Οι γαλλικές εκλογές και εμείς

Οι επερχόμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία μάς αφορούν. Οχι μόνο διότι πρόκειται για μια μεγάλη ευρωπαϊκή Δημοκρατία με την οποία οι Ελληνες διατηρούμε παραδοσιακούς δεσμούς, αλλά και γιατί είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ε.Ε. και έτερος πόλος του γαλλογερμανικού άξονα. Είναι σαφές ότι στη σημερινή συγκυρία η πορεία που ακολουθεί η ατμομηχανή της Ευρωζώνης έχει τεράστια σημασία για τη χώρα μας.

Το ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα στη Γαλλία δεν εξαντλείται στην οικονομική διάσταση. Υπάρχει και η σημαντική διπλωματική πτυχή των ελληνογαλλικών σχέσεων. Δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διαδραμάτισε ο Νικολά Σαρκοζί στη σύνοδο κορυφής του Βουκουρεστίου το 2008, όταν με τη στάση του συμπαρέσυρε και άλλους σημαντικούς ηγέτες σε μια ομόφωνη απόφαση, σύμφωνα με την οποία η επίλυση της διαφοράς γύρω από το όνομα αποτελεί προϋπόθεση για την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Ο σχετικός όρος ισχύει μέχρι και σήμερα και αποτελεί πυξίδα για τον χειρισμό του ζητήματος στο μέλλον.

Και σε άλλες περιπτώσεις κατά το παρελθόν η στάση της Γαλλίας υπήρξε υποβοηθητική, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζει κανείς τα οικονομικά συμφέροντα (βλ. πώληση γαλλικών φρεγατών κ.λπ.) τα οποία υπογράμμισε παλαιότερα ακόμη και ο πρόεδρος του Eurogroup, Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, όταν απέδωσε ευθέως ευθύνες στη Γερμανία και τη Γαλλία για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία, υπενθυμίζοντας ότι η Αθήνα πιεζόταν να καταβάλει τεράστια ποσά για την προμήθεια ευρωπαϊκών οπλικών συστημάτων.

Ολα δείχνουν πως η αναμέτρηση Σαρκοζί - Ολάντ θα είναι αμφίρροπη. Ο κεντροδεξιός νυν πρόεδρος ανέτρεψε ήδη τον αρνητικό συσχετισμό που καταγραφόταν μέχρι πρόσφατα και προηγείται πλέον στον πρώτο γύρο που θα διεξαχθεί στις 22 Απριλίου, με διαφορά 1-2 ποσοστιαίων μονάδων, αλλά υπολείπεται στον δεύτερο της 6ης Μαΐου όπου, προς το παρόν, η εικόνα αντιστρέφεται και ο σοσιαλιστής υποψήφιος προηγείται 53% έναντι 47%. Καθοριστική θα αποδειχθεί, όπως και στις εκλογές του 2007, η επιλογή που θα κάνουν στον δεύτερο γύρο οι ψηφοφόροι του κεντρώου Φρανσουά Μπαϊρού που αποτελούν πάνω από 10% του εκλογικού Σώματος.

Οι κ. Σαρκοζί και Ολάντ έχουν πολλές διαφορές και η προεκλογική τους αντιπαράθεση είναι σκληρή. Σε ό,τι αφορά όμως την Ελλάδα συμφωνούν ότι κατά το παρελθόν έγιναν καταχρήσεις και πως σήμερα η Ευρώπη προσφέρει στη χώρα μας σημαντική βοήθεια, ενώ και οι δύο ζητούν από τους Ελληνες, πολιτικούς και πολίτες, υπομονή, επιμονή, αξιοκρατία και παραγωγικότητα.

Μπορεί η αντιπολιτευτική κριτική του σοσιαλιστή υποψήφιου να ηχεί καλύτερα στα ελληνικά ώτα, όμως η ουσία είναι πως το κέντρο αποφάσεων παραμένει το Βερολίνο. Και, άρα, ακόμη και αν η ρητορική έμφαση του κ. Ολάντ στην ανάγκη αναπτυξιακής πολιτικής είναι ευπρόσδεκτη, ζητούμενο παραμένει τι θα πράξει η Αγκελα Μέρκελ. Και υπό αυτό το πρίσμα δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η επιθετική στάση του κ. Ολάντ και η δέσμευσή του υπέρ της επαναδιαπραγμάτευσης του Δημοσιονομικού Συμφώνου που προωθεί η Γερμανίδα καγκελάριος θα αποδειχθεί αποτελεσματική στην πράξη. Αντίθετα, ένας πολιτικά ενισχυμένος από την επανεκλογή του Νικολά Σαρκοζί, πιθανώς να έχει μεγαλύτερα περιθώρια αποτελεσματικής παρέμβασης και επιρροής στη διαμόρφωση των επόμενων κινήσεων της Ευρωζώνης και στο ελληνικό ζήτημα.

Σε κάθε περίπτωση, το ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος της Γαλλίας είναι, φυσικά, ζήτημα που αφορά τους Γάλλους πολίτες. Είναι, όμως, βέβαιο πως ό,τι συμβεί στις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης θα επηρεάσει και την Ελλάδα περισσότερο από κάθε άλλη φορά στο παρελθόν.