντιδράσεις.

Προκύπτει ωστόσο και ένα άλλο μεγάλο θέμα. Η απόφαση αφορά «αδίκως δολοφονηθέντα πρόσωπα κατά την περίοδο 1956-1958» όπως ανακοίνωσε ο Κ.Ε.. Ακόμη και το λεκτικό είναι λανθασμένο. Τι σημαίνει «αδίκως δολοφονηθέντα πρόσωπα»; Υπάρχουν και «δικαίως δολοφονήθεντες»; Ή θα έπρεπε να μιλούν για λανθασμένα δολοφονηθέντες ή για αδίκως εκτελεσθέντες. Η ουσία όμως, έγκειται στο ότι από την στιγμή που το Υπουργικό έκρινε –όπως έκρινε- ότι ήταν άδικες οι εκτελέσεις των 19 ατόμων, τότε μιλάμε για δολοφονίες. Και σε περιπτώσεις δολοφονιών απαιτείται απόδοση δικαιοσύνης. Απαιτείται ανεύρεση των δολοφόνων και καταδίκη τους, ακόμη και μετά θάνατο. Τι θα κάνει λοιπόν, το Υπουργικό; Λειτούργησε σαν δικαστήριο και αθώωσε τους 19, θα λειτουργήσει και σαν δικαστήριο και θα καταδικάσει τους δολοφόνους στη βάση των ίδιων «πληροφοριών»; Εάν οι 19 αδίκως εκτελέστηκαν, σωστά θα έπρεπε να αποκατασταθούν. Όχι όμως, μέσα από μια λανθασμένη διαδικασία.

(Φιλελεύθερος, 14/12/2012)