Ο τρώσας και ιάσεται;

Στο «photo opportunity», δηλαδή στη φωτογραφία μετά το τέλος διεθνών διασκέψεων, συναντήσεων ή συνόδων κορυφής είθισται οι συμμετέχοντες αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων να είναι χαλαροί μεταξύ τους, να αστειεύονται και να χειρονομούν. Ας πούμε όμως ότι το νεύμα της Άνγκελας Μέρκελ στον Aντώνη Σαμαρά κατά την διάρκεια της οικογενειακής φωτογραφίας, μετά τη συνάντηση του Βερολίνου για την «Προοπτική της Απασχόλησης των Νέων», σημαίνει κάτι περισσότερο. Ότι, για παράδειγμα, είναι οριστική η  απόφαση του Βερολίνου να στηρίξει πολιτικά την ελληνική κυβέρνηση. Ένα λοιπόν το κρατούμενο.

Ας πούμε επίσης ότι η πρωτοβουλία της κ. Μέρκελ να διοργανώσει τη συγκεκριμένη συνάντηση - που πήρε τα χαρακτηριστικά συνόδου κορυφής - σημαίνει ότι το καυτό θέμα της ανεργίας που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο στην ευρωζώνη, ενώ στις χώρες του νότου έχει χαρακτηριστικά κοινωνικής καταστροφής, μπαίνει στις πρώτες θέσεις της ευρωπαϊκής ατζέντας και συνεπώς δικαιούμαστε να περιμένουμε πρωτοβουλίες. Δεύτερο κρατούμενο.

Είναι όμως αυτά αρκετά για να δικαιολογείται μια μικρή έστω νότα αισιοδοξίας για τις εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους της χώρας μας; Πολύ δύσκολα. Όχι μόνον διότι τα 6 δις. ευρώ που είναι διατεθειμένη η Ευρωπαϊκή Ένωση να διαθέσει για την καταπολέμηση της ανεργίας είναι, όπως και να τα μετρήσει κανείς, σταγόνα στον ωκεανό. Κυρίως διότι η πολιτική της λιτότητας και της δημοσιονομικής πειθαρχίας που συνεχίζει, εν είδει δόγματος, να εφαρμόζεται, είναι εκείνη που ευθύνεται κατά το πλείστον, για τη διόγκωση του προβλήματος. Ειδικά δε στη χώρα μας που το δεύτερο σκέλος της γερμανικής συνταγής, δηλαδή οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, καθυστερούν ή χρησιμοποιούνται μόνον για την διευκόλυνση των ταμειακών επιδιώξεων. Για παράδειγμα, σύμφωνα με το γνωστό θανατηφόρο σπιράλ, με την επιβολή εξοντωτικής φορολογίας σε πολίτες και επιχειρήσεις, το διαθέσιμο εισόδημα και συνεπώς η καταναλωτική δαπάνη συρρικνώνονται δραματικά και ως εκ τούτου η παραγωγική Ελλάδα χρεοκοπεί, η ύφεση βαθαίνει και η ανεργία γιγαντώνεται.

Επιπλέον, ας μην γελιόμαστε. Στην τριετία της κρίσης καταστράφηκαν ήδη περί τις 800.000 θέσεις εργασίας. Χρειάζονται κεφάλαια, αλλά και απόλυτη αλλαγή του οικονομικού και παραγωγικού μοντέλου για να δημιουργηθούν εκ νέου, έστω και μακροπρόθεσμα, κάποιες από αυτές. Η συμπάθεια και η πολιτική στήριξη της κ. Μέρκελ δυστυχώς δεν είναι αρκετά.

(ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ, 6/07/2013)