Ορισμένες θετικές σκέψεις για το διαγωνισμό ΑΠΕ της Βρετανίας και τα υπεράκτια αιολικά

(αναδημοσίευση από https://jeromeaparis.substack.com)

Δεν υπήρξαν επιτυχείς προσφορές από υπεράκτια αιολικά στον τελευταίο διαγωνισμό ΑΠΕ της Βρετανίας και αυτό ήδη προβάλλεται ως πισωγύρισμα για τα ενεργειακά σχέδια της χώρας, καθώς και ακόμη ένα πρόβλημα για τον κλάδο που ήδη αντιμετωπίζει θέματα στις ΗΠΑ και τη Βρετανία, όπου αρκετά έργα είτε ακυρώθηκαν είτε αναβλήθηκαν και τα διμερή συμβόλαια εγκαταλείφθηκαν ή επαναδιαπραγματεύτηκαν.

Όμως πιστεύω ότι είναι καλό διότι α) αντανακλά μια πειθαρχία στο κόστος και β) αποδεικνύει ότι ο σχεδιασμός των αποζημιώσεων είναι έξυπνος και αποφεύγει "τρελές" προσφορές όπως είδαμε σε άλλες αγορές.

Βραχυπρόθεσμα ο λόγος για την αποτυχία της δημοπρασίας ήταν ότι υπήρχε ανώτατο όριο προσφορών στις 44 λίρες/MWh που αντανακλούσε τις τιμές της προηγούμενης δημοπρασίας (37 λίρες/MWh) αλλά όχι το τι συνέβη ενδιάμεσα, δηλαδή τις αυξήσεις κόστους στην εφοδιαστική αλυσίδα (άρα μεγαλύτερες επενδύσεις) και την αύξηση των επιτοκίων (που αυξάνουν το συνολικό κόστος χρηματοδότησης της επένδυσης και απλώνεται στη διάρκεια ζωής του έργου).

Και ο λόγος που οι εταιρείες δεν υπέβαλαν προσφορές στη δημοπρασία, σε αντίθεση με ότι έκαναν στη Γερμανία (όπου αντιμετώπιζαν τα ίδια ζητήματα πληθωρισμού και επιτοκίων) ήταν ότι ο μηχανισμός των CfD παρέχει ένα εν πολλοίς σταθερό εισοδηματικό επίπεδο και έτσι δεν μπορείς να "κλέψεις" ποντάροντας σε υψηλές τιμές αγοράς. Το CfD επιβάλει πειθαρχία κόστους διότι τα έσοδα έχουν ταβάνι και δεν μπορείς να πετύχεις ένα έργο αν υπάρχει αβεβαιότητα κόστους (πόσο μάλλον υπέρβαση).

Τα CfD είναι καλά για τον κλάδο διότι η τιμή σίγουρα επιτρέπει την προσέλκυση φθηνότερου κεφαλαίου που μειώνει το κόστος σχετικά με τις εμπορικές λύσεις, όμως προφανώς ο κλάδος επηρεάζεται από τον πληθωρισμό και τις αυξήσεις επιτοκίων που ενισχύουν το κόστος κεφαλαίου. Έτσι η ανταγωνιστική τιμή είναι υψηλότερη από ότι δύο χρόνια πριν και πιθανώς πάνω από τις 44 λίρες/MWh. Μάλλον, όμως ελαφρώς υψηλότερη.

Η λύση είναι να γίνει μια νέα δημοπρασία με υψηλότερο  ταβάνι, αλλά δίχως να αλλάξει το τιμολογιακό σύστημα. Οτιδήποτε επιτρέπει στις εταιρείες να στραφούν σε μη καθορισμένες τιμές και έκθεση στην αγορά (ποιοτικά κριτήρια, μικρότεροι όγκοι με σταθερές τιμές κτλ) θα τους επιτρέψει να βάλουν παράλογα στοιχήματα στις τιμές για τα οποία δεν θα αναλάβουν την ευθύνη (και θα προσπαθήσουν να τα αποφύγουν όπως έκαναν οι εταιρείες ηλεκτρισμού πρόσφατα στη Βρετανία και τις ΗΠΑ).

Οι σταθερές τιμές επιτρέπουν λογικές διαπραγματεύσεις με την εφοδιαστική αλυσίδα και μοιρασμένες προσπάθειες (με πολύ περισσότερη διαφάνεια στο επιχειρηματικό μοντέλο). Οι τιμές αγοράς προσφέρουν έναν κινούμενο στόχο και ασκούν ατελείωτη πίεση στους προμηθευτές για να μειώσουν το κόστος (αυτό εν μέρει οδήγησε στη σημερινή κρίση της εφοδιαστικής αλυσίδας - συμπιέστηκε υπερβολικά).

Κατ' επέκταση:

Αυξήστε το ταβάνι στις τιμές για τίμιες προσφορές.

Κρατήστε τους όγκους σχετικά μικρούς για να διατηρηθεί ο ανταγωνισμός.

Αυξήστε τις συνέπειες για μη είσοδο στα συμβόλαια CfD.

(Jérôme à Paris)