Δυο χαμένες ευκαιρίες

Ας δεχθούμε ότι το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από τη ζώνη του ευρώ έχει προς ώρας απομακρυνθεί και ότι η Ελλάδα, εν αναμονή των εξελίξεων στο μεγάλο ευρωπαϊκό πεδίο, παραμένει υπό μηχανική υποστήριξη, αντλώντας, δόση τη δόση, το απολύτως απαραίτητο οξυγόνο για να μην καταρρεύσει. Είναι αυτό προοπτική για την ελληνική οικονομία; Μπορεί να ελπίζει ο Έλληνας πολίτης σε καλύτερες μέρες; Το σχέδιο των δανειστών, στο βαθμό που θεωρηθεί ρητό και συνεκτικό (πράγμα για το οποίο ελάχιστοι στοιχηματίζουν) δεν φαίνεται να έχει τέτοιου είδους… ανησυχίες. Η ύφεση προβληματίζει μόνον ως παράγοντας δημοσιονομικής ανεπάρκειας και η ανεργία δεν λογαριάζεται σε κανένα ισοζύγιο.

Ούτε βεβαίως η εγχώρια πολιτική και οικονομική ηγεσία εμφανίζεται να έχει επεξεργαστεί κάποιου είδους εθνικό σχέδιο για την αποφυγή της χρεοκοπίας, την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση και, εν τέλει, την έξοδο από την κρίση.
Αντίθετα, ακόμα και τις έξωθεν επιβαλλόμενες τομές, φροντίζει να τις απονευρώσει από κάθε αναπτυξιακή δυνατότητα και να τις καταστήσει διεκπεραιωτικού τύπου κινήσεις για την «ονομαστική» τήρηση των μνημονιακών υποχρεώσεων και την εκταμίευση της δόσης.

Είναι άγνωστο αν οι αλλαγές που έφερε με το πολυνομοσχέδιο η κυβέρνηση  στον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος θα προσπορίσουν επιπλέον έσοδα στον προϋπολογισμό. Μένει να αποδειχθεί. Ωστόσο εκείνο που είναι βέβαιο, είναι ότι χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για μια πραγματική φορολογική μεταρρύθμιση που, πέραν του να παρεμβαίνει κοινωνικά, θα αποτελεί αναπτυξιακό εργαλείο ανασυγκρότησης της οικονομίας.

Αλλά και για τις αλλαγές στο δημόσιο που θα βγάλουν στην ανεργία μερικές ακόμα χιλιάδες συμπολιτών μας, υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι εντάσσονται σε κάποιο σχεδιασμό για την αποτελεσματικότερη δομή και λειτουργία του κράτους; Η αδυναμία της κυβέρνησης να προσδιορίσει τις ανάγκες της κρατικής μηχανής και να αξιολογήσει το δυναμικό που έχει στη διάθεσή της, οδήγησε στο τραγελαφικό φαινόμενο, το βράδυ να καταργούνται οι δημοτικοί αστυνομικοί, το πρωί οι σχολικοί φύλακες και το άλλο βράδυ οι τροχονόμοι, μέχρι να συμπληρωθεί το νούμερο.

Δικαιώνοντας απόλυτα όσους υποστήριζαν ότι η άρση της μονιμότητας στο ελληνικό δημόσιο θα οδηγούσε νομοτελειακά στην… πλατεία Κλαυθμώνος.

(ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ 13/07/2013)