Επικίνδυνοι λεονταρισμοί

Οταν ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών επέκρινε αυτούς που τον κατηγορούσαν για τα επώδυνα μέτρα που ήταν αναγκασμένος να επιβάλει. Τότε απαντούσε ότι η χώρα βρισκόταν αντιμέτωπη με το φάσμα της χρεοκοπίας, πως οι περικοπές ήταν αναγκαίες για την εξασφάλιση της χρηματοδότησης και καλούσε τους πάντες να συνειδητοποιήσουν την οδυνηρή πραγματικότητα και να καταβάλουν κάθε προσπάθεια ώστε να αποφευχθεί η πλήρης κατάρρευση και έξοδος από την Ευρωζώνη.

Τότε μιλούσε εκ μέρους ενός ΠΑΣΟΚ που, όντως, σήκωνε μόνο του τον Σταυρό του Μαρτυρίου, και το οποίο δεχόταν λαϊκίστικη κριτική και από τις δύο πλευρές του ιδεολογικού φάσματος. Αντί, όμως, να διατηρήσει και σήμερα στάση ευθύνης, συμβάλλοντας ως κυβερνητικός εταίρος στην όσο το δυνατόν καλύτερη διαχείριση μιας εξαιρετικά δύσκολης πραγματικότητας, επιλέγει να «παίζει επικοινωνιακά παιχνίδια με τα μέτρα», όπως τον κατηγόρησε κορυφαίο στέλεχος του δικού του κόμματος.

Η συγκυρία είναι άκρως επικίνδυνη. Δεν είναι μόνον η ενδεχόμενη αδυναμία της Ελλάδας να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα, υπάρχει πλέον η ορατή επιθυμία κάποιων να δουν τη χώρα μας εκτός Ευρωζώνης, ενώ εγκυμονεί πάντα ο κίνδυνος ενός «λάθους». Ο πρόεδρος της Κομισιόν μας προειδοποίησε ευθέως ότι μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου έχουμε μια τελευταία ευκαιρία να πείσουμε για τη σοβαρότητα και την αποφασιστικότητά μας και να αποτρέψουμε την έξοδο από το ευρώ, εξέλιξη που δεν αποτελεί πλέον ταμπού για τις χώρες και τους θεσμούς που μας χρηματοδοτούν. Τα σκληρά μέτρα που καλείται να υλοποιήσει η κυβέρνηση συνεργασίας ήταν γνωστά σε όλους προ των εκλογών. Μπορεί η ανάδειξη της ανάγκης για επαναδιαπραγμάτευση να συνετέλεσε στην αποφυγή της διαφαινόμενης καταστροφής, αλλά σήμερα απαιτείται ρεαλισμός. Προς τι όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου;

Ο κ. Βενιζέλος πρέπει να κάνει (κάποιοι πιστέψαμε ότι την είχε ήδη κάνει) μια στρατηγική επιλογή: να λειτουργήσει ως πραγματικός κυβερνητικός εταίρος, κινούμενος με ρεαλισμό, στηρίζοντας την εφαρμογή επώδυνων μέτρων, κάνοντας το παν για να ανακτήσει η χώρα την αξιοπιστία της και να παραμείνει εντός της Ευρωζώνης, και στη συνέχεια ως φερέγγυος εταίρος να διεκδικήσει ως μέρος της τριμερούς κυβέρνησης σε πολιτικό επίπεδο επιμήκυνση του χρόνου προσαρμογής και, κυρίως, άλλους τρόπους ελάφρυνσης του βάρους που έχει επωμισθεί η χώρα («κούρεμα» του χρέους προς την ΕΚΤ και άλλα κράτη) ή θα ενεργεί με γνώμονα το πολιτικό του μέλλον που σημαίνει ότι θα επιχειρήσει να αποστασιοποιηθεί από την «αντιλαϊκή» πολιτική της επάρατου Δεξιάς με την οποία περιέργως συνεργάζεται. Φοβούμενος περαιτέρω απώλειες προς τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τη ΔΗΜΑΡ, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανισθεί ως ο πατριώτης πολιτικός που τολμά να ορθώσει το ανάστημά του στην τρόικα, αλλά το μόνο που στην πράξη επιτυγχάνει είναι να αποσταθεροποιεί μια εκ των πραγμάτων εύθραυστη κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να ενισχύει τις πιθανότητες κατάρρευσης της ίδιας αλλά και της χώρας. Οι περιστάσεις δεν επιτρέπουν λαϊκίστικους λεονταρισμούς όπως αυτούς του περασμένου Σεπτεμβρίου, που προκάλεσαν την αποχώρηση της τρόικας και παρ’ ολίγον να οδηγήσουν τη χώρα σε άτακτη χρεοκοπία.

Καθώς τα περιθώρια ανοχής και αντοχής των εταίρων έχουν εξαντληθεί, δεν μπορεί κάποιοι να υποκρίνονται με επικοινωνιακά τεχνάσματα και απόπειρες μετακύλισης ευθυνών. Στη σημερινή συγκυρία, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση εξακολουθεί να παραπλανά την κοινή γνώμη και αναζητεί κομματικά οφέλη από την καταστροφή στην οποία κάποιοι προσβλέπουν, ηγέτες που θέλουν να θεωρούνται υπεύθυνοι δεν μπορούν να δρουν με γνώμονα το κομματικό και προσωπικό όφελος.

(Καθημερινή, 2/8/2012)