Η «επετηρίδα» της αδιαφάνειας

Το ΥΠΕΝ παρουσιάζει τη νέα διάταξη του άρθρου 57 ως αποφασιστικό βήμα για την  αποθήκευση. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ρύθμιση που μοιράζει τον πολύτιμο και πεπερασμένο ηλεκτρικό «χώρο» του συστήματος με κριτήρια που θυμίζουν περισσότερο διοικητική «επετηρίδα» παρά ορθολογικό σχεδιασμό αγοράς - και που, όπως αποδεικνύεται, πέρασε ουσιαστικά χωρίς δημόσιο έλεγχο. 

Μια διάταξη που «εμφανίστηκε» μετά τη διαβούλευση 

Το πλέον κρίσιμο εύρημα δεν αφορά καν το περιεχόμενο της ρύθμισης, αλλά τον  τρόπο με τον οποίο αυτή εισήχθη. Στο κείμενο που τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση  στο OpenGov (10-20 Ιουλίου 2026), το νομοσχέδιο είχε 62 άρθρα, με το άρθρο 57 να  αφορά λατομεία σχιστολιθικών πλακών -καμία σχέση δηλαδή με προτεραιότητες  σύνδεσης αποθήκευσης. Στο κείμενο που κατατέθηκε στη Βουλή, τα άρθρα έγιναν  68, το νέο άρθρο 57 μετονομάστηκε σε «Προώθηση Υβριδικών Σταθμών» και εκεί  ακριβώς εμφανίστηκε, εκ του μηδενός, ολόκληρη η αρχιτεκτονική προτεραιότητας:  τα 1.000+1.000 MW κοινής σύνδεσης, οι merchant μπαταρίες και τα 2.000 MW  αντλησιοταμίευσης. 

Με απλά λόγια: μια ρύθμιση που ανακατανέμει χιλιάδες MW πολύτιμου ηλεκτρικού  χώρου και αλλάζει ουσιωδώς τη σειρά προτεραιότητας επενδύσεων δισεκατομμυρίων  ευρώ, προστέθηκε μετά το κλείσιμο της διαβούλευσης. Ούτε οι παραγωγοί, ούτε οι  Διαχειριστές, ούτε οι φορείς αποθήκευσης, ούτε οι υπόλοιποι χρήστες του δικτύου  είχαν ποτέ την ευκαιρία να τοποθετηθούν δημόσια πάνω σε αυτήν. Η «διαβούλευση»  έγινε, τυπικά, για ένα εντελώς διαφορετικό νομοσχέδιο. 

Πολλαπλές φάσεις, πολλαπλοί φορείς, μηδενική προβλεψιμότητα 

Πέρα από το πώς πέρασε, μένει και το τι περιέχει. Η διάταξη προβλέπει διαδοχικά  «κύματα» προτεραιότητας μεταξύ ΑΔΜΗΕ, ΔΕΔΔΗΕ, ΥΠΕΝ (μέσω μελλοντικής  Υπουργικής Απόφασης) και ΡΑΑΕΥ, με κάθε κατηγορία επενδυτή να περνά από  διαφορετικό «φίλτρο» αξιολόγησης. Κανείς δεν μπορεί σήμερα να προβλέψει με  βεβαιότητα πότε -ή αν- θα λάβει Οριστική Προσφορά Σύνδεσης, αφού η σειρά εξαρτάται από αποφάσεις που δεν έχουν καν εκδοθεί ακόμη. Η καθυστέρηση δεν λύνεται· απλώς μεταφέρεται και επανασχεδιάζεται, εν κινήσει, χωρίς κανείς εκτός  Υπουργείου να έχει δει το τελικό αποτέλεσμα πριν αυτό κατατεθεί στη Βουλή. 

Η μεγάλη απουσία: η εξισορρόπηση του δικτύου 

Το πιο ουσιαστικό κενό παραμένει αυτό που λείπει εντελώς: καμία αναφορά στο πώς τα νέα MW αποθήκευσης θα ενταχθούν στη συμμετοχή στην εξισορρόπιση του  συστήματος, ούτε στις υπηρεσίες τοπικής εξισορρόπισης δικτύου. Η αποθήκευση  αντιμετωπίζεται ως «χώρος» προς κατάληψη και όχι ως εργαλείο ευελιξίας που θα έπρεπε να σχεδιάζεται παράλληλα με τους μηχανισμούς εξισορρόπησης. 

Τι μένει να γίνει 

Το ΥΠΕΝ δεν είναι υποχρεωμένο να ανοίξει εκ νέου τη διαβούλευση, όμως η παρέμβαση μπορεί ακόμη να γίνει στο κοινοβουλευτικό στάδιο: με υπόμνημα προς την αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, αίτημα ακρόασης φορέων όπως ο HELIOS, τοποθετήσεις προς τα κόμματα και τους εισηγητές, και αίτημα τροποποίησης ή  απόσυρσης του άρθρου 57. Το επιχείρημα είναι ισχυρό και θεσμικά αδιαμφισβήτητο: μια ρύθμιση αυτής της βαρύτητας δεν μπορεί να νομιμοποιείται πίσω από μια  διαβούλευση που ποτέ δεν την περιείχε. 

Νίκος Πανόπουλος 

Πρόεδρος του φωτοβολταϊκού συλλόγου των μικρών παραγωγών HELIOS