Τέσσερις υποσημειώσεις στο κεφάλαιο «ναυάγιο του ΔΕΣΦΑ»

Τέσσερις υποσημειώσεις στο κεφάλαιο «ναυάγιο του ΔΕΣΦΑ», υπόθεση που μας έδωσε δημοσιογραφικό «ψωμί» εδώ και τρία χρόνια και ως εκ τούτου της… χρωστάμε πολλά:

Πρώτον, το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν ανέτρεψε (είτε πανηγυρικά, είτε δια της πλαγίας) την περίφημη «τροπολογία Σκουρλέτη» (παρότι ο «κόκκινος Πάνος» είχε φύγει από το ΥΠΕΝ), προκειμένου να κλείσει το deal, δείχνει ένα πράγμα: ότι μέτρησε το ρίσκο του πιθανού ναυαγίου, ζύγισε τη βαρύτητά του σε σχέση με μια οπισθοχώρηση στο θέμα των τιμολογίων του φυσικού αερίου και πήρε πολιτική απόφαση, κεντρική προφανώς, να υποστεί τις όποιες συνέπειες από το ναυάγιο του διαγωνισμού, αλλά να μην υποχωρήσει.

Δεύτερον, από τη στιγμή που ο παρών διαγωνισμός ναυάγησε και συνεπώς τα απόνερα του ναυαγίου θα «τα λουστεί» που θα «τα λουστεί» η κυβέρνηση (τρύπα στο πρόγραμμα του ΤΑΙΠΕΔ, σχέσεις με δανειστές, επενδυτικό κλίμα, γεωπολιτικά κ.λπ.), θα ήταν εντελώς απίθανο να αντιγράψει την ίδια διαδικασία που είχαν επιλέξει προηγούμενες κυβερνήσεις (66%) και να μην επιχειρήσει, τουλάχιστον, να προχωρήσει σε μια παραλλαγή αποκρατικοποίησης που να βρίσκεται σε αντιστοίχιση με τις πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά το ρόλο των δικτύων. Να  εξασφαλίζει δηλαδή την παραμονή του 51% του ΔΕΣΦΑ στο Δημόσιο. Αν «βγάλει πέρα», ή τέλος πάντων  δρομολογήσει μια τέτοια λύση, θα την αθροίσει μαζί με τη διατήρηση του 51% του ΑΔΜΗΕ στο Δημόσιο και μαζί με την διάσωση της «μικρής ΔΕΗ» από τα… δόντια των ιδιωτών και θα φτιάξει μια διόλου ευκαταφρόνητη αριστερή προίκα στον τομέα της ενέργειας.

Τρίτον, και επειδή ποτέ δεν ξέρει κανείς πως έρχονται τα πράγματα, (αξιολόγηση έχουμε σε εξέλιξη, στην υπόθεση «χρέος» - όπου τίποτα δεν έχει κλειδώσει - στηρίζεται ολόκληρο το οικονομικό οικοδόμημα, με το ΔΝΤ και με τις απαιτήσεις του έχουμε να κάνουμε) η αριστερή προίκα πιθανόν να είναι χρήσιμη πολύ πιο γρήγορα αν, ο μη γένοιτο, έχουμε εκλογές...

Τέταρτον και επ΄αφορμή του ναυαγίου του ΔΕΣΦΑ, αυτό που φέρεται να είπε ο Γιώργος Σταθάκης στους συνδικαλιστές της ΓΕΝΟΠ «εγώ είμαι πιο αριστερός από το Σκουρλέτη παρότι λιγότερο επαναστάτης», ας μην το πάρουμε μόνον ως χαριτολόγημα. Δεν το λέω επειδή τσιτάρισε Μαρξ στη χθεσινή του ομιλία στον Economist, αλλά επειδή μαθαίνω αυτά που λένε οι εκπρόσωποι της τρόικας: ότι δηλαδή είναι ιδιαίτερα επίμονος και σκληρός στις διαπραγματεύσεις, παρότι αυτό «κρύβεται» πίσω από το ευγενικό και ήπιο στυλ του…