Δημόσιος διάλογος για την ενεργειακή αγορά με όρους «τηλεπαραθύρου»

Έλαβα από έμπειρο στέλεχος της ηλεκτρικής αγοράς το παρακάτω σχόλιο αναφορικά με τις εν εξελίξει διεργασίες και διενέξεις γύρω από το ενεργειακό κόστος των βιομηχανιών. Το δημοσιεύω αυτούσιο γιατί νομίζω ότι «φωτογραφίζει» το κλίμα μέσα στο οποίο καλούνται να πάρουν αποφάσεις εκείνοι που έχουν τέτοια αρμοδιότητα. Το σχόλιο λοιπόν λέει τα εξής:
«Παρατηρούμε τον τελευταίο καιρό τους βιομηχανικούς καταναλωτές να συμμετέχουν στο δημόσιο διάλογο για πολύ σημαντικά θέματα, όπως η δομή και λειτουργία της ενεργειακής αγοράς, υπό όρους τηλεπαραθύρου, όπου δεν έχει σημασία τι λες και αν ευσταθούν τα επιχειρήματά σου αλλά αν φωνάζεις αρκετά ώστε να επισκιάζεις όλους τους άλλους… κλείνοντας που και που και το μάτι στον τηλεθεατή (κοιτώντας καχύποπτα) όταν οι άλλοι αρθρώνουν λογικές θέσεις προκειμένου να τις υποβαθμίσεις.
Επικαλούνται συμπαιγνίες, εμπαιγμούς, ίντριγκες και «συμφέροντα» τα οποία έχουν ως στόχο να βλάψουν την βιομηχανία και εκτοξεύουν απειλές προς πάσα κατεύθυνση, στοχεύοντας προφανώς να εκβιάσουν «το σύστημα» ώστε μέσω της οικειοποίησης πόρων που ανήκουν στην ενεργειακή αγορά να επιδοτήσουν το έλλειμμα πωλήσεων και ανταγωνιστικότητας που αντιμετωπίζουν για πολλούς και διάφορους λόγους.
Βλέπουμε να αποδίδονται στο υψηλό ενεργειακό κόστος οι πρόσφατες απολύσεις της Χαλυβουργίας Ελλάδας, τη στιγμή που από τη ΔΕΗ τους έχει προσφερθεί ένα από τα χαμηλότερα τιμολόγια παροχής ηλεκτρισμού στην Ευρώπη. Να κατηγορείται η κυβέρνηση για απροθυμία και ολιγωρία, όταν αυτή τους εξασφάλισε αυτά τα ιδιαίτερα χαμηλά τιμολόγια. Να στρέφονται λάβροι εναντίον της ΡΑΕ και να αμφισβητούν τις προθέσεις της και την ακεραιότητά της, τη στιγμή που όλη τη δύσκολή περίοδο της κρίσης και οικονομικής δυσπραγίας και ενώ χρωστούσαν δεκάδες εκατομμύρια στη ΔΕΗ, χάρη στις αποφάσεις της ΡΑΕ παρεμποδίστηκε η κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης και η καταγγελία των συμβάσεών τους από τη ΔΕΗ. Να χωρίζουν τη βαριά βιομηχανία σε καλή (χαλυβουργίες, τσιμέντα, κλπ) και κακή (εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής) και να ορίζουν ποια βιομηχανία πρέπει να κλείσει και ποια όχι.
Με αυτή τη στάση, εκτός του ότι διακινδυνεύουν την ομαλή λειτουργία της ενεργειακής αγοράς, κινδυνεύουν και οι ίδιοι να μείνουν χωρίς συμμάχους γιατί τελικά όλα έχουν ένα όριο!!!»