Πως φτάσαμε στην παρέμβαση Ντράγκι

1. Η  εκλογή Ολάντ τον περασμένο Μαιο  υπήρξε η πρώτη σοβαρή ανατροπή στις ευρωπαϊκές ισορροπίες. Το δίδυμο Μέρκελ-Σαρκοζί έπαυσε να υφίσταται με την Γαλλία πλέον σε απόσταση από την Γερμανία αλλά με εμφανή στρατηγική αμηχανία: Ο νέος πρόεδρος δεν μπορούσε ούτε να αναλάβει το κόστος της πλήρους διάψευσης των προεκλογικών του δεσμεύσεων ούτε όμως να δρομολογήσει μια μετωπική σύγκρουσης της Γαλλίας με την Γερμανία. Από την μιά μεριά τον περίμενε η πολιτική οργή και η κοινωνική έκρηξη και από την άλλη οι Αγορές και οι Οίκοι Αξιολόγησης.

2. Η διάρρηξη του Γαλλογερμανικού Άξονα έδωσε ανέλπιστα τεράστια περιθώρια πολιτικών ελιγμών στον Μόντι. Κατόρθωσε να παρεμβληθεί ως τρίτος ανάμεσα στην Μέρκελ και στον Ολάντ διευκολύνοντας κατά περίπτωση και τους δύο ηγέτες που κατέγραψαν τις διαφωνίες τους και συμφώνησαν σιωπηλά να μην αρχίσουν εχθροπραξίες. Το σκληρό χαρτί του Μόντι ήταν ο κίνδυνος κατάρρευσης της Ιταλίας μιά εξέλιξη απαγορευτικού κόστους τόσο γιά την Γαλλία όσο και γιά την Γερμανία.

3. Τα παραπάνω λειτούργησαν ως  περιορισμός ζημιών  καθώς στην διάρκεια του Ιουνίου και του Ιουλίου η Ισπανία στην πράξη χρεοκόπησε, ετέθη εκτός Αγορών με την διάσωση της να απαιτεί εδώ και τώρα νέο κοινό παρονομαστή, νέα γαλλογερμανική προσέγγιση. Με τον Ολάντ εγκλωβισμένο στην κατοχύρωση στρατηγικής ανάπτυξης, και την Μέρκελ στην συνέχιση της διάσωσης στο παρά πέντε το αδιέξοδο ήταν ορατό.

4. Ο δρόμος έμοιαζε στρωμένος για το Βερολίνο. Το φθινόπωρο θα έσωζε στο παρά πέντε στην Ιταλία και την Ισπανία και με την Γαλλία παράλυτη και στο έλεος της Γερμανίας για να αντιμετωπίσει την επερχόμενη επίθεση των Αγορών και την βροχή υποβαθμίσεων από τους Οίκους Αξιολόγησης θα επέβαλλε την Οικονομική Διακυβέρνηση-Πολιτική Ενωση  κομένη και ραμένη στα μέτρα της. Ενα πλαίσιο πολύ πιό προωθημένο από τις προτάσεις Λάμερς του 1994, και την ομιλία Φίσερ το 2000 που θα εγκαθίδρυε  οχι την Ευρωπαική Ομοσπονδία αλλά την Γερμανική Ευρώπη

5. Στην υπεροψία και την μέθη της συγκυριακής αυτής παντοδυναμίας στους ινδοευρωπαϊκού συσχετισμούς η γερμανική πλευρά υποτίμησε δύο παράγοντες: Πρώτον τις ανεξέλεγκτες από οποιοδήποτε θεσμικό πολιτικό όργανο υπερεξουσίες του επικεφαλής της ΕΚΤ που η ίδια είχε αγωνιστεί σκληρά να κατοχυρώσει στην  διαπραγμάτευση που προηγήθηκε του Μάαστριχ το 1991. Στην μέχρι τώρα λειτουργία της  με τους δύο πρώτους διοικητές τον Duiseberg  και τον Trichet η Κεντρική Τράπεζα λειτούργησε περισσότερο ως ελεγκτής εφαρμογής του Συμφώνου Σταθερότητας και ελάχιστα παρεμβατικά-διορθωτικά όπως λειτουργεί η Fed  στις ΗΠΑ. Αν ο Ντράγκι αποφάσιζε να αναλάβει το ρίσκο της παρέμβασης και της διασταλτικής ερμηνείας των αρμοδιοτήτων του με πλειοψηφία στο Δ.Σ. Της ΕΚΤ κανείς δεν μπορούσε θεσμικά να τον σταματήσει.

6. Ο δεύτερος παράγων που υποτιμήθηκε από γερμανικής πλευράς ήταν η προκαταβολική επιβράβευση- αναγνώριση της αξιοπιστίας του Ντράγκι και του Μόντι που σχεδόν ταυτόχρονα ανέλαβαν τα ηνία της ΕΚΤ ο πρώτος και την πρωθυπουργία της Ιταλίας ο δεύτερος. Μιά ματιά στον γερμανικό τύπο  πέρσι το φθινόπωρο καταγράφει την ανακούφιση που τον Τρισέ στην θέση του αποσυρθέντος Γερμανού Βέμπερ τον διαδέχεται ένας Ιταλός  στη ν εθνικότητα αλλά πιστοποιημένος οπαδός της σκληρής δημοσιονομικής ευταξίας. Ιδια εύσημα γιά τον Μόντι που ήταν από την αρχή τόσο στην ρητορική αλλά και στην πολιτική σημειολογία η απόλυτη αντίστιξη με τον οπερετικό Μπερλουσκόνι.,

7. Ετσι το μοιραίο κτύπημα που οδήγησε στη μεγάλη ανατροπή δεν ήλθε από τον σοσιαλιστή Ολάντ και την αναπαλαιωμένη  τύπου Μιτεράν αριστερή προγραμματική ρητορική του αλλά από δύο Ιταλούς που το Βερολίνο είχε πιστοποιήσει ως Γερμανούς!

8. Θα κάνω τα πάντα γιά να σώσω το Ευρώ. Θολή και γενικόλογη τον Ιούλιο η πρώτη δέσμευση αντιμετ΄βπισε την δυσπιστία των Αγορών αλλά δεν υποχρέωσε την Μέρκελ να αντιδράσει. Πιό συγκεκριμένη στην συνέχεια  οδήγησε σε συσπείρωση τον Ολάντ με τον Μόντι και τον Ραχόι. Αν ο επικεφαλής της ΕΚΤ αλλάζει γραμμή πλεύσης το Παρίσι , η Ρώμη και η Μαδρίτη δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν από μιά διμερή διαπραγμάτευση με την Μέρκελ. Διακριτικά , χωρίς κραυγές θριαμβολογίας συσπεςιρώνονται στηρίθζουν τον ντράγκι και απομονώνουν προληπτικά την Γερμανία.

9. Μέχρι στιγμής τέλος καλό όλα καλά.  Την ευθύνη της στροφής ανέλαβε ο Ντράγκι και δεν χρειάσθηκε σύγκρουση της Γερμανίας με τους εταίρους της σε επίπεδο Eurogroup-Ecofin η Συνόδου Κορυφής. Η διατύπωση της παρέμβασης Ντράγκι με την συνομολόγηση υποχρεωτικά μνημονιακού τύπου δεσμεύσεων από τις χώρες που θα δανείζονται από τον Μόνιμο Μηχανισμό ESM και θα στηρίζονται στην συνέχεια από την ΕΚΤ σώζει με το παραπάνω σε επικοινωνιακό τουλάχιστον επίπεδο τα προσχήματα γιά την Καγκελάριο.

10. Η πραγματικότητα είναι σκληρή ήττα και πολιτική απομόνωση της Γερμανίας. Χωρίς την απειλή τηε χρεοκοπίας και χωρίς την καλή θέληση του Βερολίνου πλέον ως μόνη οδό σωτηρίας η γαλλία, Ιταλία και Ισπανία μαζί μετον Ντράγκι αλλά και με τον Γιούνκερ και τον Μπαρόζο και με εμφανή στήριξη των Ομπάμα-Γκάιτνερ έβαλλάν στην γωνία το Βερολίνο. Η γερμανική Ατζέντα ακυρώθηκε, ο Ντράγκι με την παρέμβαση του δεν έρριξε μόνον εντυπωσιακά το κόστος δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας αλλά αποκατέστησε διορθωτικά τις ενδοευρωπαικες πολιτικές ισορροπίες στο  Status Quo Ante  που υπήρχε στην Ευρωζώνη πριν ξεσπάσει η δημοσιονομική κρίση της Αθήνας στις αρχές του 2010. Ακύρωσε την συνθηκολόγηση Σαρκοζί στην Γερμανία και ξαναέδωσε διαπραγματευτική αξιοπιστία στην Ιταλία και την Ισπανία.

11. Οι χθεσινές δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας Μοσκοβισί που στην ουσία λένε ότι στην Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου πρέπει να λήξει οριστικά η εκκρεμότητα της σπεραιτέρω στήριξης της Ισπανίας και της Ελλάδας έχει ένα βαρύνων πολιτικό υπονοούμενο: Αν γιά το Βερολίνο μέχρι την παρέμβαση Ντραγκι η συζήτηση και η αβεβαιότητα γιά την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ήταν εκτός από λαϊκισμός εσωτερικής κατανάλωσης και μόνιμο φόβητρο γιά την Λισαβόνα την Μαδρίτη και την Ρώμη σήμερα ο οριστικός τερματισμός της αμφισβήτησης της παραμονής της χώρας μας στην Ευρωζώνη είναι γιά τον Ολάντ, τον Μόντι, τον Ραχόι αλλά και γιά τον Ντράγκι αναγκαία προληπτική διασφάλιση από ενδεχόμενη γερμανική αντεπίθεση.

12. Ολα δείχνουν ότι το Βερολίνο δεν θα ρισκάρει και δεύτερη δημόσια πιστοποίηση της απομόνωσης του  απέναντι στα μεγάλα μεγέθη της Ευρωζώνης επιμένοντας σε σκληρή μεταχείριση της Αθήνας. Αν η Ελλάδα ήταν πολύ μικρή γιά να αναγάγει το πρόβλημα της σε ευρωπαϊκό το κατάφερε η Ιταλία χάρη στους Ντράγκι-Μόντι. Η απότομη στροφή από την Grexit  στην οποία στοιχημάτιζαν και στοιχηματίζουν ακόμη λόγω αδράνειας οι κερδοσκόποι στην επιβεβαίωση της παραμονής της Αθήνας στην Ευρωζώνη  μπορεί σε συνδυασμό με την γεωπολιτική μας αναβάθμιση στην Ανατολική Μεσόγειο- Μέση Ανατολή  να οδηγήσει στην αποκατάσταση της αξιοπιστίας της Αθήνας στην Ευρύτερη Περιοχή  ως εσχατιάς ενός Σκληρού πυρήνα της Ευρώπης που ούτε θα συρρικνωθεί, ούτε όμως θα διευρυνθεί γιά το ορατό μέλλον. Μπορεί να αργήσουμε πιό πολύ από τους εταίρους μας να επιστρέψουμε στην ανάπτυξη  αλλά μπορούμε ήδη να ανακτούμε τον ευρωπαϊκό αέρα που είχαμε προ της κρίσης στις σχέσεις μας τόσο με τις βαλκανικές χώρες όσο και στον διάλογο με την Τουρκία.

(http://www.statesmen.gr, 10/9/2012)