Το τρίτο πακέτο, η επιπλέον ύφεση και η επανάσταση του αυτονόητου...

Αρχής γενομένης από τον κ. Σόιμπλε πληροφορούμεθα τις τελευταίες μέρες ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί και τρίτο πακέτο στήριξης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο λόγος που θα συμβεί αυτό είναι ότι και το δεύτερο μνημόνιο απέτυχε. Η πρόβλεψή του για «μείωση του ΑΕΠ κατά 4-5 τοις εκατό σωρευτικά για την περίοδο 2012-2013» (μνημόνιο Ελλάδος και δανειστών που ψηφίστηκε τον Φεβρουάριο του 2012¹  και το οποίο συνυπέγραψαν οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος), έπεσε έξω κατά 100%. Η αθροιστική συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας στη διετία θα ξεπεράσει το 10%. Πέντε μονάδες επιπλέον ύφεση, από αυτή που είχε υπολογιστεί πριν μόλις ενάμιση χρόνο, χωρίς ακόμα να βλέπουμε την ανάκαμψη στον ορίζοντα. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η χώρα σε σχέση με τις επισημότερες προβλέψεις που προσυπέγραψαν η τρόικα και οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος, έχει 10 δισ. μικρότερο ΑΕΠ, 4 δισ. λιγότερα έσοδα (γενική κυβέρνηση) και τουλάχιστον 200.000 επιπλέον ανέργους. Σημαίνει τεράστιο πρόσθετο οικονομικό βάρος σε εκατομμύρια νοικοκυριά και όλες τις υπόλοιπες βαρύτατες κοινωνικές συνέπειες, που ζει καθημερινά η ελληνική κοινωνία.

Τίς πταίει; Είναι προφανές ότι την ευθύνη την έχουν πρώτα και κύρια τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν την περίοδο 2012-2013. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Πέντε μονάδες επιπλέον ύφεση λόγω της επιμονής του κ. Σαμαρά για πρόωρες εκλογές με το λάβαρο του «αρχιτέκτονα του αντιμνημονιακού αγώνα», που τίναξαν στην στρατόσφαιρα τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Χρυσής Αυγής και εκτροχίασαν το δεύτερο μνημόνιο πριν καλά-καλά ξεκινήσει. Πέντε επιπλέον μονάδες ύφεση λόγω της συνέχισης της οικονομικής πολιτικής Βενιζέλου-Παπακωνσταντίνου (υπερφορολόγηση και στραγγαλισμός ιδιωτικού τομέα και διατήρηση κατά το δυνατόν του υπερτροφικού κράτους), που μέχρι και σήμερα αδυσώπητα εφαρμόζεται. Πρόωρες συνταξιοδοτήσεις σε προνομιούχους από τα 50, απολύσεις από το δημόσιο με το σταγονόμετρο που καλύπτονται από ισάριθμες  προσλήψεις, μισό δισ. για εφάπαξ δημοσίων υπαλλήλων από τις αρχές του έτους, την ώρα που ο παραγωγικός τομέας της οικονομίας στραγγαλίζεται από την έλλειψη ρευστότητας κ.λπ.

Πληρώνουμε όμως και τις εμμονές της τρόικας και των πολιτικών της προϊσταμένων. Από τα εξωπραγματικά 50 δισ. από αποκρατικοποιήσεις (που ξεκίνησαν από το Ζάππειο και υιοθετήθηκαν άκριτα από την τρόικα²), ως την μέχρι μανίας θεωρία περί των χρημάτων που κρύβουν οι Έλληνες, στα οποία θα στηριχθεί η ελληνική ανάκαμψη, αν τους φορολογήσουμε τόσο ώστε να αναγκαστούν να τα αποκαλύψουν. Πρόκειται για μια εκδοχή της θεωρίας της ανάκαμψης χωρίς χρηματοδότηση (credit-less recovery), που απασχολεί τους οικονομολόγους του ΔΝΤ³  γενικότερα.  

Credit-less recovery την οποία εις μάτην αναμένουν να εμφανιστεί και στην Ελλάδα, αφού άλλοι είναι οι απηνώς φορολογούμενοι και άλλοι (πολύ λιγότεροι απ’ όσοι νομίζει η τρόικα), όσοι τα έχουν σε σεντούκια ή τοποθετήσεις στο εξωτερικό.

Τι μπορεί να γίνει; Το κλειδί είναι να εγκαταλείψουν οι παραγωγικοί Έλληνες, που σκληρότερα παντός άλλου υφίστανται τις συνέπειες αυτής της καταστροφής, την αυταπάτη της «αυτόματης προσαρμογής» μέσω της Ευρωπαϊκής παρέμβασης. Η στάση αυτή (που ισοδυναμεί με λύτρωση μέσω Ναβαρίνου, χωρίς να έχει προηγηθεί επανάσταση), είναι πρακτικά και ιστορικά καταδικασμένη. Αν περιμένουν την σωτηρία μόνο από την Ευρώπη θα βρεθούν ανεπαισθήτως και δια της αδρανείας να έχουν βοηθήσει στην επιβίωση και αναπαραγωγή του συστήματος που οδήγησε στην καταστροφή. Χωρίς τη δική τους πολιτική ενεργοποίηση και αντίδραση τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. 

Η έξοδος από το σημερινό αδιέξοδο μπορεί να επέλθει μόνο μέσα από την δυναμική οικονομική, κοινωνική και προπαντός πολιτική κινητοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, που σήμερα υποεκπροσωπούνται απελπιστικά και στο δημόσιο λόγο και στην πολιτική ζωή. Οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, οι παραγωγικοί υπάλληλοι που υπάρχουν στο δημόσιο και υφίστανται την ισοπέδωση του κομματισμού, οι καλοί επιχειρηματίες που ακόμα επιβιώνουν, ιδίως μικροί και μεσαίοι, οι αυτοαπασχολούμενοι που δεν καταφεύγουν στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή,  οι νέοι με δεξιότητες, ικανότητες και όνειρα που βρίσκουν μπροστά τους το τείχος της ανεργίας, πρέπει να δημιουργήσουν μια συμμαχία που να επιχειρήσει την επανάσταση του αυτονόητου. 

Αυτονόητο είναι το μικρό κράτος σε μια χώρα που έχει χρεοκοπήσει. Αυτονόητο είναι ότι ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας δεν γίνεται αν δεν μειωθούν δραστικά οι φόροι και προπαντός οι φόροι των επιχειρήσεων. Αυτονόητο είναι ότι όσα χρήματα διαθέτουμε για το κοινωνικό κράτος πρέπει να στηρίζουν τους κατεστραμμένους και  τους απελπισμένους, όχι να χρηματοδοτούν πρόωρες συντάξεις στα 50. Αυτονόητο είναι ότι πραγματικές θέσεις εργασίας μπορεί να δημιουργηθούν μόνο αν χρηματοδοτήσουμε κατ’ απόλυτη προτεραιότητα τις εξωστρεφείς, παραγωγικές επιχειρήσεις. Χωρίς αυτές δεν έχουμε μέλλον. Αυτονόητο είναι ότι κανένα πρόβλημα δεν θα λυθεί από τους νοσταλγούς του χειρότερου παρελθόντος και τους ορκισμένους εχθρούς της οικονομίας της αγοράς που βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και από τους αρνητές της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.  Αυτονόητο είναι ότι όσο μονοπωλούν την εξουσία εκείνοι που μας οδήγησαν εδώ, το σύστημα που οδήγησε στην καταστροφή θα συνεχίσει να διαιωνίζεται. Αυτονόητο είναι ότι μόνο η ανατροπή του σημερινού αδιέξοδου πολιτικού σκηνικού μπορεί να οδηγήσει στη χώρα σε μια πραγματική πολιτική, οικονομική και κοινωνική αλλαγή.

¹ Σελίδα 697, τεύχος πρώτο της εφημερίδας της κυβερνήσεως το 2012
²  Τα μη σοβαρά περί 50 δισ. από αποκρατικοποιήσεις περιλαμβάνονται και στο δεύτερο μνημόνιο (στη σελίδα 710, τεύχος πρώτο της εφημερίδας της κυβερνήσεως το 2012), παρά το γεγονός ότι από απαντήσεις σε σειρά ερωτήσεων προς την Επιτροπή, τις οποίες είχα διατυπώσει από το 2011, αποδεικνυόταν ότι επρόκειτο για παντελώς εξωπραγματικές και αστοιχείωτες υποθέσεις
³ Οι τελευταίοι αναζητούν κάθε τόσο τι πήγε λάθος και τα ψάχνουν όλα εκτός από το αυτονόητο. Ότι αντί να ξεκινήσουν μειώνοντας δραστικά το κράτος, έριξαν το βάρος μέχρις εξοντώσεως στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, με ασφυκτική μείωση της ρευστότητας και εξοντωτικούς φορολογικούς συντελεστές για τους εντίμους. Είτε γιατί εκεί τους οδήγησε το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είτε γιατί δεν ήθελαν να κατηγορηθούν ότι μεταφέρουν την «ιδεολογία του μικρού κράτους» στην καρδιά της σοσιαλ-πατερναλιστικής Ευρώπης. Στην προκειμένη περίπτωση όμως μόνο η άμεση και δραστική μείωση του κράτους μπορούσε να οδηγήσει σε διαφορετικό αποτέλεσμα. Όλα τα άλλα ήταν εξ αρχής καταδικασμένα. Οποιοδήποτε άλλο σενάριο απαιτούσε ακόμα περισσότερα δισ. στο πηγάδι χωρίς πάτο που λέγεται ελληνικό κομματικό κράτος. Ατελείωτα δισ. που δεν υπήρχε κανείς πρόθυμος να τα διαθέσει.

* Ο κ. Θόδωρος Σκυλακάκης είναι Πρόεδρος της Δράσης, Ευρωβουλευτής, μέλος της Συμμαχίας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη.

(capital.gr, 26/8/2013)