Να γιατί ο Αλέξης δεν είναι Ανδρέας...

Ο άνθρωπος με τον όποιο ένας αστός δημοκράτης διαφωνεί περισσότερο μέσα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Παρ’ όλα αυτά παρατηρώντας τα ψήγματα κυβερνητικού σχεδίου που προβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Λαφαζάνης  και η ακροαριστερή αντίληψη της Αριστερής Πλατφόρμας που εκφράζει, είναι η πλέον ρεαλιστική προσέγγιση της πραγματικότητας.

Κατά το ρεπορτάζ: «Ο κ. Π. Λαφαζάνης  μιλώντας σε εκδήλωση στο χώρο Cine Κεραμεικός επισήμανε πως οι εκλογές δεν κερδίζονται με γκάλοπ και πρόσθεσε πως: «...για να κερδίσεις τις εκλογές πρέπει να ξέρεις τι θα κάνεις την επόμενη ημέρα. Πρέπει να κερδίσουμε τις εκλογές σε συνειδήσεις μέσα στην κοινωνία... Έχουμε ένα μεγάλο έλλειμμα» σημείωσε χαρακτηριστικά, επαναλαμβάνοντας πως το έλλειμμα διαπιστώνεται τόσο στο κατά πόσο ξέρει ο ΣΥΡΙΖΑ τι θα κάνει την επόμενη ημέρα όσο και για το αν οι εκλογές θα κερδηθούν στις συνειδήσεις των πολιτών.

Επίσης, ο κ. Λαφαζάνης προέβλεψε πως τα δύσκολα είναι μπροστά μας, πως τώρα αρχίζουν οι μεγάλοι πονοκέφαλοι και κάλεσε την Αριστερά «να αποφύγουμε τη νέα Βάρκιζα, όμως για να αποφύγουμε τη νέα Βάρκιζα, πρέπει πρώτα να αποφύγουμε το Λίβανο και να αποφύγουμε την Γκαζέτα. ...Η μάχη δεν κερδίζεται με αναδίπλωση, όταν είσαι γονυκλινής, όταν κάνεις εκπτώσεις και όταν συμβιβάζεσαι με αυτούς που θέλεις να νικήσεις. Βέβαια, πρόσθεσε πως αυτό δε σημαίνει να μην υπάρχει ευελιξία, αλλά το θέμα είναι να μην έχει εκ των προτέρων ναρκοθετηθεί το έδαφος ώστε ο μόνος δρόμος που θα απομένει να είναι η παράδοση».

Για όποιον έστω και εξ αγχιστείας έχει εντρυφήσει στη  διαλεκτική της γιακωβίνικης ή λενινιστικής «επαναστατικής» (πραξικοπηματικής στην ουσία) πρακτικής είναι σαφές τι εννοεί η αριστερή αντιπολίτευση.

Πως χωρίς τον άμεσο και ασφυκτικό έλεγχο της παραγωγής, της νομισματικής πολιτικής, της αστυνόμευσης και καταστολής, της ενημέρωσης και δικαιοσύνης σοσιαλισμός δεν γίνεται. 

Το αστικό σύνταγμα και το δημοκρατικό καθεστώς διαθέτει ασφαλιστικές δικλείδες για όλα αυτά που αν παραμείνουν σε ισχύ, σε τρείς μήνες, το πολύ μετά την ανάληψη της εξουσίας, η αδυναμία υλοποίησης των υποσχέσεων θα γίνει εμφανής και θα δημιουργήσει τόσο εκρηκτικές καταστάσεις, που μόνο ο πλήρης και δικτατορικός έλεγχος των πάντων θα μπορούσε να διατηρήσει στην εξουσία το κόμμα σε βάρος της κοινωνίας φυσικά.

Η παλιά «λενινιστική καραβάνα» αντιλαμβάνεται το νέο προτσές των αντιθέσεων που έχει διαμορφωθεί και φυσικά παρατηρεί την μεταστροφή που επιβάλλουν οι περιστάσεις και άκομψα προσπαθεί να υλοποιήσει η ηγεσία του κ. Τσίπρα προς τη διαχείριση του συστήματος με μια επίφαση κοινωνικού προσώπου.

Από την άλλη πλευρά το 20-25% που αθροίζουν νεοκομμουνιστές και ορφανά της Πασοκικής πελατοκρατίας αποτελεί πλαφόν στο εκλογικό σώμα και η επέλαση στην εξουσία χρειάζεται διεύρυνση προς το κέντρο και πέραν αυτού, μέχρι των ορίων του λαϊκισμού, του ανορθολογισμού, των ψεκασμένων, των θεωριών συνωμοσίας, όπου ακριβώς ψαρεύει και η άκρα δεξιά.

Έτσι προέκυψε ο περιφερειάρχης  στη Δυτική Μακεδονία με τις περίεργες αντισημιτικές θεωρίες συνωμοσίας για τα μυστικά που κρύβουν οι λέξεις, τους Σωρριστές που εισέπραξαν τρισ. δολάρια από αρχαία ελληνική τεχνολογία για τα διαστημόπλοια χωρίς καύσιμα και άλλα ευτράπελα της έλλειψης στοιχειώδους μόρφωσης και κοινής λογικής.

Δηλαδή, εκδοχές αντίληψης της πραγματικότητας μακριά από τις συνισταμένες του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού μέσω των οποίων αντιλαμβάνονται κι ερμηνεύουν ακόμη οι κομμουνιστές τον κόσμο και το σύμπαν.

Το αρχέτυπο της μεταπολιτευτικής χρεοκοπίας
 

Ο κ. Τσίπρας μιμείται στην αναρρίχηση στην εξουσία τον λάθος άνθρωπο στην λάθος στιγμή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε μια χώρα με χρέος στο 25% του ΑΕΠ και σε μια τετραετία το τριπλασίασε. Το παρασιτικό μοντέλο του όμως διεσώθη πολιτικά, χάρη στα ΜΟΠ αλλά και στη χρυσή περίοδο της δυτικής ευημερίας μέσω της «φούσκας» που δημιούργησε ο εύκολος δανεισμός, περίοδος η οποία τελείωσε το 2008.

Τώρα η παγκόσμια οικονομία έχει εισέλθει σε μια περίοδο αποδανειοποίσης (deleverage) η οποία θα διαρκέσει για αρκετά χρόνια ακόμη μέχρι το χρέος στην παγκόσμια οικονομία να εκλογικευτεί.

Επιπλέον ο Ανδρέας Παπανδρέου χρησιμοποίησε τους «Λαφαζάνηδες» της εποχής του μέχρι να αποκτήσει την κρίσιμη μάζα να εισβάλει στους ψηφοφόρους του κέντρου και μετά τους «αποκεφάλιζε», μαζικά και επιδεικτικά για να διευρύνει και να εδραιώσει την κυριαρχία εκεί.

Το περιφερειακό συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ της περιοχής ανέδειξε και υποστήριξε την υποψηφιότητα του, περίεργης σκέψης και πολιτισμικής προέλευσης, περιφερειάρχη με πλειοψηφία 9-3, αψηφώντας τις νουθεσίες και αποφάσεις της ηγεσίας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου σε ανάλογες περιπτώσεις δεν «αποκεφάλιζε» μόνο τα στελέχη που διαφωνούσαν, αλλά ολόκληρες οργανώσεις του κινήματος που επέλαυνε προς την εξουσία. 

Ο Ανδρέας από το ’75 ακόμη δεν δίστασε να διαγράψει την Δημοκρατική Άμυνα (Ν. Κωνσταντόπουλος, Β. Φίλιας, Π. Ευθυμίου και 76 τροτσκιστές).

Επίσης το 1976 διέγραψε τα μισά στελέχη της ΠΑΣΠ και τα μισά της νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Το ΄80 στελέχη από κλαδικές της Θεσσαλονίκης.

Η αδυναμία να επιβάλει μια ενιαία γραμμή ένα κόμμα που «βλέπει» εξουσία αποτελεί και την αχίλλειο πτέρνα του. Στην Κοζάνη αποφασίζουν γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια τις αποφάσεις της ηγεσίας. Ο αρχηγός της εσωκομματικής αντιπολίτευσης αμφισβητεί ευθέως τις στρατηγικές επιλογές. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν την εκτίμηση αυτής της στήλης της αγαθής τύχης για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μην κληθεί να διαχειριστεί μια χρεοκοπία για την οποία φέρει ευθύνες αλλά λιγότερες από αυτούς που κυβέρνησαν μεταπολιτευτικά. 

Όσο για το μοντέλο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης: Δραχμή και σοβιετική εξουσία, σε μια χώρα που ζει από εισαγωγές κι επιδοτήσεις ως απόφυση της Δύσης, δεν θα άντεχε ούτε τρεις ημέρες...

Αυτό εκμεταλλεύεται και η εγχώρια ολιγαρχία και έχει επιβάλλει αυτό το παρασιτικό μοντέλο των ημετέρων, φοβούμενη τον καπιταλισμό περισσότερο κι από τους  δήθεν μπολσεβίκους της ύστερης μεταβιομηχανικής εποχής.

Μέχρι τις εκλογές το πιθανότερο σενάριο είναι οι εσωτερικές αντιφάσεις και η απόπειρα επανάληψης της επέλασης του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία με τον προσεταιρισμό των ψηφοφόρων Ένωσης Κέντρου, να εκραγούν.

Το ερώτημα είναι αν το πολιτικό σκηνικό στη συνέχεια είναι σε θέση να εκπονήσει ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση που θα είναι αποδεκτό από τις κυβερνήσεις που θα αναλάβουν την εξουσία τα επόμενα 10-15 χρόνια;

Αν υπάρχει αυτός ο ελληνικός ιστορικός συμβιβασμός, η Ελλάδα θα ανακάμψει και οικονομικά και κοινωνικά.

(capital.gr)