Η ενεργειακή δημοκρατία του ενός και του άλλου

Σας έχω ξαναγράψει την άποψή μου σχετικά με την πολλαπλασιαστική δυναμική που έχει για την ελληνική οικονομία η συμμετοχή μικρών εγχώριων επενδυτών στην παραγωγή από ΑΠΕ. Σας μεταφέρω παρόλα αυτά όσα είπε πρόσφατα ο Παναγιώτης Παπασταματίου της ΕΛΕΤΑΕΝ, που θέτει ένα πραγματικό δίλλημα, το οποίο προφανώς ο καθένας σταθμίζει με διαφορετικό τρόπο:

«Η πολιτική πρέπει να ρυθμίσει την ισορροπία ανάμεσα στην ενεργειακή δημοκρατία και το ενεργειακό κόστος. Δυστυχώς η ενεργειακή δημοκρατία σε ό,τι αφορά την παραγωγή ΑΠΕ, μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση του ενεργειακού κόστους για τους καταναλωτές, δηλαδή για αυτούς που δεν συμμετέχουν σε επενδύσεις. Καλώς ή κακώς, η μείωση του κόστους περνάει μέσα από την μεγάλη κλίμακα. Ποια είναι η διέξοδος όμως; Κατά την άποψή μας είναι η εξοικονόμηση ενέργειας και η ενεργός διαχείριση της ζήτησης. Η νέα λογική του ενεργού καταναλωτή, του prosumer, αυτού που επενδύει στην «μικροκλίμακά» του και μετέχει ενεργά ως καταναλωτής, είναι ο νέος χώρος άσκησης της ενεργειακής δημοκρατίας. Αν φανταζόμαστε την ενεργειακή δημοκρατία στο πεδίο του να πετύχουμε τους στόχους της χώρας για παραγωγή ΑΠΕ μόνον μέσω πολλών μικρών εγκαταστάσεων, τότε πρέπει να ξέρουμε ότι η αύξηση του ενεργειακού κόστους θα είναι σημαντική. Αυτό είναι ένα κρίσιμο στοίχημα και η ρύθμισή του είναι αντικείμενο της πολιτικής. Για να το πω σχηματικά και λίγο καθ΄υπερβολή, έχουμε ένα δίλλημα, «ενεργειακή δημοκρατία versus κόστος». Για να το λύσουμε αυτό, θα πρέπει  να διοχετεύσουμε τα κεφάλαια των μικρομεσαίων (που δεν μπορούν να είναι ανταγωνιστικά), από την παραγωγή ενέργειας μέσω μικρών σταθμών ΑΠΕ, στην εξοικονόμηση ενέργειας και στην ενεργή διαχείριση της ζήτησης».