Στο «natural hedging» με εγκατάσταση μπαταριών καταφεύγουν τα επενδυτικά χαρτοφυλάκια – Πως κερδίζουν πόντους στη διαπραγμάτευση με τις τράπεζες

Διέξοδο στις «αναστολές» επενδυτών και τραπεζών για την χρηματοδότηση έργων αποθήκευσης με μπαταρίες δυνητικά μπορούν να αποτελέσουν τα υβριδικά έργα τόσο με την κλασική έννοια του όρου στη βάση της γεωγραφικής  εγγύτητας όσο και υπό την μορφή ενός «virtual collocated asset» στο πλαίσιο ενός ευρύτερου χαρτοφυλακίου.

Ειδικότερα, όπως επισημαίνουν παράγοντες της αγοράς που συνομίλησαν με το energypress, η εν λόγω συζήτηση έχει ανοίξει για τα καλά με το εν λόγω μοντέλο να επιχειρεί να απαντήσει στην βασική πρόκληση που συνοδεύει τα εμπορικά έργα αποθήκευσης, γνωστά ως «merchant» μπαταρίες και δεν είναι άλλη από το πως θα καταστούν «investable» και «bankable». Παρά την όποια «οικειότητα» έχει αποκτήσει πλέον η ελληνική αγορά – επενδυτές και τράπεζες – με την προοπτική τέτοιων έργων ενόψει και του νέου κύματος μονάδων αποθήκευσης μέσω της πρόσκλησης του ΥΠΕΝ, παραμένουν σοβαρές επιφυλάξεις με το σύνολο των εμπλεκόμενων να αναζητούν τρόπους διασφάλισης των εσόδων.

Σε αυτή την κατεύθυνση τα πρώτα διαθέσιμα «εργαλεία» αφορούν στην συμβολαιοποίηση εσόδων μέσω ενός «tolling agreement» ανάμεσα στον επενδυτή και τον ΦοΣΕ ή στη σύναψη ενός PPA, όπου αμφότερες οι δύο επιλογές τυγχάνουν σκληρής διαπραγμάτευσης για την ώρα, δεδομένου του πρωτόγνωρου του πράγματος στην ελληνική αγορά, όταν ακόμη δεν υπάρχει επαρκής ορατότητα ως προς το εύρος των εσόδων που δύναται να αποκομίσει μια μπαταρία από την συμμετοχή της στις αγορές ηλεκτρικής ενέργειας είτε πρόκειται για την αγορά επόμενης ημέρας είτε για την αγορά εξισορρόπησης ή την παροχή επικουρικών υπηρεσιών.

Υπό αυτό το πρίσμα, κατά περιπτώσεις εμφανίζεται ως «εναλλακτική» η ενσωμάτωση της μπαταρίας σε ένα ευρύτερο χαρτοφυλάκιο παραγωγής πράγμα που με την σειρά του δύναται να απομειώσει μερικώς το ρίσκο της επένδυσης. Ο πρώτος λόγος είναι η «σύμπραξη» με έναν σταθμό ΑΠΕ κατά τα πρότυπα ενός υβριδικού μοντέλου, με το ένα asset να συμπληρώνει το άλλο, καταλήγοντας στο «τέλος της ημέρας» σε «natural hedging». Οι απώλειες του φωτοβολταϊκού κατά τις μεσημεριανές ώρες μετατρέπονται σε όφελος με την φόρτιση της μπαταρίας σε χαμηλές τιμές με την τελευταία να κερδίζει με την πώληση της παραγόμενης ενέργειας σε υψηλότερες τιμές κατά τις βραδινές ώρες.

Πρόκειται για το λεγόμενο arbitrage με την διαφορά ότι αυτό δύναται να επιτυγχάνεται με ανάλογα καλούς όρους και σε επίπεδο χαρτοφυλακίου, καθιερώνοντας πρακτικά ένα μοντέλο «καθετοποίησης», όπου οι απώλειες της μιας περίπτωσης μετατρέπονται σε όφελος της άλλης. Εδώ έγκειται το λεγόμενο «virtual collocation», δηλαδή η διαστασιολόγηση και συγκρότηση ενός χαρτοφυλακίου με τέτοιο τρόπο, ώστε τα asset να λειτουργούν στο μέτρο του δυνατού αντισταθμιστικά το ένα προς το άλλο όπως θα μπορούσε να συμβεί ανάμεσα σε ένα φωτοβολταϊκό και μια μπαταρία ακόμη κι αν δεν βρίσκονταν στην ίδια γεωγραφική τοποθεσία το ένα δίπλα στο άλλο.

Από την πλευρά τους οι τράπεζες, όπως επισημαίνουν αρμόδιες πηγές, «βλέπουν με καλό μάτι» εγχειρήματα που προκύπτουν στη βάση ενός χαρτοφυλακίου με την «άσκηση» από εκεί και πέρα να συνεχίζει «case by case» χωρίς ακόμη οι τράπεζες να έχουν καταλήξει σε μια φασόν φόρμουλα χρηματοδότησης κατά τα πρότυπα επί παραδείγματι των φωτοβολταϊκών. Αυτό γιατί υπεισέρχονται πολλαπλές παράμετροι για την διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος με το κυριότερο να αποτελεί ποιος και με ποιο τρόπο λειτουργεί την μπαταρία ώστε «αυτά που προβλέπει το μοντέλο σε ότι αφορά τα έσοδα να μεταφραστούν και στη πραγματική ζωή», όπως επισημαίνεται σχετικά.

Σε κάθε περίπτωση, όπως υπογραμμίζουν παράγοντες του κλάδου, η διασφάλιση των εσόδων συνεχίζει να αποτελεί την βασική πρόκληση με τον συνδυασμό τεχνολογιών στη βάση του collocated asset – είτε φυσικά είτε virtual – να συνιστά «μονόδρομο» για να φτάσει κανείς στην αγορά με επιτυχία, έχοντας πρώτα πάρει το σχετικό αναγκαίο «πράσινο φως» από την τράπεζα για την χρηματοδότηση του έργου.