Σε οικονομικό αδιέξοδο οι παλιές μονάδες φυσικού αερίου μεσοπρόσθεσμα – Ορατό ενδεχόμενο για προβλήματα επάρκειας ισχύος μετά το 2028

Τους κινδύνους για την οικονομική βιωσιμότητα των παλιότερων κυρίως μονάδων φυσικού αερίου επιβεβαιώνουν τα αποτελέσματα νεότερων μελετών που βρίσκονται σε γνώση του energypress και προσδιορίζουν το πρόβλημα για την περίοδο μετά το 2028.

Ειδικότερα, όπως αναφέρουν σχετικές πληροφορίες, ο μετασχηματισμός του ενεργειακού μίγματος της χώρας με την διείσδυση των ΑΠΕ να αυξάνει χρόνο με τον χρόνο, προβλέπεται να δημιουργήσει ένα ασφυκτικό περιβάλλον για την λειτουργία των μονάδων φυσικού αερίου. Το πρόβλημα εστιάζει κυρίως στις παλιότερες μονάδες  χωρίς ωστόσο να εξαιρούνται και ορισμένες νεότερες και χρήσιμες για την λειτουργία του ηλεκτρικού συστήματος, γεγονός που υπογραμμίζει και το μέγεθος του προβλήματος.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών, όπως αναφέρουν οι ίδιες πληροφορίες, το τυχόν «βεβιασμένο» κλείσιμο των μονάδων – ιδίως αν η «μπάλα» πάρει και κάποιες νεότερες μονάδες -  θα δημιουργήσει προβλήματα επάρκειας στο σύστημα την περίοδο μετά το 2028 έως και το 2035 όταν και αναμένεται να εξομολυνθεί η κατάσταση με την εδραίωση των υπόλοιπων στοιχείων του συστήματος (βλ. αποθήκευση, εξισορρόπηση της ζήτησης, νέες τεχνολογίες κλπ).

Υπενθυμίζεται, όπως έχει γράψει το energypress, ότι ανάλογη εκτίμηση ως προς την βιωσιμότητα των μονάδων αερίου περιλαμβάνει και η τελευταία μελέτη επάρκειας του ΑΔΜΗΕ όπου σημειώνεται, μεταξύ άλλων, ότι η παράλληλη εγκατάσταση της αυξημένης ισχύος ΑΠΕ, σταθμών αποθήκευσης και μονάδων αερίου θα εξασφαλίζει μεν επάρκεια, αλλά θα καθιστά μη βιώσιμους παλιούς και νέου σταθμούς και μονάδες, με όρους αποκλειστικά αγοράς. Σε αυτή την κατεύθυνση, το «δια ταύτα» παραμένει ίδιο και αφορά την εγκαθίδρυση μηχανισμών ενίσχυσης των μονάδων προκειμένου να αποσοβήσουν τον κίνδυνο.

Αν και η σχετική συζήτηση βρίσκεται «παγωμένη» εδώ και πολύ καιρό χωρίς να έχει υπάρξει κάποια ιδιαίτερη εξέλιξη, χρειάζεται να σημειωθεί ότι το μοντέλο που εν τέλει θα προκριθεί ενδέχεται να μην είναι ίδιο με όσα γνωρίζαμε μέχρι τώρα. Με άλλα λόγια, η συζήτηση δεν περιορίζεται στην επαναφορά των μηχανισμών ισχύος αλλά εξετάζει και άλλα εργαλεία όπως εφεδρείες αντικατάστασης, ενώ, ταυτόχρονα, φαίνεται να «απορρίπτει» οριζόντιες «φόρμουλες», δηλαδή αποζημίωση προς πάσα κατεύθυνση.

Σημειώνεται, όπως έχει γράψει το energypress (δείτε εδώ και εδώ), ότι την σχετική συζήτηση περί μηχανισμών επάρκειας ισχύος παρακολουθούν και οι επενδυτών των μπαταριών, καθώς με βάση την νέα Οδηγία της Κομισιόν για την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, δύναται να ενταχθούν και οι σταθμοί αποθήκευσης σε ένα τέτοιο σχήμα.

Προς επίρρωσιν των παραπάνω, ο Ευρωπαϊκός διαχειριστής ENTSO-E σε πανευρωπαϊκή ανάλυση που πραγματοποίησε το 2022 για την επάρκεια ισχύος με χρονικό ορίζοντα το 2030 ασπάζεται το ίδιο συμπέρασμα, κάνοντας λόγο ότι οι σημαντικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα στο ηλεκτρικό σύστημα της Ευρώπης οδηγούν σε επιδείνωση της ανταγωνιστικότητας των μονάδων αερίου μακροπρόθεσμα. Καταλήγει στο συμπέρασμα, μεταξύ άλλων, ότι οι μονάδες αερίου θα χρειαστούν μηχανισμό ισχύος για να είναι βιώσιμες και να επιτελέσουν το ρόλο της στήριξης της παραγωγής ΑΠΕ στο σύστημα.

Η εναλλακτική, όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, στην περίπτωση που δεν υπάρξει κάποιο σχήμα στήριξης και έχουμε μείωση του «στόλου» μονάδων φυσικού αερίου, θα είναι οι περισσότερες εισαγωγές καθώς και αποθηκευτικά μέσα, πράγμα όμως που διατηρεί «ερωτηματικά» ως προς την αποτελεσματικότητά του, μιλώντας για την επάρκεια ισχύος σε όλες τις συνθήκες και δη σε συνθήκες παραγωγής με έντονο στοχαστικό στοιχείο.

Ως προς τα νέα assets στον ελληνικό στόλο μονάδων αερίου, μετράμε ήδη την μονάδα συνδυασμένου κύκλου 826 MW στον Άγιο Νικόλαο η οποία βρίσκεται σε λειτουργία και αναμένεται να ακολουθήσουν το επόμενο διάστημα δύο ακόμη CCGT, ισχύος άνω των 800 MW η καθεμία, σε Κομοτηνή (ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, Motor Oil) και Αλεξανδρούπολη (ΔΕΗ, ΔΕΠΑ και Όμιλος Κοπελούζου).