Οικολόγοι Πράσινοι: Ας δούμε το ελληνικό ενεργειακό μέλλον με μεγαλύτερη σοβαρότητα

Η Θεματική Ομάδα Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής των Οικολόγων Πράσινων, με ανακοίνωσή της, απαντά στον «Σπάρτακο», ο οποίος επέρριψε ευθύνες στις ΑΠΕ αναφορικά με την αύξηση του ΕΤΜΕΑΡ στα τιμολόγια της ΔΕΗ.

Η ανακοίνωση έχει ως εξής;

«Αμφισβητεί το σωματείο Σπάρτακος ότι μόλις το 40% του ειδικού τέλους ΑΠΕ (ΕΤΜΕΑΡ) πηγαίνει για να πληρώσει τους παραγωγούς ΑΠΕ και το υπόλοιπο επιδοτεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ορυκτά καύσιμα; Τη μελέτη δεν την έκαναν οι Οικολόγοι Πράσινοι ή οικολογικές οργανώσεις, αλλά το ΙΟΒΕ όταν διευθυντής του ήταν ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας.

Αμφισβητεί το σωματείο Σπάρτακος ότι η Ελλάδα έχει δεσμευθεί με νόμο και στα πλαίσια της επίτευξης του κοινού ευρωπαϊκού στόχου 20-20-20, να έχει 40% ηλεκτροπαραγωγή από ΑΠΕ ως το 2020 ή θεωρεί ότι οι νόμοι είναι μόνο διακοσμητικής σημασίας;

Γνωρίζει το σωματείο «Σπάρτακος» ότι η παραγωγή από ΑΠΕ θα αυξάνεται, είτε το εγκρίνει, είτε όχι, καθώς η εγκατεστημένη ισχύς των αιολικών είναι μικρότερη από 1800 MW τη στιγμή που η Ελληνική κυβέρνηση έχει δεσμευθεί για 7500 MW ως το 2020, ενώ σημαντική υστέρηση υπάρχει ως προς τους στόχους του 2020 και σε άλλες ΑΠΕ;

Έχει αίσθηση το σωματείο Σπάρτακος ότι ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δεσμευθεί για μείωση των εκπομπών αερίου του φαινομένου του θερμοκηπίου κατά 80-95% το 2050 σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990 ενώ προσβλέπει προς ένα ηλεκτρικό σύστημα που μπορεί να στηρίζεται σχεδόν εξ’ολοκλήρου στις ΑΠΕ για το 2050;

Άρα οι ΑΠΕ δεν είναι μια φευγαλέα επιλογή που επιβάλλει η "μόδα" ή η ιδεολογία των Οικολόγων Πράσινων και των οικολογικών οργανώσεων όπως θέλει να παρουσιάσει το σωματείο «Σπάρτακος» στους αδαείς. Είναι μια επιλογή που την επιβάλλουν το εθνικό συμφέρον και η πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής η οποία θα στοιχίσει στην Ελλάδα περίπου 700 δισ. ευρώ τον 21ο αιώνα αν παραμείνουμε προσκολλημένοι σε εμμονές σαν αυτές του σωματείου «Σπάρτακος».

Μήπως η ΔΕΗ πρέπει να απαλύνει το βάρος που σηκώνουν οι καταναλωτές στις πλάτες τους θυσιάζοντας λίγα από τα κέρδη που αποκομίζει από τη διείσδυση των ΑΠΕ, άδικα λόγω του στρεβλού τρόπου υπολογισμού της Οριακής Τιμής Συστήματος;

Μήπως το "εθνικό" (αλλά κομματάκι ρυπογόνο) καύσιμο θα έπρεπε να συνεισφέρει λίγο παραπάνω από το 3.4% στα έσοδα του ΛΑΓΗΕ για το 2013 και το 2014 αντί να φορτώνονται στο ΕΤΜΕΑΡ και τις ΑΠΕ οι αμαρτίες των ορυκτών καυσίμων; Άλλωστε ΕΤΜΕΑΡ σημαίνει Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αέριων Ρύπων και την τελευταία φορά που το ψάξαμε μαζί με τις οικολογικές οργανώσεις, οι ΑΠΕ δεν μπορούν να μειώσουν αυτό που δεν εκπέμπουν…  

Όσο για το «μονομερή προσανατολισμό της χώρας μόνο για νέες και πανάκριβες επενδύσεις ΑΠΕ» αυτό όντως μοιάζει με ανέκδοτο αλλά καταλαβαίνουμε ότι μάλλον δεν το εννοεί ως τέτοιο το σωματείο «Σπάρτακος». Μετά τα απανωτά χαράτσια στις ΑΠΕ που νέκρωσαν τις επενδύσεις ήρθε και η νέα μέγα-λιγνιτική μονάδα «Πτολεμαΐδα-5» της ΔΕΗ. Θα κοστίσει 1.4 δις ευρώ αλλά μας εγγυάται 1050 gr CO₂ ανά παραγόμενη ΚWh, τη στιγμή που έως και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, που δε διακρίνεται για τις περιβαλλοντικές της ευαισθησίες, προσανατολίζεται στη θέσπιση ορίου εκπομπών 550 gr CO₂/KWh στις ανθρακικές μονάδες που συγχρηματοδοτεί. Κι όχι μόνο αυτό. Έρευνα του WWF αποδεικνύει ότι ακόμα και υπό τις ευνοϊκότερες για το λιγνίτη συνθήκες, η μονάδα δε θα είναι οικονομικά βιώσιμη. Οι Έλληνες καταναλωτές να είναι καλά…

Ειδικότερα για τα φωτοβολταϊκά αξίζουν κάποιες επισημάνσεις. Το κόστος των ΦΒ έχει ήδη μειωθεί κατά 80% από το 2008 και μέχρι το 2018 αναμένεται να μειωθεί κατά επιπλέον 50%, ακόμα και χωρίς φιλόδοξα παγκόσμια προγράμματα στροφής προς τις ΑΠΕ.

Ακόμα και με τις συντηρητικές υποθέσεις της ίδιας της ΔΕΗ για την εξέλιξη της τιμής του δικαιώματος CO₂, προκύπτει πως το 2020 οπότε και το νωρίτερο θα αρχίσει να παράγει η Πτολεμαϊδα-5, η ηλεκτρική ενέργεια από νέες εγκαταστάσεις Φ/Β θα είναι σαφώς φτηνότερη εκείνης από λιγνίτη (ακόμα κι αν συνεχίσει η κοινωνία να πληρώνει το κρυφό κόστος στο περιβάλλον και τη δημόσια υγεία από την καύση του λιγνίτη).

Η στροφή στην ανανεώσιμη ενέργεια δεν αποτελεί απλά μια "διεθνή υποχρέωση" της χώρας ούτε αφορά μόνο στη συμβολή μας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Πρέπει να αποτελεί συνειδητή επιλογή της κοινωνίας μας για προστασία της δημοσίας υγείας και του περιβάλλοντος, για ποιότητα ζωής, για αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας, για τόνωση των συνεταιριστικών επιχειρήσεων και των μικρών επενδυτών, για απεξάρτηση από εισαγόμενα καύσιμα και τους εξοπλισμούς τους».