Μάχες χαρακωμάτων σε περιβάλλον διαχρονικής έλλειψης βιομηχανικής πολιτικής

Παρέμβαση για τα θέματα που απασχολούν την ελληνική ενεργειακή αγορά έκανε χθες στο πλαίσιο του συνεδρίου του Economist στη Θεσσαλονίκη o Δρ. Α. Μεταξάς, Διευθύνων Εταίρος της Δικηγορικής Εταιρείας «Μεταξάς & Συνεργάτες», του οποίου η ομιλία έδωσε και το έναυσμα για τις δηλώσεις που έκανε στη συνέχεια ο Α. Ζερβός για το ζήτημα του ενεργειακού κόστους της βιομηχανίας.

Ο Α. Μεταξάς παρατήρησε ότι η διαχρονική έλλειψη συγκροτημένης, μακροπρόθεσμης βιομηχανικής πολιτικής στη χώρα αλλά και ισορροπημένης πολιτικής για την εύλογη και απολύτως απαραίτητη για πλείστους λόγους διείσδυση των ΑΠΕ, οδηγεί σε μάχες χαρακωμάτων μεταξύ βιομηχανίας, ΔΕΗ και ΔΕΠΑ αλλά και σε δικαιοκρατικά έκθετες αποφάσεις ανατροπής υφιστάμενων, κρατικά εγγυημένων συμβάσεων, όπως στην περίπτωση του κυοφορούμενου New Deal.

Η διαχρονική πολιτική αστοχία θα δώσει το έναυσμα για την υιοθέτηση μέτρων που θα βλάψουν μακροπρόθεσμα την επενδυτική ασφάλεια και αξιοπιστία σε όλο το εύρος της ελληνικής ενεργειακής αγοράς, επισήμανε ο κ. Μεταξάς. Ο κ. Μεταξάς αντέταξε στις αναφορές του κ. Ζερβού για το θέμα της τιμολόγησης της ΥΤ, ότι κατ’ αρχάς το ζήτημα του ενεργειακού κόστους της ελληνικής βιομηχανίας δεν περιορίζεται μόνο στην ΥΤ αλλά και στην Μέση Τάση, στην οποία μόλις πρόσφατα και κατόπιν έντονων νομικών πιέσεων η ΔΕΗ μπήκε σε μια λογική στοιχειωδώς εξατομικευμένης τιμολόγησης των βιομηχανικών καταναλωτών της ΜΤ καθότι η αρχική της πολιτική συνίστατο σε ενιαία συλλήβδην τιμολόγηση όλης των εξόχως ετερογενών μεταξύ τους καταναλωτών της Μέσης Τάσης.

Σε σχέση δε με τον ισχυρισμό περί του ότι η ΔΕΗ "δεν μπορεί να πωλεί κάτω του κόστους", ο κ. Μεταξάς αντέτεινε ότι το νομίμως επικλήσιμο κόστος εκ μέρους της ΔΕΗ δεν είναι το οποιοδήποτε κόστος αλλά, με βάση σαφείς επιταγές του ευρωπαϊκού δικαίου αυτό που αντιστοιχεί σε μια αποτελεσματική επιχείρηση του οικείου κλάδου που έχει καταβάλει κάθε προσπάθεια εξορθολογισμού των κέντρων κόστους της.

Η ευχέρεια μετακύλισης του όποιου κόστους στον τελικό καταναλωτή εκ μέρους μιας δεσπόζουσας επιχείρησης είναι απόρροια της έλλειψης ανταγωνιστικής δομής της ελληνικής αγοράς ενέργειας, στην οποία απουσιάζει ουσιαστική ανταγωνιστική πίεση για την ΔΕΗ. Αντίστοιχα ισχύουν, τηρουμένων των αναλογιών, στην αγορά φυσικού αερίου και για τη ΔΕΠΑ. Είναι σαφές ότι αν υφίσταντο ουσιώδεις ανταγωνιστικές πιέσεις, η ΔΕΗ θα υποχρεωνόταν να εξορθολογίσει τα κόστη της και να προβεί στη διαμόρφωση ισορροπημένης τιμολογιακής πολιτικής, διότι απλούστατα δεν θα μπορούσε να μετακυλίει τα όποια κόστη άνευ ετέρου στο τελικό καταναλωτή.