Επικίνδυνα παιχνίδια

Η κυβέρνηση οφείλει να δηλώνει αισιόδοξη. Άλλωστε, όταν η κοινωνική καταστροφή βαθαίνει δημιουργώντας κάθε μέρα καινούργιους απελπισμένους – ιδανικό προσάναμμα για να φουντώσουν τα ποσοστά μιας αξιωματικής αντιπολίτευσης που υπόσχεται τα πάντα -, το να «πουλήσει ελπίδα» είναι το μόνο που μπορεί να κάνει ο Αντώνης Σαμαράς για να περιορίσει την αρνητική ψήφο. Αλλά από την αισιοδοξία μέχρι την πανηγυρική διακήρυξη ότι έρχεται το τέλος των μνημονίων και αρχίζουν οι παροχές, υπάρχει μια χαώδης απόσταση. Τόσο, μάλιστα, καταλυτική, ώστε να καταβυθίζει την πρωθυπουργική αξιοπιστία, μέγεθος πολύτιμο σε περιόδους κρίσης.

Ο περιορισμός της ύφεσης σε επίπεδα λίγο κάτω από τις προβλέψεις και η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος στο 8μηνο, είναι θετικές εξελίξεις. Έχει επισημανθεί βεβαίως η συνδρομή της λογιστικής στην επίτευξη του πλεονάσματος, και έχει ασκηθεί σοβαρή κριτική για το ότι βασίζεται εν πολλοίς στην υποχρηματοδότηση (περίπου κατά 1,1 δις. ευρώ στο 8μηνο), του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Στο «πριόνισμα» δηλαδή της ίδιας της αναπτυξιακής προοπτικής της οικονομίας και στην υπονόμευση της διατηρησιμότητας του δημοσιονομικού αποτελέσματος. Ωστόσο, η αξιοποίηση της δημοσιονομικής προόδου  κατά τις συζητήσεις με τους πιστωτές, μπορεί να αποδειχθεί καταλυτική για να πάρει ευνοϊκή τροχιά η επίλυση, με συνολικό πλέον τρόπο, του ζητήματος του ελληνικού χρέους. Χωρίς μια τέτοια αναδιάρθρωση η χώρα δεν πρόκειται ποτέ να πάρει ανάσα.

Θα πρέπει όμως να είναι κανείς αφελής για να πιστέψει τις πρωθυπουργικές μεγαλοστομίες για άρση των αδικιών, κοινωνικό μέρισμα κ.λπ.,  όταν η ουσιαστική (και όχι συμβολική) έξοδος της χώρας στις αγορές δεν φαίνεται πιθανή και η συζήτηση για την ανάγκη νέου «πακέτου» που θα καλύψει το δημοσιονομικό και χρηματοδοτικό κενό των επόμενων χρόνων είναι ανοιχτή. Ή όταν, για παράδειγμα, η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει την κυριολεκτική κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος που θα δημιουργήσει, ήδη από το 2014, τεράστιες ανάγκες επιπλέον χρηματοδότησης.

Με μια κοινωνία που βιώνει τις δραματικές συνέπειες μιας πρωτοφανούς δημοσιονομικής προσαρμογής που οδήγησε σε σκληρή λιτότητα, στην απώλεια του ενός τρίτου της αγοραστικής δύναμης των πολιτών και κυρίως στην ιλιγγιώδη και καταστροφική αύξηση της ανεργίας στο 30%, δεν πρέπει κανείς να παίζει. Οι ισορροπίες είναι λεπτές και οι καιροί επικίνδυνοι…

(ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ 14/09/2013)