2012, η μεγάλη ανατροπή

Η Ελλάδα των καθυστερήσεων, της διαπλοκής και της πολιτικής ανωριμότητας βουλιάζει στην κινούμενη άμμο της πανευρωπαϊκής ύφεσης. Στην άκρη του τούνελ δεν υπάρχει φως. Οι σειρήνες της πτώχευσης ηχούν απειλητικά. Αξίζει, όμως, να σκεφθεί κανείς -ή μάλλον να φανταστεί- πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα:

Υπό την καθοδήγηση του σημερινού σοβαρού και αξιόπιστου πρωθυπουργού της η Ελλάδα ανατρέπει τα δεδομένα. Επειτα από σκληρή και αποτελεσματική διαπραγμάτευση, που ενδεχομένως να περιλαμβάνει και ενεργοποίηση των CACS (ρήτρες που οδηγούν στην υποχρεωτική συμμετοχή όλων των ομολογιούχων στο «κούρεμα» εάν έχει γίνει αυτό αποδεκτό από το 75% των κατόχων ελληνικού χρέους), εξασφαλίζει ένα καλύτερο του αναμενομένου PSI και κλείνει τη νέα χρηματοδότηση με βελτιωμένους όρους. Ταυτόχρονα, ξεκινά η υλοποίηση σωρείας ιδιωτικοποιήσεων. Η αξιοποίηση της τεχνογνωσίας του ΔΝΤ αρχίζει να αποδίδει καρπούς, ενώ η απορρόφηση του ΕΣΠΑ προσφέρει αναπτυξιακή ανάσα. Το μειωμένο κόστος παραγωγής και η πιο ευέλικτη αγορά εργασίας αρχίζουν να προσελκύουν ξένους επενδυτές, οι οποίοι σπεύδουν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους καθώς έχουν πεισθεί ότι η χώρα θα παραμείνει εντός του ευρώ.

Για πρώτη φορά σε μια προεκλογική περίοδο δεν κυριαρχούν η υπερβολή και η ανευθυνότητα, αλλά αντίθετα γίνεται συζήτηση ουσίας και τα αστικά κόμματα καταθέτουν συγκεκριμένες προτάσεις αναλαμβάνοντας εκ των προτέρων το όποιο πολιτικό κόστος. Η συμφωνία τους σε ένα νέο σύγχρονο φορολογικό νομοσχέδιο μακράς πνοής με χαμηλότερους συντελεστές εμπεδώνει μια αίσθηση σταθερότητας και συνέχειας στον επιχειρηματικό κόσμο. Σε αυτό το πρωτόγνωρο για την Ελλάδα περιβάλλον οι εκλογές αναδεικνύουν ένα σταθερό κυβερνητικό σχήμα με ευρεία πλειοψηφία που ηγείται με υπευθυνότητα και όραμα της προσπάθειας που βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι Ελληνες εμπιστεύονται και πάλι το εγχώριο τραπεζικό σύστημα, επιστρέφουν τις καταθέσεις τους και ενισχύουν την πολυπόθητη ρευστότητα. Οι ομογενείς πείθονται για τη φερεγγυότητα της ελληνικής κυβέρνησης και ενεργοποιούνται στηρίζοντας οικονομικά, αλλά και επικοινωνιακά την Ελλάδα. Εν τω μεταξύ, οι εξαγωγές αρχίζουν να παρουσιάζουν άνοδο, όπως και ο τουρισμός. Η μεθοδικότητα ενός σοβαρού υφυπουργού αποδίδει καρπούς και το αυξημένο διεθνές ενδιαφέρον για εξόρρυξη φυσικού αερίου και πετρελαίου νοτίως της Κρήτης ενισχύεται από τις προκαταρκτικές εκτιμήσεις για την ύπαρξη τεραστίων κοιτασμάτων στην ελληνική ΑΟΖ. Οι προσδοκίες πολλαπλασιάζονται.

Το βαρέλι αποκτά, επιτέλους, πάτο και αρχίζει να γεμίζει. Η ανάσα από το PSI χαλαρώνει τον χαλκά από τον λαιμό της ελληνικής οικονομίας. Το 2012 αναδεικνύεται στη χρονιά που η νέα Ελλάδα, της υπευθυνότητας, της συναίνεσης, της παραγωγικότητας, της καινοτομίας, ανατρέπει τις προβλέψεις. Ξαφνικά, η χώρα μας δεν είναι πια ο περίγελος της Ευρώπης και του κόσμου, αλλά το φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση. Στα εστιατόρια του Παρισού και του Βερολίνου δεν συμπεριφέρονται υποτιμητικά στους Ελληνες, απαιτώντας μόνο μετρητά, αλλά δέχονται και πάλι τις ελληνικές πιστωτικές κάρτες.

Στην ετήσια σύνοδο του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, τον Οκτώβριο του ’12, επαναλαμβάνεται το σκηνικό της αντίστοιχης συνόδου του 2010 όταν, μετά την απρόσμενη πρόοδο που είχε σημειωθεί εκείνο το καλοκαίρι στο εργασιακό και το ασφαλιστικό, όλοι εκθείαζαν την Ελλάδα και η εκπρόσωπος του Ταμείου έλεγε με δέος στον γράφοντα: «Τελικά, οι Ελληνες μας εκπλήξατε όλους».

Αποτελεί η σημερινή στήλη ρεαλιστική αποτίμηση της πραγματικότητας ή ουτοπική ευχή των ημερών; Η απάντηση δική σας. Καλή χρονιά.

(Πηγή: Καθημερινή,29/12/2011)